Sweet and tender hooligan

There is a place.. A place in Hell reserved for me and my friends.. And if ever I wanted to cry, then I will.. Because I can..
12.7.07
Walkaway..

Ίσως ήταν που είχε μέρες να βγει έξω, να δει κόσμο. Γύρισε το κλειδί στην πόρτα δυο φορές και φόρεσε τα σκούρα γυαλιά του. Ζέστη, ανυπόφορη ζέστη και πολύ δυνατό φως. Δεν έπασχε ποτέ από ηλιοφοβία, αλλά αυτή τη στιγμή μόλις που μπορούσε να κοιτάξει μακρύτερα από 3-4 μέτρα μπροστά του. Έβαλε το χέρι στην κωλότσεπη να τσεκάρει πως το πακέτο του ήταν εκεί. Τελευταίο τσιγάρο, στάθηκε στην άκρη της πλατείας και το άναψε. Πιτσιρίκια με ποδήλατα, αδέσποτα και περαστικοί. Κάθισε στο πιο απόμερο παγκάκι και τους χάζευε. Μηχανικά, χωρίς να τους προσέχει.
« - Όποτε μπορείς, πάρε με..»
« - Συγγνώμη..»
« - Ανησυχώ.. Είσαι καλά; ..»
Τα τρία τελευταία της μηνύματα, από τα δεκάδες που φούλαραν τη μνήμη του κινητού του αμέσως μόλις το άνοιξε, 5 μέρες μετά. Ήταν σίγουρος ότι θα είχε πισωγυρίσματα το επόμενο διάστημα, όμως τώρα ένιωθε αποφασισμένος, δεν θα ‘ξανακυλούσε’.
Η εβδομάδα αποκλειστικότητας με τη μοναξιά του ήταν ιδανική για να σκεφτεί, να σκεφτεί πολύ. Να τα βάλει κάτω και να απελευθερώσει όσα δεν άφησαν να ξεκαθαρίσουν η διαίσθηση και η κρίση του τους προηγούμενους πέντε μήνες. Είχαν αρχίσει να βγάζουν νόημα πια όλα, να μπαίνουν σε σειρά. Δεν πήγαινε άλλο, δεν θα οδηγούσε πουθενά..
Όχι ότι έφταιγε εκείνη μόνο. Δεν της έριχνε ευθύνες, άλλωστε είχε βάλει κι ο ίδιος αρκετά βαθιά το χεράκι του. Δεν ταίριαζαν τα χνώτα τους, μωρέ, κι ας ένιωθαν ο ένας για τον άλλον, από μόνο του αυτό δεν έμοιαζε πια αρκετό.
Η καθημερινότητα, αυτή τους ‘χάλασε’. Ήταν, τουλάχιστον, συνετή η απόφαση να κάνουν πρόβα τζενεράλε, πριν τολμήσουν τη βουτιά (στο κενό) που τόσο ασφυκτικά εκείνη τον πίεζε όλη την προηγούμενη χρονιά. Όταν όλα ήταν ρόδινα, ο καθένας σπίτι του, μακριά και αγαπημένα. Παρορμητικός κι εκείνος (λιγότερο από κείνη, ευτυχώς) και τρελά ερωτευμένος μαζί της. Με τον ίδιο πόθο να κάνουν συνέχεια και τα πάντα μαζί..
Οι οιωνοί άρχισαν ήδη να εκδηλώνονται από τον πρώτο μήνα. Τσακωμοί (λεκτικοί πάντα), ήπιοι στην αρχή, με κατάληξη ανελέητες αμφίδρομες εκτοξεύσεις πυρών και όποιον πάρει ο χάρος. Υπήρχαν φορές που, όταν η ένταση γινόταν επικίνδυνα έκρυθμη, κανείς τους δεν θυμόταν πια την αρχική αφορμή της διένεξης. Αυτό τους οδηγούσε σχεδόν πάντα στο κρεβάτι, γεγονός λυτρωτικό (και βολικό), αφού το σεξ δεν έπαψε ποτέ να είναι το δυνατό τους σημείο. Ανακωχή. Μέχρι την επόμενη ύπουλη αφορμή, που θα φούντωνε τη σπίθα και θα ξεσπούσε σε άλλη μία πυρκαγιά.
Όταν εξασφάλισαν τη βεβαιότητα της παρουσίας του ‘άλλου’, της επιστροφής στην κοινή τους εστία ό,τι κι αν έκαναν κατά τη διάρκεια της ημέρας, άφησαν να πέσει το προσωπείο κάθε ‘καλής θέλησης’ και της (φυσιολογικής) προσποίησης του εργένη που αναιρεί η καθημερινή τριβή της συμβίωσης. Η εξοικείωση ανάμεσά τους εξελίχθηκε και ανέσυρε όλα τα 'μικρά και αληθινά' που σε πείθουν ότι ο άλλος κολλάει στην πραγματικότητά σου ή πως καλύτερα να πάρεις δρόμο, μιας και μοιάζετε τελικά όσο η μέρα με τη νύχτα..
Αυτό το δεύτερο ήταν η δική τους περίπτωση. Μικρές οι αμοιβαίες υποχωρήσεις, αφού ήταν κι οι δυο το ίδιο εγωιστές, οι συμπεριφορές και τα ξεσπάσματά τους θρασεία και αυταρχικά, σαν μικρών παιδιών. Ακόμη και στις μικρές αναλαμπές νηφαλιότητας να αναγνωρίσουν το ατομικό τους άδικο, τους ήταν δύσκολο να το παραδεχτούν φανερά.
Σχέση μάχιμη, ανταγωνιστική. Ζήλια; Όχι, δεν θα το έλεγε έτσι.. Πείσμα, πάθος να υποτάξει ο ένας τον άλλον, να τον προσηλυτίσει στο καλούπι του, να τον σύρει και να τον φυλακίσει στον δικό του κύκλο..
Διαφορετικοί. Στις δουλειές, στις παρέες, συχνά και στα γούστα. Τελικά, κυρίως, στη σκέψη. Θα ήταν άδικο να το παλέψουν, δεν άξιζε τον κόπο μόνο για τον έρωτα. Άλλωστε, οι καπνοί μετά από κάθε σύρραξη τους εξουθένωναν τόσο, ώστε έμοιαζε να κουράζει πια κι αυτός, έμενε μόνο να ξεθυμάνει.
«- Καλά είμαι, μην ανησυχείς.. Αύριο θα λείπω όλη μέρα. Έλα να πάρεις τα πράγματά σου όποτε θες. Τα λέμε..»
‘Sms παραδόθηκε’. Έκλεισε ξανά το κινητό και ανακουφισμένος συνέχισε το δρόμο του..
_________________________
('Walkaway'/CAST)
posted by weirdo @ 11:45 π.μ.  
26 Comments:
  • At 12 Ιουλίου 2007 - 9:04 μ.μ., Blogger sofi-k said…

