Sweet and tender hooligan

There is a place.. A place in Hell reserved for me and my friends.. And if ever I wanted to cry, then I will.. Because I can..
3.7.07
Favourite worst nightmare..
Η τυχαία συνάντηση με τον παλιό ‘συνεργάτη’ εκείνο το βράδυ ήταν αρκετή για να ξυπνήσει τις παλιές μνήμες. Ακόμη και το σκηνικό στο μπαρ θύμιζε πολύ εκείνο το στέκι, τον προθάλαμο για την άλλη πλευρά, εκεί από όπου ξεκίνησαν όλα. ‘Πότε πέρασαν 8 χρόνια...’ Του φάνηκε λες κι ήταν χθες, αφού οι κλειδωμένες εικόνες από την προηγούμενη, σχεδόν ξεχασμένη, εποχή αναδύθηκαν ξαφνικά στην εξωτερική επιφάνεια του μυαλού του. Είχε καταφέρει να τις απωθήσει, όμως υπήρξαν νύχτες που ακατάστατα καρέ από το φιλμάκι εκείνης της ‘απαγορευμένης’ ζώνης στοίχειωναν τον ύπνο του και εξαφανίζονταν σχεδόν αμέσως μόλις άνοιγε τα βλέφαρά του, χαμένος, σαν να είχε ταξιδέψει κάπου που γνώριζε καλά, αλλά με τα μάτια δεμένα.
Μόλις είχε κλείσει τα 18 όταν μετακόμισε για σπουδές στην απομακρυσμένη επαρχιακή πόλη και ήδη θα ξεκινούσε την περιπλάνηση σε όσα θα του παρουσιάζονταν στη συνέχεια, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη, χωρίς αναστολές. Διψούσε για γνώση και εμπειρίες από μικρό παιδί. Γνώση για οτιδήποτε κέντριζε το μυαλό ή τις αισθήσεις του, εμπειρία για τα πάντα. Παρά την αρκετά έντονη ζωή του εκεί, τελείωσε τις σπουδές μέσα σε λογικά χρονικά πλαίσια, από όπου και συνέχισε με μεταπτυχιακά. Ο πρώτος κύκλος έκλεισε για εκείνον με επιτυχία και οι πόρτες για μια υποσχόμενη καριέρα είχαν ήδη αρχίσει να ανοίγουν. Η αίσθηση φυσικά, του ανικανοποίητου και μιας απροσδιόριστης έλλειψης δεν έπαψε στιγμή να κοχλάζει μέσα του. Να τον κρατά σε εγρήγορση, να τον στρέφει σε οδούς παράλληλης παράπλευρης αναζήτησης όποτε του δινόταν η ευκαιρία.
Κάπως έτσι ένιωθε και την περίοδο που το αποφάσισε. Ήταν μια επιλογή που έπρεπε να κάνει άμεσα, ήταν άλλωστε από εκείνες που συνήθως η επισταμένη περίσκεψη σε τρομοκρατεί, σε κάνει να θες να το βάλεις στα πόδια. Η εντυπωσιακή τύπισσα που τον προσέγγισε στο πάρτυ εκείνου του ιδιαίτερου μπαρ φαινόταν καλλιεργημένη και αρκετά ξύπνια. Μετά το τρίτο ποτό και αφού είχε πια διαλυθεί και το τελευταίο προσχηματικό σύννεφο απόστασης και τυπικότητας, τα χαρτιά άνοιξαν με μεγάλη ευκολία και χωρίς πολλές περιστροφές. ‘Είσαι γοητευτικός άνδρας, πολύ αρρενωπός.. Αλλά μάλλον θα στο λένε συχνά αυτό, έ..;’ Χαμογέλασε μόνο, χωρίς να της απαντήσει. ‘Φτάσαμε στο δια ταύτα..’ σκέφτηκε ‘..να δεις που αυτή τώρα θα μου την πέσει στα ίσια..’. Στα ίσια του την έπεσε, όχι όμως με τον τρόπο που φαντάστηκε. ‘Ξέρεις, θα μπορούσες να βγάλεις πολλά.. Με σωστό προγραμματισμό θα μπορούσες να κάνεις περιουσία.. Σπίτια, αυτοκίνητα, ό,τι μπορεί να ονειρεύτηκες.. Έτσι κι αλλιώς φαίνεσαι σπίρτο, εσένα ίσως σου πάρει πολύ λίγο χρόνο, δεν σημαίνει ότι θα χρειαστεί να το κάνεις για πάντα.. Κι εξυπακούεται βέβαια, ότι στο χέρι σου είναι να σταματήσεις όποτε γουστάρεις..’ Την κοιτούσε κοκκαλωμένος, χωρίς να μιλάει. Όση ώρα εκείνη αγόρευε, το μυαλό του έπαιρνε ταχείες ανάποδες στροφές, κι όμως, ακόμη δεν μπορούσε να είναι σίγουρος γι’ αυτό που με συγκρατημένη έκπληξη είχε αρχίσει να υποψιάζεται. ‘Είναι πολύ εύκολο..’, συνέχισε εκείνη με σταθερό τόνο αυτοπεποίθησης, ‘..οι κυρίες αυτές ανήκουν στην υψηλή κοινωνία, αρκετά εμφανίσιμες όλες, καλοστεκούμενες.. Και να σου πω κι ένα μυστικό; Οι περισσότερες, το μόνο που αποζητούν τελικά είναι η συντροφιά σου. Ξέρεις πόση μοναξιά κρύβεται πίσω από τη φανταχτερή ζωή τους..;
Ήταν γεγονός πως η πρόταση τον γοήτευσε. Γι’ αυτό και είπε το ‘ναι’ σχεδόν αβίαστα. Τα χρήματα ήταν πραγματικά ένα ισχυρό κίνητρο, όμως τον συνεπήρε περισσότερο η προοπτική μιας διαφορετικής όψης ζωής, περιθωριοποιημένης και τρομακτικής. Και επικίνδυνης ίσως.
Δούλεψε έτσι για σχεδόν ένα χρόνο. Οι συνευρέσεις καθορίζονταν κατόπιν προσυμφωνημένων ραντεβού, 2 με 3 φορές την εβδομάδα περίπου. Τηλεγραφική ενημέρωση από το τηλέφωνο της ώρας και του τόπου συνάντησης. Συνήθως σε κάποιο μεγάλο ξενοδοχείο της πόλης ή στο εξοχικό της πελάτισσας. Η ταρίφα αρκετά υψηλή, πλαφόν σχεδόν στις περισσότερες περιπτώσεις. Και πάντα νύχτα. Μόνο νύχτα.
Δεν ήταν τόσο δύσκολα, ούτε τόσο άσχημα. Τουλάχιστον όχι όσο τα είχε σκιαγραφήσει στο μυαλό του πριν το βάπτισμα του πυρός. Με ανεπιτήδευτο στίγμα επαγγελματισμού, σαν να το έκανε χρόνια, ευγενής, τρυφερός και σκληρός ταυτόχρονα, τουλάχιστον την ώρα της πράξης, έτσι ακριβώς όπως εκείνες τον ονειρεύονταν. Δεν διαρκούσε πάντα πολύ, τις περισσότερες φορές 3 ή 4 ώρες, όμως δεν ήταν και λίγες οι περιπτώσεις που κάποια θα του ζητούσε να μείνει μαζί της όλη νύχτα, συχνά χωρίς να κάνουν τίποτα, απλά να μιλάνε ή να κοιμηθούν αγκαλιά. Δεν είχε τη διάθεση, περισσότερο γιατί με δυσκολία θα μπορούσε το επόμενο πρωί να αποδώσει στη δουλειά (όχι, τίποτε άλλο δεν άλλαξε στη ροή της υπόλοιπης ρουτίνας του), αλλά σε ελάχιστες το αρνήθηκε, γιατί η αμοιβή ανέβαινε πραγματικά πολύ.
