Sweet and tender hooligan

My Tower of Strength...

2011-02-16T10:50:00.001+02:00

Πέρα από τα όρια που δεν φαντάστηκες ότι μπορεί να σπάσεις.. Τρομακτική αίσθηση. Σχεδόν όσο και υπέροχη.. Αφύπνηση σ’ένα κρυφό συναίσθημα που είσαι σίγουρος πως ελέγχεις.. ‘- Ελέγχεις’;.. Τίποτα ξανά.. Κάθε αντίσταση είναι πλέον αδύνατη.. Το πάθος κυριεύει όλο σου το ‘είναι’.. Ό, τι καλό και ό,τι κακό μέσα σου, γυμνό κι αληθινό για πρώτη φορά, σα να γεννήθηκε μόλις πριν μια στιγμή..
‘Παρουσία’.. Στα εύκολα, στα δύσκολα.. Σε ό,τι σε κάνει να χαμογελάς ή σε πονάει.. Μια ‘φυσική’ παρουσία, απροσδόκητη όσο και ανέλπιστη.. Εισχωρεί στη ζωή σου για να της δώσει ελπίδα και νόημα από την αρχή. Ξυπνάς απ’το λήθαργο όσων -νόμιζες πως- κατέκτησες για να βρεις έναν καινούριο κόσμο κάτω απ’ τα πόδια σου. Γιατί εκείνος μπορεί και στον δίνει.. Απλόχερα, συνειδητά.. ‘- Υπάρχουν τέτοιοι άνδρες;..’. Η φαντασίωση ενός έρωτα που θα σου χαρίσει περισσότερα από όσα θα είχες ποτέ τα θάρρος να ζητήσεις. Ό,τι έχει πραγματικά σημασία. Ό,τι ‘γεμίζει’ το συναίσθημα και το ξεχειλίζει.. Έτσι απλά.. Μυστηριακά μοιραία. Με δεύτερες ευκαιρίες να διορθώσεις τα λάθη στα οποία τα βιώματα και η αναξιοπιστία του παρελθόντος σε έθισαν.. Για να αμύνεσαι.. Ή επειδή φοβάσαι… Και μια αγκαλιά που, μαζί με σένα, χωράει όλα τα ‘σακίδια’ που κουβαλάς...

Ένα μοναδικό πλάσμα που δεν μοιάζει με κανέναν από όσους γνώρισες ως τώρα.. Γιατί ό,τι λέει, το εννοεί και το κάνει πράξη.. Γιατί έχει καθαρά μάτια και ανοιχτή ψυχή.. Δεν μπορείς να τον συγκρίνεις, γιατί είναι ανώτερος και καλύτερος σε όλα… Γιατί η ύπαρξή του στη ζωή σου σε κάνει όχι απλά τον πιο τυχερό, αλλά τον πιο ευλογημένο άνθρωπο του κόσμου..

Δεν θα τολμούσα να φανταστώ κάτι περισσότερο... Γιατί ε σ ύ μπορείς και τα δίνεις χωρίς να σου τα ζητήσω...

Στον φύλακα-άγγελό μου..

Τον άνθρωπο που τους τελευταίους δέκα μήνες στάθηκε δίπλα μου με απίστευτη πίστη και αγάπη και έδιωξε μακριά όλους τους εφιάλτες που με στοίχειωναν..

Τον άνθρωπο που κοίταξε με τόλμη βαθιά μέσα μου, τη στιγμή που η ίδια δείλιασα και μου έδειξε το δρόμο να αντιμετωπίσω τους δαίμονές μου..

Τον μόνο που μπορεί να με κάνει καλύτερη...

Στον αγαπημένο μου Η.....

Deeper..

2010-10-12T00:05:00.001+03:00

..Κι ακόμη κι αν τα δύσκολα πέρασαν και γαλήνεψες ξανά όπως παλιά

μην απαξιώσεις ποτέ την αγωνία και το φόβο που συνάντησες

γιατί σε φέραν πιο κοντά στην ουσία της ύπαρξής σου...

And there will your heart be also..

2010-03-26T00:43:00.007+02:00

She's just an illusion.

I'm so fucking confused.

Someone is playing with my memories..

----------------------

Have you heard the story about the man without qualities?

They say he is invisible.

How could you even notice him?

That's what I'm slowly tranforming into..

----------------------

One day I will stand still

and fail to recall every word I've spoken.

I'm never gonna sleep again..

----------------------

He lives inside me

Feels like it's been this way forever..

The fighting demon beneath my skin

Hardly able to breathe him out..

-----------------------

Can't even remember his face

Still..

His voice keeps whispering throughout my mind

The painkiller of my weirdness..

..Are you?

------------------------

He would never recognise me again - so he says..

..but his mirror always spits out the truth

Trapping the lullabies inside his brain.. I can reach him

..Though I cannot touch him

--------------------------

This obsession I'm trying to hide

.. a loaded summertime fascination

I have to get him back...

...To sleep

__________________________________

Many thanx to Under Control for the blue thoughts

Wild mood swings..

2010-01-16T23:57:00.004+02:00

Τι αλλάζει τελικά; Σίγουρα όχι αυτό που κουβαλάμε μέσα μας. Όσα ζούμε, χαράζουν ρυτίδες στο κεφάλι και το χρόνο (μας), απομονώνοντας νοσταλγικά ή με προσμονή στιγμές στο ‘κάποτε’ και στο ‘τώρα΄. Το μυστικό είναι να πηδάς αποφασιστικά έξω από το συρματόπλεγμα μιας κατασκευασμένης κοινής λογικής, να πορεύεσαι με τη δύναμη των ΄θέλω΄ σου..
Γέμισα ξαφνικά από εικόνες. Σταμάτησα να κοιτάζω και άρχισα να παρατηρώ. Νομίζω πως ποτέ πριν δεν είχα αντιληφθεί το βαθμό της οργής και της υστερίας γύρω μου. Ερωτηματικά, θυμός, κριτικές που (απο)καλύπτουν τελματωμένα (άτολμα) ‘εγώ’. Απλή απογοήτευση για ό,τι λείπει.. Σε σύντομο χρόνο κατανόησα όσα δεν μπόρεσα να αντικρίσω στην ανασκόπηση μιας ζωής. Κάποιος φταίει, κάποιος αδικείται, κάποιος αντιδρά, κάποιος παραιτείται.. Η θλίψη του κενού στο τέλος προκαλεί συναισθηματική ανοσία..
‘Μεγάλοι άνθρωποι’ με ελλειμματική ψυχή – ‘μικροί θεοί’ με περίσσευμα αγάπης και θάρρους. Συνάντησα πολλούς, διδάχθηκα από όλους.. Ανακάλυψα τη σημασία της αποδοχής απέναντι στο διαφορετικό ή το δυσνόητο, ξεκινώντας από έναν εσωτερικό απολογισμό..
Τα λάθη λυτρώνουν, απελευθερώνοντας ό,τι συμπληρώνει τα κομμάτια του ατομικού μας παζλ. Απέρριψα τη μιζέρια ως επιλογή κι αποφάσισα να τρέξω πιο γρήγορα από πριν.. Στάθηκα παράδοξα τυχερή, αφού ό,τι με πέταξε στον πάτο, με σήκωσε ξανά στην επιφάνεια του ‘συνεχίζω’..