    Πολύ ζωντανό, σαν να το ζούσα...

    Μερικές φορές θέλει δύναμη να ξεκολλήσεις από τη δύναμη της ρουτίνας. Θέλει κότσια να αφήσεις το κεκτημένο, όταν αυτό δεν σε γεμίζει πια...
    Αλλά σίγουρα, η απόφαση σε δικαιώνει.

     
  • At 13 Ιουλίου 2007 - 10:20 π.μ., Blogger auburn Kate said…

    Σιχαινομαι τους χωρισμους.Απλως τους σιχαινομαι.Αυτους που δεν προκαλω εγώ, που στους σερβιρει ο άλλος σαν κωνιο προς αμεση κατανάλωση.. Εχεις μια ικανοτητα να "τσιμπας" με τα κειμενα σου και το εκτιμω πολυ αυτο, κι αν ακομη ειναι επωδυνο να τα διαβαζω.Το ξερεις ότι καθε φορα "τρελαινομαι " με τις υπεροχες φωτο που ανεβαζεις; "Πισω απ΄το γυαλι γυαλένια". Υπαρχει ενας πινακας του Μαγκριτ "το κλεδι των αγρων" οπου ενα σπασμενο τζαμι οδηγει σ' ενα δασος... Αυτος που σπαει τα δεσμα γλυκεια μου ,ειναι ο τυχερος της ιστοριας, ο "απο πανω" ίσως. Πες μου τι διαολο θα κανει με το καρβουνο που γινεται αυτος που μενει; Μόνος με τον εαυτο του σπασμενο σε χιλια κομματια. Αναθεμα τη γαμημενη καρδια μας ,εχω να σου πω.Αναθεμά τη. Σε φιλω.

     
  • At 13 Ιουλίου 2007 - 11:07 π.μ., Blogger auburn Kate said…

    Δωρακι..You'll see. Να εχεις ασύλληπτο Σ/Κ. Και το ασύλληπτο να περιέχει μ΄νο θετικά πραγματα.

     
  • At 13 Ιουλίου 2007 - 1:58 μ.μ., Blogger αθεόφοβος said…

    Πείσμα, πάθος να υποτάξει ο ένας τον άλλον, να τον προσηλυτίσει στο καλούπι του, να τον σύρει και να τον φυλακίσει στον δικό του κύκλο..