Ήταν μόνος εκείνο το διάστημα κι έτσι του ήταν εύκολο να διατηρεί σε ισορροπία τις παράλληλες ζωές του. Υπήρχαν στιγμές που αισθανόταν μια σχετική αηδία όταν κοιταζόταν στον καθρέφτη, όμως δεν άφηνε στον εαυτό του το περιθώριο πιθανής επανεξέτασης της επιλογής του, κατά βάθος γιατί ήξερε πως όλο αυτό είχε προδιαγεγραμμένη ημερομηνία λήξης. Καθορισμένη από τον ίδιο.
Τότε γνώρισε την Α. Τον άνθρωπο που θα του άλλαζε –ξανά- τη ζωή. Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα κατάφερνε με τις κατάλληλες δικαιολογίες να εξηγεί με απόλυτη αληθοφάνεια την αδυναμία του να συναντηθούν, να περάσουν μαζί κάποιο βράδυ ή να απαντάει στα νυχτερινά της τηλεφωνήματα. Όταν την ερωτεύτηκε με το πάθος που δεν είχε νιώσει ξανά για καμία, αποφάσισε να τα παίξει όλα για όλα. Να της μιλήσει για την ιστορία από την αρχή, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε το δικό τους τέλος. Μόνο έτσι μπορούσε και ήθελε να είναι μαζί της. Αληθινός..
Προηγήθηκε μια φιλική συνάντηση με την τύπισσα του μπαρ. ‘Θα σταματήσω..’ της είπε αποφασιστικά. Εκείνη δεν έκανε τίποτα για να κρύψει την απογοήτευσή της, παρ’όλα αυτά δεν προσπάθησε να τον μεταπείσει. Εκείνος άλλωστε αποτέλεσε εξαίρεση στον κύκλο της, καθώς ήταν από αυτούς που δεν έχει νόημα, ούτε υπάρχει τρόπος να τους κοροϊδέψει –ή να τους διεκδικεί κανείς για πάντα.
Η αντίδραση της Α. ήταν αναπάντεχα πολιτισμένη, πέρα ίσως από κάθε πιθανή ελπίδα ή προσδοκία του. Προσηλωμένη στα χείλη του, δεν τον διέκοψε στιγμή, δεν μίλησε, δεν έκανε ερωτήσεις. Δέχτηκε με κατανόηση όσα άκουσε και με εμφανή ανακούφιση όταν τη διαβεβαίωσε ότι είχε πια σταματήσει. Αυτός θα ήταν άλλωστε και ο μόνος της όρος για να συνεχίσουν. Ήταν ίσως η μόνη από όσες είχε γνωρίσει που ένιωσε από την αρχή πως δεν θα του ‘χτυπούσε’ ποτέ ούτε θα έστρεφε δικά του κομμάτια εναντίον του. Η μόνη που τον καταλάβαινε, η μόνη που δεν θα τον μισούσε -τουλάχιστον όχι για το λόγο αυτόν- ό,τι κι αν γινόταν στο μέλλον μεταξύ τους. Μοναδική τους συμφωνία, να μην ξαναμιλήσουν γι’αυτό ποτέ..
posted by weirdo @ 10:31 μ.μ.  
22 Comments:
  • At 4 Ιουλίου 2007 - 2:14 π.μ., Blogger markos-the-gnostic said…