'G'

2009-09-21T11:25:00.009+03:00

Τριγυρνούσε από δωμάτιο σε δωμάτιο σαν μανιακός, κρατώντας σφιχτά δεμένα τα χέρια στο κεφάλι να μαλακώσει τον πόνο. Ήδη 10 το πρωί.. ‘- Παυσίπονα και μαλακίες..’ Πήρε στα χέρια του το τελευταίο μπουκάλι μπύρας που είχε απομείνει στο ψυγείο. ‘- Έτσι θα ‘ρθεις στα ίσια σου..’ Βρώμικα ποτήρια και τασάκια ξεχειλισμένα από γόπες. Δεν θυμόταν τι άλλο είχε πιει. Μάλλον θυμόταν τα πάντα, μέχρι τη στιγμή που κάπνισε εκείνο το τσιγάρο με τη Μαρία. Εκείνη κοιμόταν ακόμα μέσα, στο κρεβάτι τους. Χάζεψε για μερικά δευτερόλεπτα τα πόδια της που εξείχαν από το σεντόνι και βγήκε στη βεράντα. Άναψε το πρώτο του τσιγάρο.‘- Τι να της πω..’
Η εικόνα της μπροστά του, όπως όταν την πρωτογνώρισε.. Τον είχε σοκάρει ο συνδυασμός της έντονης προσωπικότητας με την προσεγμένη θηλυκή της εμφάνιση. Δεν τη συμπάθησε καν στη αρχή, όμως σύντομα βρήκε δυνατή την πρόκληση να ξεκινήσει μαζί της ένα παιχνίδι ερωτικής υπεροχής.. Συγχρονίστηκαν.. Γρήγορα, αφού ο ίδιος γοητευόταν από τον εκλεπτυσμένο τρόπο που μιλούσε και τα μακριά της πόδια, ενώ εκείνη τον παρακολουθούσε μαγεμένη κάθε φορά που αφηγούνταν ιστορίες από τα τυχοδιωκτικά του ταξίδια στην Αφρική.
Του άρεσε που οργάνωναν τέτοιες βραδιές στο σπίτι. Ήταν ένα διάλειμμα στην πανομοιότυπη καθημερινότητα τους. Ανακουφιζόταν που, μετατοπίζοντας έστω για λίγες ώρες τη φροντίδα της σε άλλα ενδιαφέροντα, έπαυε να είναι εκείνος το επίκεντρο του κόσμου της.
Είχε αφήσει να περάσει πολύτιμος χρόνος.. Ακόμη και η εντυπωσιακή ταύτιση της σάρκας τους είχε πια ατονίσει μπρος στην κτητικότητα με την οποία τον πολιορκούσε, ανταγωνιστικά απέναντι σε κάθε τι σχεδόν που τον ευχαριστούσε. Στην πνευματική του ιδιοκτησία, που είχε δώσει όρκο στον εαυτό του πως δεν θα άφηνε κανέναν να καταπατήσει.. Δεν μπόρεσε να οσφριστεί πως ο δυναμισμός που βρήκε αντίδοτο στο αντικείμενο του πόθου της,.. τον ίδιο, θα κατέληγε σε μια τόσο ασφυκτική αγκαλιά που θα υποδούλωνε την ψυχή του ολοένα και περισσότερο..
Όχι πως δεν ένιωθε γι’ αυτήν. Όσο ακόμα εξερευνούσαν τα κοινά ερωτικά τους μυστικά, ένιωθε εκστατικά κολακευμένος, ..ερωτευμένος, αφού μια γυναίκα σαν αυτή διεκδίκησε το δικαίωμα να εισχωρήσει στον πυρήνα του αντίθετου κόσμου του..
‘ – Πάλι μ’ αυτές τι αηδίες ασχολείσαι;..’ Το μεγαλύτερο άδειασμα ερχόταν όταν οι επικρίσεις ακολουθούσαν τις προσωπικές τους στιγμές. Εκεί που τελείωνε η εξάρτηση του κορμιού κι αισθανόταν την ανάγκη να μείνει μόνος. Nα συρθεί στις απόκρυφες σπηλιές του μυαλού του και να γράψει.. Κι όμως. Θυμόταν πως της το είχε ξεκαθαρίσει απ’ την αρχή αυτό. Κάποια κομμάτια του θα παρέμεναν μόνο δικά του..
Δεν χρειαζόταν κοντά του έναν άνθρωπο κρεμασμένο στα πόδια του, υποτακτικό. Εκτός από άνισο, υπέκρυπτε και μια λανθάνουσα εξουσιαστική αδυναμία.. ‘- Σου παραχωρώ τον ‘εαυτό’ μου.. Θα εξουσιάζω το ‘είναι’ σου..’ Η θνητότητα μιας δεσμευτικής ‘αγάπης’ σε πλαίσιο..

Να στέκεται δίπλα του, στο ίδιο ύψος και να του κρατά το χέρι. Να καλλιεργούν την απόσταση ενός χώρου που θα τους επέτρεπε να κάνουν βήματα, να παίρνουν ανάσες. Ξεχωριστά, αλλά παράλληλα. Ανεξάρτητοι, στην πραγματικότητα μαζί.. Αυτό ήθελε, αυτό ήταν το δικό του ζητούμενο. Θα ήταν ικανός τότε να ‘νιώσει’ με όλες του τις αισθήσεις, να γευτεί το ‘απόλυτο’ του μυαλού του. Με εκείνη. Ή με όποια.. Μόνο έτσι..
Ανέβηκε στο γραφείο και άρχισε να μαζεύει τα χαρτιά του. Έβγαλε από το συρτάρι το διπλωμένο δισέλιδο χειρόγραφο και πρόσθεσε μια τελευταία φράση. Ίσως.. Ίσως διαβάζοντάς το να υπήρχε μια ευκαιρία και για κείνη. Να ανακαλύψει τη δική της ‘αλήθεια’..
‘ - Άσε με να ‘είμαι'.............’