    Σε όλα τα ζευγάρια ύπαρχει αυτή η διάθεση και από τους δύο.
    Η επιτυχία σε μια σχέση είναι να σταματούν και οι δύο όταν καταλαβαίνουν ότι φτάνουν στα όρια του άλλου.

     
  • At 13 Ιουλίου 2007 - 3:09 μ.μ., Blogger Angel Vs Life said…

    pooo, mas gamises tora... :o(
    min me parexigeis, alla den mporousa na to po allios...

     
  • At 13 Ιουλίου 2007 - 5:49 μ.μ., Blogger markos-the-gnostic said…

    έχεις απόλυτο δίκιο, αν δεν υπάρχει στα βασικά κοινή αντίληψη, άστο καλύτερα.
    όσο για το σεξ, νομίζω ότι αν υπάρχει από πίσω και μεγάλη έννοια, ενδιαφέρον και αγάπη, τότε γίνεται απίστευτα δυνατό, σχεδόν μαγευτικό...

     
  • At 13 Ιουλίου 2007 - 6:35 μ.μ., Blogger Tradescadia said…

    Τη στιγμή εκείνη που προσπαθείς να φέρεις τον άλλο στα μέτρα σου, αντί να τον αποδεχτείς όπως είναι και να πορευτείς μαζί του, το παιχνίδι είναι ήδη χαμένο...

     
  • At 13 Ιουλίου 2007 - 7:23 μ.μ., Blogger weirdo said…

    sofάκι,
    η συνειδητές αποφάσεις πάντα (σχεδόν) δικαιώνουν..

    auburn,
    νομίζω πως για κανέναν δεν είναι εύκολος ένας χωρισμός. Ούτε ακόμη και για εκείνον που σπάει τα δεσμά..
    (εμένα με έκαναν κομμάτια τα δικά σου 'γυαλάκια', κυρία μου..
    Θα ανταποδώσω σύντομα.. Φιλιά.. :)

    αθεόφοβε,
    ..όσος χώρος χρειάζεται για να μπορούμε να αναπνέουμε την ίδια ποσότητα οξυγόνου, ακριβώς.

    angel,
    τυχερός είσαι σήμερα.
    'Παρασκευές & 13' δεν βάζουμε ποτέ τιμωρίες, ούτε κόκκινο πιπέρι στο στόμα..:)

    marko,
    ο ίδιος ο συνδυασμός αυτών είναι μαγικός.. (αν και στις μέρες μας λιγότερο εφικτός/ να φταίει κάτι στην ατμόσφαιρα;.. δεν ξέρω :)

    tradescadiaki,
    ..να που καταλήξαμε πάλι στη λέξη 'αποδοχή'
    (είναι τρομακτικό το γεγονός ότι η έννοια του όρου για πολλούς παραμένει 'άγνωστη'......)

     
  • At 13 Ιουλίου 2007 - 9:53 μ.μ., Blogger γεώργιος-axenbax said…

    Σα να είναι βιωμένο μου φάνηκε...

     
  • At 14 Ιουλίου 2007 - 9:49 π.μ., Blogger ο δείμος του πολίτη said…

    Πολύ ωραίο κείμενο, με τόσο ζωντανή γλώσσα.

     
  • At 14 Ιουλίου 2007 - 4:45 μ.μ., Blogger 3 parties a day said…

    ...και μετά θα κάνει άλλη σχέση όπου θα γίνουν ακριβώς τα ίδια...

     
  • At 15 Ιουλίου 2007 - 2:25 μ.μ., Blogger Σπύρος Σεραφείμ said…

    people are strange...

     
  • At 16 Ιουλίου 2007 - 6:31 π.μ., Blogger elen said…

    ή ό,τι κερδίζει κανείς από χαμένα παιχνίδια,
    θέλει κουράγιο πάντως να κλεινεις την πόρτα
    :) καλημέρα, πολύ όμορφο κι αληθινό

     
  • At 16 Ιουλίου 2007 - 8:40 π.μ., Blogger Στέφανος said…

    ωραίο κειμενάκι weirdo
    ζωντανά καθημερινό

    καλή σου ημέρα

     
  • At 16 Ιουλίου 2007 - 6:02 μ.μ., Blogger Bliss said…

    me stenoxwrhse to keimeno..

     
  • At 17 Ιουλίου 2007 - 1:20 π.μ., Blogger weirdo said…

    γεώργιε,
    βιωμένο είναι, αλλά όχι από μένα
    (ο δικός μου εγωισμός, στο αντίθετο άκρο.. άστα να πάνε..:)

    δείμο του πολίτη,
    σ'ευχαριστώ

    3 parties,
    ..πολύ πιθανό (εκτός αν σου στοιχίζει τόσο, ώστε 'βάλεις' κάποτε μυαλό/ όλα γίνονται σ'αυτή τη ζωή..)