    θα το δεχόταν άραγε με την ίδια σχετική ευκολία κι ένας άντρας αν μάθαινε ότι η ερωμένη του πηδιόταν [τουλάχιστον μέχρι τότε] επί πληρωμή; μάλλον όχι...

     
  • At 4 Ιουλίου 2007 - 10:25 π.μ., Blogger auburn Kate said…

    εχω ανατριαχιασει. Με την κομματα που παιζει την ωρα που το διαβαζω. Σ'ευχαριστω .μα είμαι κομματια μεσα μου και το κομματι ειναι ...το τεμενος του αισθησιασμου ,αβασταχτου γα τόσο πρωι.Δεν μοορω,απλως δεν μποτω να τ'αντεξω.the sky will change still the world remains the same...αυτη ειναι η κόλαση. και το κορμι που ποθω ακουγοντας το. το κειμενμο σου ειναι εξαιρετικό. φιλι..μάγισσα.

     
  • At 4 Ιουλίου 2007 - 12:48 μ.μ., Blogger Σπύρος Σεραφείμ said…

    Θέλει πολύ κουράγιο να μην κουβεντιάζεις ποτέ για το παρελθόν...

    με αυτό το κείμενο πήρες το βάρος όλου του κόσμου που είχα στους ώμους σου. Εσύ και το κείμενό σου...

     
  • At 4 Ιουλίου 2007 - 7:27 μ.μ., Blogger γεώργιος-axenbax said…

    Θέλησε να είναι αληθινός γιατί η προηγούμενη ζωή του είχε ημερομηνία λήξης. Αν δε της το αποκάλυπτε θα συνέχιζε να ρέει υπόγεια μέχρι να βρει διέξοδο. Και τότε θα τα τίναζε όλα.
    Μα πέρα απο αυτό το ρίσκο, το πιο σημαντικό είναι η σιγουριά που αισθάνθηκε για την Α, ότι δεν θα έστρεφε τα κομμάτια απο το παρελθόν του για να τον χτυπήσει.
    Αλλά μήπως τελικά για κάτι διαφορετικό τον μίσησε; Πως έτυχε να βρεθεί τυχαία ξανά με τον παλιό "συνεργάτη";

     
  • At 5 Ιουλίου 2007 - 8:35 π.μ., Blogger spaigeck said…

    υπέροχος ο άνθρωπος που μπορεί να αποδέχεται και να συγχωρεί τα πάντα....
    τυχερός εκείνος που τον βρίσκει και τον εμπιστεύεται απόλυτα...
    είναι ωραίο να ξέρεις ότι ο σύντροφός σου γνωρίζει τα πάντα για σένα και σε αποδέχεται για αυτό ακριβώς που είσαι...
    φιλάκια....

     
  • At 5 Ιουλίου 2007 - 11:51 π.μ., Blogger weirdo said…

    marko,
    νομίζω πως όχι
    αλλά και πάλι είναι στον άνθρωπο πιστεύω, υπάρχουν και εξαιρέσεις
    (πάντως, και όχι μόνο σε τέτοιες extreme καταστάσεις, ακόμη και πολύ πιο απλά πράγματα ακούγονται ή φαίνονται πολύ φυσιολογικά για έναν άνδρα, αλλά τα ίδια μπορεί να στείλουν μια γυναίκα στην ..πυρά
    'burn the witch'..:)

    auburn,
    ..εμένα είναι 2 άλλα (δικά τους) που με στέλνουν αδιάβαστη
    το ένα το έχω ανεβάσει πριν καιρό /Love burns/
    το δεύτερο.. το βράδυ
    θα ακούσεις
    καλημέρα, ξωτικούλι μου

    σπυράκο,
    δεν έχεις άδικο..
    μερικές φορές είναι πιο δύσκολο να ΜΗΝ φανερώνεις πράγματα..

    γεώργιε,
    η συνάντηση με τον παλιό συνεργάτη ήταν ένα τυχαίο γεγονός, σε κάποιο μπαρ διαφορετικό από το παλιό και σε άλλη πόλη-
    δεν ήταν κάτι με ιδιαίτερη βαρύτητα από μόνο του, απλά η αφορμή για να ανακαλέσει στο μυαλό του αποθηκευμένες μνήμες
    (Η Α. δεν τον έχει μισήσει -από όσο ξέρω τουλάχιστον- και εξακολουθούν να είναι μαζί)

    spaigeck,
    συμφωνώ και επαυξάνω
    το θέμα είναι πόσο εύκολα και πόσοι από εμάς το κάνουμε πράξη
    (αποδοχή του άλλου χωρίς όρους..)
    φιλάκια πολλά

     
  • At 5 Ιουλίου 2007 - 12:43 μ.μ., Blogger weirdo said…

    (ξέχασα να αναφέρω ότι ο τίτλος είναι 'κλεμμένος' από το νέο άλμπουμ των Arctic Monkeys :)

     
  • At 5 Ιουλίου 2007 - 4:46 μ.μ., Blogger Angel Vs Life said…

    ego xero apo tora ti tha tou pei i typissa ston proto kavga...

    p.s. to album ton arctic monkeys dernei... :o)

     
  • At 5 Ιουλίου 2007 - 5:15 μ.μ., Blogger asfyxia said…

    Εξαιρετικη φωτογραφια, περα απο το κειμενο ...

