Sweet and tender hooligan

There is a place.. A place in Hell reserved for me and my friends.. And if ever I wanted to cry, then I will.. Because I can..
4.9.06
In the margins..
Ιδρωμένος.. Σαν να είχε μόλις γυρίσει από αλητείες στη βροχή, κάπως έτσι ξύπνησε.. Ίσως από εφιάλτη, αλλά δεν μπορούσε να θυμηθεί τίποτα. Ούτε καν πού πέρασε το προηγούμενο βράδυ, πόσο ήπιε ή ποια φιλότιμη ψυχή τον κουβάλησε (πάλι) σπίτι.. Tabula rasa.. Έτρεξε στο μπάνιο κι άνοιξε τη βρύση. Άφησε το νερό να τρέχει κι έμεινε να κοιτιέται στον καθρέφτη. Σαν υπνωτισμένος. Καμία ανησυχία.. Ούτε για τις κόκκινες γρατσουνιές στον αριστερό ώμο, ούτε για τα ακόμη πιο κόκκινα μάτια.. Σαν να προσπαθούσε να σκανάρει κάτι. Πίσω από τον καθρέφτη.. Μέσα από το είδωλό του..
«- Τι προσπαθείς να κάνεις, ρε..;» αν οι σκέψεις του μπορούσαν να δραπετεύσουν και να υψώσουν ανάστημα, θα ήταν ικανές να σηκώσουν όλη τη γειτονιά στο πόδι, «.. δεν θα βάλεις ποτέ μυαλό, μαλάκα.
Όλα γύριζαν στο κεφάλι του, οι ίδιες βαρετές εικόνες ξανά και ξανά. Οι νύχτες τα τελευταία τρία χρόνια καρμπόν. Ειρωνεία.. Από εκείνο το βράδυ που άρχισε να κατρακυλάει από το ζενίθ στο ναδίρ.. Και να φανταστείς ότι προσπαθούσε να ξεχάσει..
Έριξε βιαστικά νερό στο πρόσωπό του κι επέστρεψε στο δωμάτιο. Άνοιξε το παράθυρο, άναψε τσιγάρο και βυθίστηκε στην παλιά ξεφτισμένη πολυθρόνα. Η ώρα σχεδόν 5.00.. Δεν πρέπει να κοιμήθηκε πάνω από μια ώρα, αλλά του φάνηκε πως είχε ήδη αρχίσει να ξενερώνει.. «- Πότε έφυγε αυτή και δεν την πήρα χαμπάρι..». Η Νάνσυ, η Μαίρη, η Σοφία.. Μία απ’ αυτές.. Μπορεί και όλες.. Κι άλλες προηγούμενα, αλλά πού να θυμάται τώρα όλα τα ονόματα.. Οι καλές του νεράιδες.. Του σκότους.. Που έριχναν λίγο φως στις νύχτες του.. «-Δεν βαριέσαι.. Να μείνω λίγο μόνος, μπας και καταφέρω να γράψω τίποτα..».
Να μείνει μόνος. Και πότε, αλήθεια, είχε παρέα..; Όλα αυτά τα ατέλειωτα βράδια που γύρναγε στα γνώριμα καταγώγια, έπινε και γινόταν χώμα με τους ίδιους -ή καινούριους- θαμώνες (όχι, κανένας τους δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί φίλος.. γνωστός μόνο).. Μπορεί να ξέρναγε, να πήδάει τις γνωστές νεράιδες και, -ο κανόνας- μόνο αφού είχε αρχίσει πια να ξημερώνει να καταλήγει σπίτι.. Ή στα σκαλιά του.. Γεμάτα τα βράδια του.. Πανομοιότυπα.. Προπαντός μοναχικά..
Fed up.. Πόσο ακόμα να συνεχιστεί αυτό.. Οι ίδιες άχρωμες και ανθυγιεινές συνήθειες.. Του το είχε τονίσει και ο γιατρός «-..πρόσεχε λίγο, γιατί δεν το βλέπω καλά το συκώτι σου..»
Πήρε το laptop στο κρεβάτι. Είχε καιρό να το κάνει αυτό.. Δεν ήταν δικό του το φταίξιμο.. Απλά όλο αυτό το διάστημα κοιμόταν τη μέρα.. Θα μπορούσε να αλλάξει ακόμα κι αυτό όμως..
Το ξάφνιασμα από το δυνατό μπλε της οθόνης κράτησε κλειστά τα μάτια του για λίγο, αλλά δεν άναψε άλλο φως.. «- Καλύτερα έτσι..», σκέφτηκε «.. άλλωστε σε λίγο ξημερώνει.
(τιτλάκι: Echo & The Bunnymen)
posted by weirdo @ 9:38 π.μ.  
10 Comments:
  • At 4 Σεπτεμβρίου 2006 - 10:18 π.μ., Blogger Κολοκύθι said…

    Πολύ παθέτικ όλα αυτά. Λυπάμαι , φοβάμαι και εκνευρίζομαι ταυτόχρονα.