I don't mind the pain..

2009-07-26T01:18:00.010+03:00

Διαδρομές.. Για κάποιες απ΄ αυτές δυσκολεύεσαι να θυμηθείς από πού ξεκίνησαν ή αν έχουν ήδη τελειώσει. Ήταν εύκολο να συμβιβάσω το φως με το σκοτάδι και να τα χωρέσω σ’ εκείνον το μικροσκοπικό σάκο. Τράβηξα από μέσα τους παροξυσμούς συσσωρευμένων ‘αν’ και ‘γιατί’ κι έπαψα να αναρωτιέμαι. Κι ας μην κατάλαβα ποτέ πώς κάποιοι άνθρωποι επιμένουν -ή αντέχουν- να επαναλαμβάνονται. Ειδικά όταν ο μόνος -αυτονόητος- ακροατής που θα μπορούσε να τους καθοδηγήσει σοφά, είναι ο εαυτός τους. Επιλογή είναι κι αυτό, όπως καθετί γύρω μας. Κυρίως μέσα μας. Άφησα τους άλλους να χαράξουν την πορεία τους κι εμπιστεύθηκα τα δικά μου βήματα. Κι ας είναι κάποτε ασταθή και παραπατάω.. Έχω συμφιλιωθεί με τους μώλωπες στα γόνατα. Κι ας πονάνε. Μερικές φορές καμαρώνω γι’ αυτούς, γιατί μου θυμίζουν πώς έφτασα ως εδώ.. Και δεν έχω ιδέα, ούτε με νοιάζει αν θ'αποκτήσω κι άλλους. Είναι κάτι αντίστοιχο με τη μαθητεία στις πολεμικές τέχνες. Όσο πιο πολύ εξασκείσαι στις μάχες, τόσο πιο κοντά πλησιάζεις στο να μπορείς να αποκαλείσαι ‘πολεμιστής’..

Turn Up The Faders..

2009-02-20T00:18:00.005+02:00

Come on and dance

emphatically,

manically,

desperately..

Who knows where this is heading?..

Bring the beat in

I wanna feel it....

To be where there's life..

2009-01-16T09:19:00.003+02:00

How do I get there?..

Shadowplay..

2008-12-04T18:11:00.005+02:00

Ευχαριστώ τον φίλο markos-the-gnostic για την ευγενική φιλοξενία.

Percussion..

2008-08-28T14:29:00.002+03:00

Εικόνες διάφανες, από κείνες που είναι πιο εύκολο να συναντήσεις τη μέρα, παραχωρούν χωρίς προειδοποίηση τη θέση τους σε μορφές άλλες, απροσδιόριστες και επικίνδυνες, ελκυστικές, έτοιμες να σου κατασπαράξουν το μυαλό. Δεν αντιστέκεσαι. Σε διαπερνούν σα σφαίρα και το κενό που αφήνουν, μένει εκεί, ανέπαφο, έστω κι αν προσποιείσαι ότι δεν το βλέπεις.. Ξυπνάς και αισθάνεσαι πιο κουρασμένος από πριν, σαν να μην κοιμήθηκες στιγμή. ‘-Ήσουν ποτέ αυτό που νόμιζες;’ αναρωτιέσαι..

Ίσως είναι που πάντα σε γοήτευαν οι αντιφάσεις. Ανέπνεες και ταλαντευόσουν μαζί τους. ‘-Μεγάλωσες, ναι;’.. Το αν ωρίμασες είναι μια άλλη ιστορία, αμφιβάλλω αν κάποιος ξέρει να την αφηγηθεί ακριβώς.. Όπως και να ’χει, ποτέ δεν κατάλαβες τη χρησιμότητα της λέξης. Προτιμάς το ‘βιώνω’.. Ακούγεται πιο ρεαλιστικό, πιο ανθρώπινο. Παίρνεις τα δεδομένα σου και τα κάνεις ό,τι θες. Αν θες.. Τα μετατρέπεις, τα στραπατσάρεις, τα χτίζεις από την αρχή. Δικαίωμά σου..

Κοιτάζω το ρολόι και το μόνο που σκέφτομαι είναι πως θέλω να προλάβω περισσότερα..

Shatter..

2008-07-27T00:52:00.009+03:00

Κάθε τόσο έφερνε το παγωμένο μπουκάλι στα χείλη του. Η σκέψη πως όλα τα μάτια ήταν καρφωμένα στα υγρά του δάχτυλα του προκαλούσε τόση συστολή, που η δίψα του κοβόταν, πριν η επόμενη γουλιά φτάσει στη γλώσσα του. Αλλά δεν ήταν κάτι καινούριο. Το ίδιο προδιαγεγραμμένο άγχος της αναμονής, λίγο πριν τη συνάντηση με κάθε νέο πελάτη. Ούτε φόβος. Ίσα-ίσα, συχνά έβρισκε τον –δικαιολογημένα- υπαρκτό κίνδυνο μήπως τελικά τον πιάσουν, διεστραμμένα ελκυστικό. Στιγμιαίες αναλαμπές ενοχής, αυτές έκαναν όλη τη ζημιά. Δεν διαρκούσαν όμως αρκετά για να τον αναγκάσουν να γυρίσει πίσω άπραγος. Άλλωστε ποτέ δεν νοιάστηκε για το ‘μετά’. Δεν ζητούσε να μάθει λεπτομέρειες κι όσους είχε ήδη συναντήσει, τους βρήκε αρκετά αντιπαθείς. Αλλά δεν χρειάστηκε ποτέ να ξαναδεί κανέναν τους. Μια τυπική συναλλαγή. Δουλειά. Όλα καλά..