    σπυράκο,
    ..when YOU're a stranger
    (chain reaction..)

    elen,
    ..απίστευτο κουράγιο
    να'σαι καλά, καλωσήρθες:)

    στέφανε,
    welcome back :!)

    blissaki,
    η ζωή στενοχωρεί περισσότερο, baby..

     
  • At 17 Ιουλίου 2007 - 10:09 μ.μ., Blogger veloz said…

    paei! ayto itan ! eimai sigouri! me ksereis? poia eisai? kapoia apo tisfiles mou pou basanizw oli mera me to xwrismo mou? kapoia fili tou allou? apo pou ta ksereis ola ayta??
    Xwris plaka, sa na eblepa ayto pou mou symbainei twra, me antistrofous rolous.. to typwsa,arpakse idi thesi ston toixo!

     
  • At 18 Ιουλίου 2007 - 5:29 μ.μ., Blogger weirdo said…

    veloz,
    θέση στον τοίχο σου..;;
    σ'ευχαριστώ κοριτσάκι, όμως ελπίζω να το κατεβάσεις από κει σύντομα.. Να το σκίσεις και να το πετάξεις..
    Να το ξεπεράσεις..
    φιλιά πολλά

     
  • At 19 Ιουλίου 2007 - 10:28 π.μ., Anonymous misstati said…

    ξεχασε με ..
    το χεις συνηθισει άλλωστε

     
  • At 19 Ιουλίου 2007 - 1:32 μ.μ., Blogger Waterbicycles said…

    Δραπέτευση από το "αμοιβαίο" και από τη σύγχυση των εαυτών. Τι είναι δικό σου, τι είναι δικό μου, ποιος ξέρει έτσι που τα κάναμε;

    Ο πραγματικός θησαυρός είναι αυτά που ανακαλύπτεις όταν ψάχνεις τον εαυτό σου. Μόνος σου.Και συνειδητά.

    Ωραίο κείμενο.Καλημέρες!

     
  • At 20 Ιουλίου 2007 - 11:44 π.μ., Blogger weirdo said…

    misstati,
    'δεν μπορώ..'
    καλωσόρισες :)

    waterbicycles,
    ανακαλύπτοντας τον εαυτό σου, μπορείς να ανακαλύψεις και να κατανοήσεις τον άλλο, σωστά..
    σ'ευχαριστώ, καλωσήρθες επίσης :)

     
  • At 23 Ιουλίου 2007 - 8:31 π.μ., Blogger Φτερό στον άνεμο. said…

    Και η χρυσή τομή; γιατί δεν προσπαθούν να τη βρούν;

     
  • At 23 Ιουλίου 2007 - 1:35 μ.μ., Blogger weirdo said…

    φτερό στον άνεμο,
    μάλλον ο εγωισμός τους είναι ισχυρότερος από οποιαδήποτε άλλη επιθυμία..
    καλησπέρα
    :)

     
  • At 23 Ιουλίου 2007 - 3:52 μ.μ., Blogger R2-D2 said…

    Να είναι άραγε οι χωρισμοί το σκληρότερο πράγμα στη ζωή μας μετά τον θάνατο και τη δίψα;

     
  • At 23 Ιουλίου 2007 - 10:02 μ.μ., Blogger weirdo said…

    r2-d2,
    να είναι άραγε σε κάποιες περιπτώσεις το σκληρότερο πράγμα πριν από αυτά..;

     
  • At 24 Ιουλίου 2007 - 3:41 μ.μ., Blogger padrazo said…

    Μου θύμισες την φράση "Η καθημερινότητα είναι σαν το χορό. Όταν μάθεις τα βήματα, πετάς" και μετά την συνέχειά της. "Αν δεν τα μαθεις πονάς τον καβαλιέρο ή την ντάμα σου.
    (Εξαιρετικά γραμμένο και αυτό)

     
Δημοσίευση σχολίου
<< Home
 

© 2006 Sweet and tender hooligan | Blogger Templates by Gecko & Fly.
No part of the content or the blog may be reproduced without permission.
Learn how to Make Money Online at GeckoandFly
First Aid and Health Information at Medical Health

 
 

Web This Blog
About Me


Name: weirdo
Home: Here n' There, Greece
About Me: ..So, I broke into the palace, with a sponge and a rusty spanner. She said : "Eh.., I know you, and you cannot sing." I said : "That's nothing - You should hear me play piano..:)" The Queen is Dead - The Smiths
See my complete profile

Weirdo on the Casbah κάθε Τετάρτη βράδυ, 20.00-22.00
Addictions
Previous Post
Archives
Links
Affiliates

make money online blogger templates