     
  • At 4 Σεπτεμβρίου 2006 - 10:24 π.μ., Blogger weirdo said…

    Evie: Συμφωνώ.. Είναι όμως, δυστυχώς, η πραγματικότητα κάποιων ανθρώπων..(welcome..:)

     
  • At 4 Σεπτεμβρίου 2006 - 2:10 μ.μ., Blogger Sigmund_01 said…

    Τραγικοποίηση...
    Ζωή στη μέση...
    Ζωή ανάμεσα σε ελπίδα και αφανισμό...
    Ζωή τώρα...
    Ίσως και αύριο...

     
  • At 4 Σεπτεμβρίου 2006 - 2:29 μ.μ., Blogger weirdo said…

    sigmunde: Απλά ζωή.. Ό,τι κι αν σημαίνει για τον καθένα..
    καλησπέρα:)

     
  • At 4 Σεπτεμβρίου 2006 - 7:58 μ.μ., Blogger eparxiakosaloni said…

    ο καθενας οπως μπορει

    μερικες φορες ειναι δυσκολο να προχωρησεις παρακατω και μενεις στασιμος

    το ολο σκηνικο μου θυμησε τα φοιτητικα μου χρονια

    τρομαξα ετσι οπως το διαβασα

     
  • At 4 Σεπτεμβρίου 2006 - 9:00 μ.μ., Blogger Tradescadia said…

    My sweet Weirdo...so familiar and yet so far away from this moment...Πάντα ήταν λιγάκι δελεαστική η αναρχία του μυαλού...

     
  • At 4 Σεπτεμβρίου 2006 - 10:51 μ.μ., Blogger Καπετάνισσα said…

    Μήπως ό,τι μας προσπερνά κι ό,τι αποφεύγουμε να δούμε;

    Το φεγγάρι απ' την ανάποδη.

    Λέγε με και σκοτάδι.
    Υπάρχω παντού.
    Ακόμα κι όταν ξημερώνει.

     
  • At 5 Σεπτεμβρίου 2006 - 12:14 π.μ., Blogger αθεόφοβος said…

    Γουιρντάκι πολύ καλό,μπράβο!

     
  • At 5 Σεπτεμβρίου 2006 - 9:51 π.μ., Blogger weirdo said…

    eparhiaκούλη: έτσι είναι.. δεν έχει σημασία όμως.. ο καθένας θέτει προτεραιότητες και κάνει τις επιλογές του, όπως κρίνει καλύτερα.. τίποτα δεν μπορεί να είναι κατακριτέο ή μεμπτό.. (ακόμη κι αν είναι λίγο τρομακτικό..:p)

    καλή μου tradescadia: πράγματα οικεία ή ξένα, κοντινά ή μακρινά.. τελικά, όλος μας ο μικρόκοσμος γεμάτος αντιφάσεις, ε..;:)

    αγαπημένη καπετάνισσα: ..Αχ αυτό το σκοτάδι..Και η δύναμή του.. Σε τρομάζει.. σε γοητεύει.. σε οδηγεί στην τρέλα.. ή απλά σε λυτρώνει..

    αθεοφοβούλη: σ'ευχαριστώ...!

    καλημέρα:)

     
  • At 12 Σεπτεμβρίου 2006 - 8:11 μ.μ., Blogger Purple Overdose said…

    Μένω άναυδος με την περιγραφή...Και μου θυμίζει τόσο έντονα κάποιον που ξέρω...

     
Δημοσίευση σχολίου
<< Home
 

© 2006 Sweet and tender hooligan | Blogger Templates by Gecko & Fly.
No part of the content or the blog may be reproduced without permission.
Learn how to Make Money Online at GeckoandFly
First Aid and Health Information at Medical Health

 
 

Web This Blog
About Me


Name: weirdo
Home: Here n' There, Greece
About Me: ..So, I broke into the palace, with a sponge and a rusty spanner. She said : "Eh.., I know you, and you cannot sing." I said : "That's nothing - You should hear me play piano..:)" The Queen is Dead - The Smiths
See my complete profile

Weirdo on the Casbah κάθε Τετάρτη βράδυ, 20.00-22.00
Addictions
Previous Post
Archives
Links
Affiliates

make money online blogger templates