Τα 10 λεπτά που είχε καθυστερήσει δεν ήταν καν ανησυχητικά, τα μετρούσε όμως ήδη μαρτυρικά. Το κεφάλι του προσπαθούσε μάταια να χωνέψει πώς μπόρεσε να τα ξεράσει όλα έτσι εύκολα το βράδυ της μοιραίας γνωριμίας τους. Ο ναρκισσισμός του να την εντυπωσιάσει.. Με το οινόπνευμα γινόταν άλλος άνθρωπος, το ήξερε καλά. Τολμούσε χωρίς δεύτερη σκέψη όσα νηφάλιος στρίμωχνε στις χρόνια τσουβαλιασμένες ανήθικες σκέψεις του. Δεν φαντάστηκε όμως πως θα έχανε κάθε έλεγχο μέσα σε μια στιγμή..

Βασιζόταν σε όσα ήπιαν.. Ευχόταν σαν τρελός το επόμενο πρωί εκείνη να μην θυμάται τίποτα. Ίσως και να τα σκεφτόταν κοροϊδευτικά σαν ένα καλοδουλεμένο παραμύθι και να ξενέρωνε. Μπορεί και να μην γούσταρε να τον ξαναδεί ποτέ..

« - Αν έχεις σκοπό να τα 'μαζέψεις', ξέχνα το. Θα στο πω ξεκάθαρα. Σε χρειάζομαι..»
« - Με δουλεύεις, έτσι..;»
« - Δεν σε ξέρω τόσο, ώστε να έχω το θάρρος..»

Δεν είχε το κουράγιο να βάλει φρένο στα απανωτά του λάθη. Συμφώνησε πολύ εύκολα – σχεδόν υποτακτικά- στην ώρα και τον τόπο, όμως το συνειδητοποίησε όταν η συνομιλία τους είχε ήδη τελέιώσει. Ήθελε πραγματικά να την ξαναδεί, αλλά όχι έτσι..

« - Άργησα; Συγγνώμη.. Έχεις κάτι για μένα;..»
« - Δεν σε καταλαβαίνω..»
« - Με δουλεύεις, έτσι..;»
« - Δεν σε ξέρω τόσο, ώστε να έχω το θάρρος..»

Την κοιτούσε από πάνω μέχρι κάτω αδιάκριτα και προκλητικά. Τι στο διάολο ζητάει αυτή εδώ..;

« - Δεν σκοπεύω να σκοτώσω κανέναν, αν είναι αυτό που σε ανησυχεί..»
« - Δεν με νοιάζει τι θα κάνεις όταν χωριστούμε. Αλλά είμαι περίεργος..»
« - Ας πούμε ότι θα κυκλοφορώ πιο άνετα. Ελπίζω να σου φτάνει..»
« - ………»
« - Αλλά ξέρεις.. Πρέπει να σε ξαναδώ. Χρειάζομαι κάτι ακόμα. Θέλω να μου μάθεις να το χρησιμοποιώ..»
______________________________________

Στην εξώπορτα του σπιτιού βρέθηκαν δυο νυχτιάτικες ανάσες που μύριζαν αλκοόλ. Την παρατηρούσε όσο εκείνη έψαχνε στην τσάντα της τα κλειδιά. Ακόμα δεν μπορούσε να καταλάβει αν το περίστροφο ήταν μόνο μια αφορμή για να βρεθεί κοντά του ή μια ανάγκη που την έσπρωχνε στο να ικανοποιήσει κάθε του επιθυμία. Δεν τον ένοιαζε και πολύ άλλωστε. Του έφτανε μόνο να κυλήσει η νύχτα μαζί της. Το «πρωινό μάθημα» που της υποσχέθηκε φάνταζε μακρινό. Δεν ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που θα πατούσε την υπόσχεσή του. Του άρεσε τώρα κι αυτό ήταν αρκετό…
…
Τον κοιτούσε στα μάτια την ώρα που κουνιόταν βασανιστικά πάνω του. Η ανάσα του ακουγόταν βαριά καθώς της έπιανε το στήθος, τραβώντας την πιο κοντά. Έσκυψε πάνω στο πρόσωπό του νιώθοντας τη ζεστή του γλώσσα πάνω της. Του άρπαξε τα μαλλιά με τ’ αριστερό της χέρι, ενώ άρχισε να κουνιέται πιο έντονα την ώρα που με το δεξί της ψαχούλευε το στρώμα στην άκρη του κρεβατιού. Είχε γυρίσει την ίδια σκηνή πολλές φορές παίζοντας το ρόλο της μαθήτριας τόσο φυσικά, σαν θεατρίνα, σίγουρη για το χειροκρότημα του «κοινού» της. Μόλις τον ένιωσε να «σφίγγεται» τραβήχτηκε απότομα λίγο πιο πίσω, παρατηρώντας τον να ξερνά μόνος του μια στιγμιαία υγρή ανακούφιση στην κοιλιά της. Σκεφτόταν πως έφτανε η δική της ώρα τη στιγμή που πατούσε μια μόλις φορά το κρύο μέταλλο, γεμίζοντας ζεστό βαθυκόκκινο χρώμα τ’ ανακατεμένα σεντόνια. Τέλειωσε έτσι, μόνη της, αργά όπως πάντα, βγάζοντας τον παράλληλο ηδονικό της ρόγχο, αγκαλιάζοντας έναν παραμορφωμένο κόκκινο απρόσωπο σπασμό.

Πάντα προλάβαινε ένα τελευταίο τσιγάρο πριν στείλει μήνυμα στις «καθαρίστριες»..
_______________________________________
(Ευχαριστώ πολύ τον deuced για το τέλος της ιστορίας)

Soul eyes..

2008-07-01T12:52:00.007+03:00

Είσαι από τους ανθρώπους που η παρουσία τους και μόνο, πλημμυρίζει έναν χώρο με φως.. Μπορεί κάποιος πολύ γρήγορα να αντιληφθεί πόσο ξεχωριστός είσαι, αρκεί να σε ακούσει να μιλάς έστω για πέντε λεπτά..

Δεν ξέρω αν τελικά είναι τυχαίο, δεδομένες στιγμές στη ζωή σου και κατά παράδοξο τρόπο ακριβώς εκεί που αρχίζεις να χάνεις την ελπίδα σου για κάποια πράγματα, να συναντάς στο δρόμο σου έναν τόσο πολύτιμο οδηγό. Έναν μαγικό Δάσκαλο (όπως είσαι εσύ), που εμφανίζεται από το πουθενά, για να σε κάνει να πιστέψεις ξανά πως, όλες εκείνες οι αξίες στις οποίες πάντα πίστευες, αλλά θεωρούσες ίσως ουτοπικές και δύσκολες στην εφαρμογή, είναι τελικά εφικτές.. Πως έχεις τη δύναμη να τις ζωντανέψεις μέσα σου και να τις αξιοποιήσεις ο ίδιος με τον πιο χρήσιμο τρόπο. Όχι στάσιμα σαν απλή θεωρία, αλλά σαν όπλο και πράξη, αυθόρμητα και διαδραστικά, σε κάθε σου βήμα. Αρκεί να το επιθυμείς πραγματικά..