     
  • At 5 Ιουλίου 2007 - 10:30 μ.μ., Blogger R2-D2 said…

    Κειμενάρα...Τα σέβη μου!

     
  • At 6 Ιουλίου 2007 - 1:45 π.μ., Blogger Tradescadia said…

    Θέλει πολύ θάρρος για να αποδεχτείς τον εαυτό σου με όλα του τα σακίδια και ακόμα περισσότερο για να τα μοιραστείς και με κάποιον άλλο ρισκάροντας να τον χάσεις...Ασύλληπτο...

     
  • At 6 Ιουλίου 2007 - 12:30 μ.μ., Blogger auburn Kate said…

    Ελπιζω οτι σου αρεσει και ο Tadema..Οταν μ'"επισκεφθεις", θα δεις.Ακομη ψαχνω τον πινακα που σου ελεγα.Γαμώτο!

     
  • At 6 Ιουλίου 2007 - 11:37 μ.μ., Blogger weirdo said…

    asfyxia,
    καλώς ήρθες, πέρα από το 'σ'ευχαριστώ'..
    :)

    r2-d2,
    να'σαι καλά, ρομποτάκι μου..

    tradescadiaki,
    πραγματικά.. Ευτυχώς που η ίδια η ζωή καταφέρνει και μας εκπλήσσει μερικές φορές..

    auburn,
    αν μ'αρέσει;! Ο Sir;!;
    (respect..:))

     
  • At 7 Ιουλίου 2007 - 1:16 μ.μ., Blogger Bliss said…

    to kalokairaki anoigei thn oreksh!arage auto mporei na sumbei k semas?

     
  • At 7 Ιουλίου 2007 - 6:23 μ.μ., Blogger auburn Kate said…

    Επειδή δεν βλεπω mail στο προφιλ σου, το γραφω εδώ, το θρασύ ξωτικό: θα ήθελα να γραψεις εσύ, μια ιστοράι για κολασμενη ερωτικη επιθυμάι που δεν μπορει να εκλπληρωθει , παρα μονο αν γυρίσει ο κόσμος αναποδα.Δύο ανθρωποι,ο ενας είναι αλλου, και απροσπαθει με νυχια και με δόντια να αντισταθει στον πειρασμο...και ο δεύτερος,τον θελει σαν τρελος, ποναει απ΄την επιθυμία, καιγεται καθε μερα, και ας ξερει πως δεν μπορει να τον εχει. Νιωθω πως εσυ μπορεις να το γραψεις.Οτι θα βρεις και τις λέξεις και τον τρόπο για να μιλήσεις για ανέιπωτη καύλα, οχι ομως μόνο αυτο, καυαλ που φορτιζεται απο έρωτα χωρις ελπίδα.Ζηταω πολλά κυρία τοξοβόλε; το εχω γραψει εμμεσα, δεν αντεχω να το κανω αμεσα.Εσύ, νιωθω πως μπορεις. Τελευταια παρακληση: αν γίνεται αν παιζει το creep-Radiohead... Αν το θεωρεις ανεπίτρεπτη υποδειξη μη ντο κανεις, δεν είχα αυτη την πρόθεση. Απλως "είδα" ότι πρεπει να το γραψεις εσύ. Θα'θελα να το δω γραμμενο αυτο το παθιασμενο περιστατικο απο εσένα.Δε με νοιαζουν τα φύλα,Κανε ό,τι γουσταρεις. Απλως το ξωτικο ποναει και ελπιζει οτι με το γραπτο σου θα δει τον πονο στον καθρεφτη, μπας και καταφερει να τον δαμασει.Αν το αποφασίσεις, και το πράξεις, στείλε σινιαλο με το τόξο σου κι εγω θα το δώ να είσαι σίγουρη.
    Ζηταω πολλά;
    Να εχεις Σ/Κ γεματο "κραδασμούς".