Δεν θα είχε νόημα να αναφέρω εδώ το πόσο χαρισματικός είσαι σαν επαγγελματίας. Νομίζω πως έχεις απόλυτη επίγνωση της δύναμής σου να μαγνητίζεις και να αφήνεις το αποτύπωμά σου ακόμη και στο πιο δύσκολο κοινό (κι ας είσαι ο πιο μετριόφρων και ταπεινός άνθρωπος που έχω γνωρίσει).. Το καταφέρνεις πολύ εύκολα, ακριβώς επειδή είσαι τόσο φωτισμένος και αληθινός..

Ίσως φυσικά, να ’ναι κι αυτός ακόμη ένας από τους λόγους που κάνουν κάποιον να σε θαυμάζει και να σε εκτιμά ακόμη βαθύτερα, αν έχει την τύχη να σε γνωρίσει και προσωπικά. Η αντιπαραβολή του ισχυρού επαγγελματικού σου ταλέντου, με την απίστευτη σεμνότητα και απλότητα του χαρακτήρα σου.. Ανεπιτήδευτος και ανοιχτός, με συμπεριφορά που περιβάλλει τους γύρω σου με τόση ζεστασιά, που τους μεταδίδει άμεσα και αβίαστα τη δική σου θετική αύρα και τους γεμίζει ενέργεια..

Ανήκεις στη σπάνια κατηγορία εκείνων που η ευγένεια, η καλοσύνη και η ανθρωπιά, όχι εξαιτίας συνθηκών ή ανταπόδοσης, αλλά σαν ουσιαστική στάση και τρόπος ζωής, με κάνουν να αισθάνομαι μεγάλη τιμή που με νιώθεις πραγματική σου φίλη..

Θα μπορούσα να μιλάω ώρες για σένα, αλλά καμία λέξη δεν θα κατάφερνε να αποδώσει με ακρίβεια το σωστό χαρακτηρισμό για τη μοναδικότητά σου. Η (συμβολική) αναφορά μου εδώ, αλλά και απευθείας στη μεταξύ μας επικοινωνία, είναι πάντα φτωχή και ελλιπής.. Είμαι πραγματικά τυχερή που έχω αποκτήσει έναν τόσο υπέροχο και σπάνιο φίλο.. Και επιμένω πως δεν νομίζω πως το αξίζω..

- Σ'ευχαριστώ για τα μονοπάτια που μου δείχνεις και την υπέροχη φιλία σου.. Για την αξία όλων εκείνων που δεν καθορίζονται από ταμπέλες, ούτε περιορίζονται σε νόρμες και στερεότυπα. Για το παράδειγμα που είσαι για μένα και για όλη σου τη βοήθεια, που είναι πολύ μεγαλύτερη από όσο νομίζεις..

Η δύναμη για κάθε βήμα εμπρός στη ζωή μας βρίσκεται μέσα μας και είναι εφικτή, ναι. Και είναι πολύ εύκολο τελικά να τη δούμε έχοντας ανοιχτά τα μάτια της ψυχής..
____________________________
(photo από έργο της εικαστικού Αιμιλίας Παπαφιλίππου στο Blind Date # 12 του 2007)

Morphine Child (3)

2008-05-27T01:36:00.007+03:00

Του ήταν αδύνατο να λειτουργήσει διαφορετικά. Ζωντανή εμμονή, αυτό παρέμενε για κείνον.. Παρ’όλο που δεν ήταν και λίγα τα χρόνια που μεσολάβησαν. Ο χωρισμός τους του είχε στοιχίσει σαν απώλεια θανάτου. Όχι. Πολλά περισσότερα απ’αυτό.. Ακόμη και την εποχή που τουλάχιστον με την κοσμική έννοια, έπαψε να τη ‘θρηνεί’, ένα κομμάτι μέσα του εξακολουθούσε να της ανήκει ολοκληρωτικά. Μια βασανιστική τιμωρία για όλα όσα είχε αγαπήσει με απόλυτο πάθος σ’ εκείνη.

Εντάξει.. Όλα έδειχναν πως η άλλη ίσως μπορούσε πραγματικά να σταθεί δίπλα του. Η καινούρια αρχή, μαζί της, προδιέγραφε όλα τα σημάδια μιας νέας γέννησης για τον Ραλφ, της δικής του αναγέννησης. Αφέθηκε εύκολα, πόσο εύκολα.. Ένιωσε πράγματα γι’αυτή, ορκίστηκε πως τα ένιωσε.. Αυτή τη φορά ήταν σχεδόν σίγουρος πως με το να υποταχθεί και να κατακτήσει κάποιο άλλο, διαφορετικό – τελείως διαφορετικό- από εκείνη πλάσμα, θα του έδινε νέα πνοή..

Κι έγινε εκείνος πνοή. Ανάσα, για κάποια που τον χρειαζόταν, όσο δεν ένιωσε να τον χρειάζεται ποτέ κανείς.. Όμορφο συναίσθημα, σαν όνειρο που μόλις ξυπνάς, εύχεσαι να μπορέσεις να δεις ξανά και το επόμενο βράδυ.. Ένα όνειρο που κράτησε ακριβώς ένα χρόνο.

Δεν θεώρησε σύμπτωση το γεγονός πως το βράδυ που τη συνάντησε ξανά έμοιαζε πολύ με εκείνο που τον είχε παρατήσει. Ζεστό και υγρό. Όλο αυτό το διάστημα, στις φιλότιμες προσπάθειές του να την ξεχάσει, κάπου-κάπου, έτσι από σαδομαζοχισμό, οραματιζόταν τη σκηνή που οι δυό τους ίσως έπεφταν κάποτε και πάλι ο ένας πάνω στον άλλο. Δεν θα της μιλούσε. Θα της έριχνε ένα σκληρό βλέμμα και θα της γυρνούσε την πλάτη, αποχωρώντας πανηγυρικά..

Ένιωσε το κορμί του να παραλύει. Τίποτε από ό,τι είχε προσχεδιάσει. Χλώμιασε και καθώς την παρακολουθούσε να τον πλησιάζει, ευχόταν να ανοίξει η γη να τον καταπιεί.
"- Γεια.. Χαθήκαμε.."
Είχε μια μοναδική ικανότητα να τον ρίχνει, σχεδόν χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα. Από την αρχή της σχέσης τους. Η απόλυτη αυτοπεποίθηση μιας υπεροχής που μπορούσε να τον καθυποτάξει σε όποια κατάσταση κι αν βρισκόταν. Το ήξερε καλά. Τότε. Και τώρα..

Κι η δεύτερη ευκαιρία του μαζί της, δεν ήταν παρά ψίχουλα. Του τα πέταγε σε δόσεις, σαν συνταγογραφημένα χάπια κι εκείνος τα μάζευε τυφλά και υποτακτικά, σαν εκπαιδευμένο ζώο. Γι’ αυτό έφευγε μετά από κάθε ερωτική τους κορύφωση. Για να προλάβει τη δική της επόμενη ‘έξοδο’, διαφυλλάσσοντας έτσι και τα τελευταία υπολείμματα της στραπατσαρισμένης του περηφάνιας.
"- Μείνε απόψε.."
"- Τι νόημα έχει;.."
"- Αυτό είναι το πρόβλημα με σένα. Προσπαθείς να εκλογικεύσεις τα πάντα.. Δεν θα σου βγει σε καλό. Απλά στο λέω.."

Κρεμόταν απ’ τους μορφασμούς και τις λέξεις της, προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσει κάποιο κρυμμένο μήνυμα. Της δινόταν και πάλι ολοκληρωτικά, συνειδητοποιώντας πάντα πόσο λάθος είναι, μη μπορώντας όμως ποτέ να το ελέγξει. Άλλωστε αυτό του ζήτησε και σ'αυτό συμφώνησε. "- Να περνάμε καλά.."

Δεν είχε ιδέα για πόση ώρα είχε αποκοιμηθεί, ούτε πόσο ή τι είχε πιει. Το φωτάκι στον τηλεφωνητή αναβόσβηνε. Ένιωθε το κεφάλι του βαρύ, σαν να ξύπνησε από τρομερό εφιάλτη..
"- Μου λείπεις.. Αλλά θέλω μόνο να ξέρω αν είσαι καλά.. Χαίρομαι που τα ξαναβρήκατε.. Αρκεί να είσαι ευτυχισμένος.. Γεια χαρά.."

"- Είσαι τρελός", σκέφτηκε φωναχτά και αυτή τη φορά βάρυναν τα μάτια του από δάκρυα που δεν μπορούσε να συγκρατήσει. Βγήκε ξανά στη βεράντα για να μαζέψει τα θρύψαλα από τα σπασμένα ποτήρια. Το βλέμμα του έπεσε πάνω στο μισοσκισμένο μακρόστενο πακέτο. Βούτηξε από το τραπέζι το βιβλίο, την κασέτα και το σημείωμα και τα έριξε πάλι πίσω χωρίς δεύτερη ματιά. Πήρε το μπλοκ από δίπλα κι έσκισε ένα κομμάτι χαρτί :
«..So take all that you know and stuff it in a hole,

And in ten thousand years someone will take you home,

Rewind the words in which you roam..»

Μουντζούρωσε τη δική του διεύθυνση και διόρθωσε από πάνω σημειώνοντας τη δική της. Θα της το ταχυδρομούσε νωρίς το πρωί, πηγαίνοντας για τη δουλειά.

Δεν ήταν σίγουρος τι ήταν αυτό που τον έκανε να θεραπευθεί σε δυο μόλις ώρες από την εξάρτηση σχεδόν μιας ολόκληρης ζωής.. Ή μάλλον τώρα ήταν πιο σίγουρος από οτιδήποτε άλλο στη ζωή του τελευταία.. Το όνειρο που έβλεπε επί ένα χρόνο.. Είχε κλείσει για λίγο τα μάτια σ'αυτό, όμως ετούτη τη φορά ήταν το μόνο που ανυπομονούσε πραγματικά να ξαναδεί…

Ευχαριστώ τους φίλους

Under Control (Morphine Child) και

Auburn Kate (Morphine Child 2)

για την όμορφη έμπνευση..

' We don't see things as they are..

2008-05-13T14:37:00.007+03:00

.. we see them as WE are..'

-Anais Nin-

The Last Days Of Winter..

2008-04-08T14:05:00.004+03:00

“– Ξέχνα για λίγο ότι είσαι γυναίκα. Ο 'μαχητής' δεν έχει φύλο..” Χαμογέλασα. Ήξερα ότι ο Δάσκαλος είχε πει τη μεγαλύτερη αλήθεια με τον πιο απλό τρόπο. Στο ελάχιστο σε ό,τι αφορά τις πολεμικές τέχνες. Δεν είναι και τόσο δύσκολο τελικά.. Να βρεις τη δύναμη να κοιτάξεις απευθείας στα μάτια το φόβο και να τον μεταμορφώσεις σε δράση και κίνηση. Κι αυτό σου χαρίζει -δικαιωματικά πια- νέα οπτική απέναντι σε όλα. Προοπτική. Σε απελευθερώνει.. Αντιμετωπίζεις τον ίδιο σου τον εαυτό σαν ‘ίσο’ και τότε καταφέρνεις να τον δεις με πραγματική αγάπη, να τον αποδεχτείς. Κι αυτό στο τέλος μοιάζει μαγικά μεταδοτικό, αφού κάνει και τους άλλους να καταλάβουν εσένα, να σεβαστούν τις επιλογές και τις επιθυμίες σου..