     
  • At 7 Ιουλίου 2007 - 6:32 μ.μ., Blogger auburn Kate said…

    Συγγνωμη για τους αναγραμματισμους στο προηγούμενο , βιαζομουν. Αλλα εψαξα στα προηγουμενα ποστ σου το Love burns και δεν το βρισκω. Εννοεις το ανεβασες ως ηχητικο υποβαθρο ετσι;

     
  • At 8 Ιουλίου 2007 - 10:51 μ.μ., Blogger weirdo said…

    angel,
    ..θα συμφωνήσω..:)
    (τώρα σε 'είδα', συγγνώμη..)

    blissaki,
    εσύ θα μου πεις...

    ξωτικούλι,
    τώρα εγώ τι να πω..;!;
    Κατ'αρχήν, σ'ευχαριστώ για τη συμπάθεια.. Είναι αμοιβαία, το ξέρεις ήδη! Σ'ευχαριστώ και για την εμπιστοσύνη, αν και νομίζω πως θα μπορούσες να αφηγηθείς και η ίδια αυτό που σε πονάει, ίσως καλύτερα από μένα..
    Μ'αρέσει όμως, θα προσπαθήσω να το γράψω..(τι εννοείς, 'δεν με νοιάζουν τα φύλα', βρε ;!;)

    (το Love burns υπάρχει στην playlist μου (έχω γύρω στα 200, δεν είναι μόνο αυτά που φαίνονται όταν ανοίγεις τη σελίδα μου).. κάνε scroll down στη μπάρα δεξιά/ είναι αρ. 178, αλλά επειδή αλλάζω-ανεβάζω διάφορα συνέχεια, ίσως όταν το δεις να έχει αλλάξει σειρά και να είναι λίγο πιο κάτω. Ως fan των BRMC ίσως το ξέρεις ήδη.. Κατά τη γνώμη μου, το καλύτερό τους..)

    Θα σου στείλω εγώ, να'σαι καλά, κοριτσάκι, φιλιά πολλά :)

     
  • At 9 Ιουλίου 2007 - 12:12 μ.μ., Blogger auburn Kate said…

    Εννοώ, οπως ισως θα ε΄λεγε και ο κυριος Μolko, το παθος δεν εχει φύλο.. Αδαιφορω γαι την βιολογικη συγκροτηση των συμμετεχόντων, των τσουρουφλισμενων. Με νοιαζει να βγει το παθος στην οθονη και να την καψει. Μην ανησυχεις θα ακνω ανωνυμο τηελφωνημα στη πυροσβεστικη!
    Σ'ευχαριστω και απο δω.

     
  • At 10 Ιουλίου 2007 - 9:56 π.μ., Blogger weirdo said…

    auburn,
    o.k., το κατάλαβα :p
    Κι εγώ σ'ευχαριστώ, θα το προσπαθήσω, καλημέρα!

    (btw, συμπαθέστατος ο κ. Brian...:))

     
  • At 11 Ιουλίου 2007 - 11:26 π.μ., Blogger auburn Kate said…

    Ελπιζω οτι το δώρο θα σου αρέσει και θα σε παρει αρκουντως στο λαιμό του! οταν μπεις, θα δεις..

     
  • At 11 Ιουλίου 2007 - 5:28 μ.μ., Blogger Sigmataf said…

    Ουφ..........









    ΧΕ!


















    ΥΟ!

     
  • At 12 Ιουλίου 2007 - 1:23 μ.μ., Blogger weirdo said…

    auburn,
    εκπληκτικό..
    thanx (again)...
    :))

    s.t.,
    βρε, καλώς το παιδί !
    :)

     
Δημοσίευση σχολίου
<< Home
 

© 2006 Sweet and tender hooligan | Blogger Templates by Gecko & Fly.
No part of the content or the blog may be reproduced without permission.
Learn how to Make Money Online at GeckoandFly
First Aid and Health Information at Medical Health

 
 

Web This Blog
About Me


Name: weirdo
Home: Here n' There, Greece
About Me: ..So, I broke into the palace, with a sponge and a rusty spanner. She said : "Eh.., I know you, and you cannot sing." I said : "That's nothing - You should hear me play piano..:)" The Queen is Dead - The Smiths
See my complete profile

Weirdo on the Casbah κάθε Τετάρτη βράδυ, 20.00-22.00
Addictions
Previous Post
Archives
Links
Affiliates

make money online blogger templates