Συχνά μου είναι αδύνατο να (παρ)ακολουθήσω μια γενικευμένη τάση πικρίας και ανταγωνισμού. Ακόμη και ρατσισμού. Απλά δεν την καταλαβαίνω.. Ατελής θυμός. Και καχυποψία. Κι επικρίσεις για συμπεριφορές άλλων ανθρώπων, που ίσως δεν συμβαδίζουν με τις δικές μας ή δεν είναι αυτές που θα επιθυμούσαμε. Η απογοήτευση συχνά προκαλεί ηθελημένη λήθη απέναντι στα σημαντικά πράγματα που συνήθως έχουν μηδενικό κόστος. Σεβαστό, γιατί αποτελεί επίσης επιλογή.. Τα κενά μέσα μας δύσκολα συμπληρώνονται από οτιδήποτε άλλο εκτός από αγάπη. Με αφετηρία τον ίδιο μας τον εαυτό.. Κάθε της έκφανση τότε, παύει να είναι απαιτητική ή να εξαναγκάζει οποιαδήποτε ανταπόδοση. Σε γεμίζει.. Ξέρεις, είναι σαν την αδιαπραγμάτευτη πίστη σου σε κάποιους ανθρώπους. Θα τους υποστήριζες, ακόμη κι αν διέπρατταν έγκλημα, χωρίς δεύτερη σκέψη. Έστω κι αν εκείνοι δεν έκαναν ποτέ τίποτα για σένα..
__________________________
‘The Last Days Of Winter’/ LEVELLERS

Μουσική..

2008-03-18T00:13:00.003+02:00

...όπως λέμε 'αγάπη'..

Non-stop...

Φιλαράκι, σ'ευχαριστώ..

Το κακό παιδί

2008-03-03T10:34:00.006+02:00

«..Αν όμως αρχίσεις να τους μιλάς για χορτοφαγίες κι άλλες τέτοιες μπούρδες σαν αυτές που έλεγε κι η μάνα μου, και για μουσικές σαν αυτού του μαλάκα του Μόρισσον, τότε θα σε κάνουνε πέρα. Βαλ’το καλά στο μυαλό σου, εξυπνάκια μου. Δεν τους θέλουνε κάτι τέτοιους στο Γκρίμσμπι!..»

Περίοδοι 6 έως και 8 από τη σελ. 123 του μυθιστορήματος

'ΤΟ ΚΑΚΟ ΠΑΙΔΙ' του Γουίλι Ράσελ - Εκδόσεις ΩΚΕΑΝΙΔΑ.

(Τίτλος πρωτοτύπου : 'THE WRONG BOY')

(Ένα υπέροχο βιβλίο για τη στενοκεφαλιά και την προκατάληψη απέναντι στη διαφορετικότητα..)

________________________________

Ευχαριστώ πολύ τους stereotype και tradescadia για την ευγενική πρόσκληση.

Το κορίτσι με το κόκκινο παλτό

2008-02-12T12:16:00.000+02:00

".. Σιγά σιγά γινόμαστε μία αχώριστη, μικρή συμμορία. Τριγυρνάμε στους δρόμους της πόλης και ζούμε περιπέτειες. Κανένας από τους μεγάλους δεν καταλαβαίνει όλα αυτά που κάνουμε και είναι καλά έτσι, γιατί ως επί το πλείστον είναι απαγορευμένα. Το αγαπημένο παιχνίδι του Ρόμεκ είναι να πετάει βαρελότα στις πόρτες των ανθρώπων και μετά να βλέπει τα τρομαγμένα πρόσωπά τους, γιατί σκέφτονται κάθε φορά ότι είναι βόμβα!

Σ’ αυτόν τον άγριο και τρελό καιρό μετά τον πόλεμο, μπορώ να ανακαλύψω κανονικά παιδικά χρόνια. Μια μέρα ο Ρόμεκ με τραβάει σε μία πίσω αυλή και με σπρώχνει να περάσω μία σιδερένια πόρτα σε ένα μικρό, κατασκότεινο χώρο. Κρατώ την ανάσα μου από την ένταση. Μετά από λίγο τα μάτια μου συνηθίζουν στο σκοτάδι και αναγνωρίζω ότι καθόμαστε σαν σε θέατρο μπροστά σε μια σκηνή. Όταν η κουρτίνα σηκώνεται, περιμένω με λαχτάρα τους ηθοποιούς. Όμως αντί για ηθοποιούς, στον άσπρο τοίχο ανάβουν φώτα και διαβάζω τα μεγάλα γράμματα:
Ο ΛΕΥΚΟΣ ΑΡΑΠΗΣ

Και ξαφνικά εμφανίζονται εικόνες που κινούνται. Άνθρωποι τρέχουν πάνω στον τοίχο και συζητούν, ένα αυτοκίνητο περνά πάνω στη σκηνή, βλέπω ακόμα κι ένα σκυλί που γαβγίζει. Δεν καταλαβαίνω τι γίνεται, γιατί όλα γίνονται τόσο γρήγορα και είναι τόσο δυνατά, αλλά ένα είναι ξεκάθαρο: εδώ πρόκειται πάλι για τον έρωτα.

Αρχίζω και ζαλίζομαι. Σαν μέσα σε ομίχλη παρακολουθώ τα γεγονότα, μέχρι που μετά από μία φανφάρα οι εικόνες εξαφανίζονται και εμφανίζεται η λέξη «KONIEC», τέλος. Τρίβω τα μάτια μου και περπατώ σαν ναρκωμένη πίσω από τον Ρόμεκ προς την έξοδο.

«Λοιπόν; Τι λες;» Το πρόσωπό του φωτίζεται από ενθουσιασμό, τα μικρά, έξυπνα μάτια του λάμπουν.
«Τι ήταν αυτό;», ρωτώ με ψιλή φωνή, ακόμα επηρεασμένη.
«Αυτό», ανακοινώνει επίσημα ο Ρόμεκ, «ήταν σινεμά!».."

Ρόμα Λιγκότσκα

_____________________________________

.. ακολουθώντας τους κανόνες που είχε ήδη σπάσει ο Ελεύθερος Σκοπευτής όταν με προσκάλεσε στο παιχνίδι με τα αγαπημένα ποιήματα.

Αν οι under control, auburn kate, γιώργος μάνεσης, άβατον και 123 λέξεις θέλουν, μπορούν να ανοίξουν κι άλλο τον κύκλο. (Χωρίς κανόνες..)

The Fall..

2008-01-16T00:47:00.000+02:00

You don't have to be weird to be wired

You don't have to be an American to be strange

You don't have to be strange to be strange

You don't have to be weird to be weird...
__________________________________

The Fall @

-Ξυλουργείο Μύλου - 17.01.08

-Gagarin 205 - 19.01.08

Undertow..

2008-01-03T00:58:00.000+02:00

Όπως και να ’χει, δεν θα έκανε το λάθος να ρωτήσει. Όχι ότι θα είχε σημασία, το ήξερε προκαταβολικά. Δεν υπήρχε μία απάντηση, όχι έστω η ίδια. Η ερώτηση παρέμενε εξίσου συγκεχυμένη και για κείνη. Τίποτα συγκεκριμένο. Μόνο η αίσθηση μιας άλλης διάστασης, μακρινής, συγχρόνως ασφυκτικά παράλληλης. Μόλις δυο βήματα από ένα μόνιμα μισοάδειο στέκι, κάπου στο κέντρο της πόλης. Στο στόμα της τρέλας.. Ο δρόμος την έφερνε συχνά από κει, όμως δεν σκέφτηκε ποτέ να κοιτάξει ένα εκατοστό πέρα από τα όρια της στεγνής ασφάλτου. Σφραγισμένες αναμνήσεις κι ένα κλειδί πεταμένο στα σκουπίδια, εκατό χρόνια πριν.

Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσε τον καπνό να τυλίγει το λαιμό της τόσο σφιχτά, ίσως επειδή ήταν απ’ τις ελάχιστες φορές που το μαγαζί είχε τόσο κόσμο. Και το ποτό είχε τώρα διαφορετική γεύση, βρώμικη. Κάθε γουλιά έκανε τις πεταλούδες στο στομάχι της να αναπαράγονται. ‘- Οξυγόνο..’ Βγήκε έξω, μ’ ένα τσιγάρο και τον αναπτήρα στο χέρι. Παγωμένη βραδιά και το μυαλό να καίει. Βαθιές ανάσες ψυχρού μολυσμένου αέρα, του μόνου που υπήρχε. Περπάτησε ως τη μισοφαγωμένη πόρτα του εγκαταλειμμένου πια, ετοιμόρροπου κτιρίου. '- Είσαι ερωτευμένη με την κωλόπολη. Μόνο γι'αυτή τη στιγμή..’ Ηδονικά βουβή ερημιά και μια μικρή σχισμή στο παρελθόν. Μια παλιά γκαρσονιέρα στο ισόγειο και μερικές μισοσβησμένες εικόνες μιας εφήμερης απόλαυσης με ημερομηνία λήξης. Δέκα αιώνες πίσω. ' -Είναι στ'αλήθεια σκληρό να φεύγεις και να ξεχνάς τόσο εύκολα, όταν δεν νιώθεις τίποτα..;'

Αυτό το τσιγάρο ήταν ίσως το καλύτερο της βραδιάς.. Πέταξε την κάφτρα κι επέστρεψε στο μαγαζί..

________________
(‘Undertow’ / LUSH)

Believe..

2007-12-22T01:37:00.000+02:00

Αν η ψυχή σου λαχταράει κάτι πολύ, πραγματικά πολύ, τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο.. Χρειάζεσαι μόνο πίστη, θετική στάση κι επιθυμία.. Επιθυμία που, όσο πιο δυνατή κι αληθινή είναι, τόσο περισσότερες αόρατες δυνάμεις παρακινούνται για να την εκπληρώσουν..

__________________
(‘Believe’ / THE BRAVERY)

ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΖΩΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

2007-12-19T08:33:00.000+02:00

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται η αθρόα μεταφορά αδέσποτων ζώων (κυρίως σκύλων αλλά και γάτων), από την Ελλάδα σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 8.000 μέχρι και 150.000 αδέσποτα ζώα ετησίως! Δεν είναι λίγες οι φορές που, φιλόζωοι έχουν παρεμποδίσει τη μεταφορά ζώων, αφού έχουν διαπιστώσει πως δεν τηρούνται οι προϋποθέσεις υιοθεσίας αδέσποτων ζώων –όπως αυτές ορίζονται από τη σχετική νομοθεσία, με συνέπεια να μην διασφαλίζεται, ούτε στο ελάχιστο, η τύχη των ζώων όταν μεταφέρονται εκτός συνόρων!

Που πάνε τα αδέσποτα; Ποια η κατάληξή τους, όταν δεν είναι καταγεγραμμένα από τις αρμόδιες δημοτικές υπηρεσίες και όταν δεν υπάρχουν ούτε καν οι υπεύθυνες δηλώσεις των ατόμων που θα τα υιοθετήσουν, οι οποίες να αναφέρουν πως τα συγκεκριμένα ζώα δεν θα χρησιμοποιηθούν σε πειράματα; Πόσο φιλοζωική ενέργεια είναι η μαζική μεταφορά τους κάτω από άθλιες συνθήκες;

Ας θυμηθούμε τη μεταφορά αδέσποτων που εμποδίστηκε στο αεροδρόμιο ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ, το 2004, ας θυμηθούμε την κατάσχεση 39 σκυλιών (που είχαν φορτωθεί στην Κέρκυρα), στην Πάδοβα της Ιταλίας τον Απρίλιο του 2006, ας θυμηθούμε τον πρόσφατο εντοπισμό δυο φορτηγών (που είχαν ξεκινήσει από την Κέρκυρα) στην Ανκόνα της Ιταλίας, με προορισμό τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε αυτή την περίπτωση, ο μεταφορέας στην αρχή δήλωσε ότι μεταφέρει 45 σκύλους στις νέες τους οικογένειες, αλλά βρέθηκαν 102 σκύλοι (μεταξύ τους και αρκετά κουτάβια) οι οποίοι μεταφέρονταν σε άθλιες συνθήκες, ανάμεσα σε άλογα, με ελλιπή συνοδευτικά έγγραφα και κατασχέθηκαν από την ιταλική αστυνομία. Αυτά είναι τα γεγονότα!

Όπως γεγονός είναι ότι όσοι προσπάθησαν να παρεμποδίσουν την παράνομη μεταφορά αδέσποτων σκύλων σύρθηκαν σε δίκες από αυτούς που (και κατά δήλωσή τους) παρέβησαν τη σχετική νομοθεσία. Όσοι αναρωτήθηκαν για τη σκοπιμότητα της μεταφοράς ζώων στο εξωτερικό και όσοι ζήτησαν να τηρούνται οι νόμοι σε τέτοιες ενέργειες μηνύθηκαν για συκοφαντική δυσφήμιση των «ελληνικών φιλοζωϊκών σωματείων»! Αναγκάστηκαν να υπερασπιστούν τις απόψεις τους σε αλλεπάλληλες δίκες, οι οποίες αναβάλλονταν διαρκώς, μέχρι την τελική αθώωση των κατηγορουμένων! Το αποτέλεσμα δεν ήταν άλλο από την οικονομική κατάρρευση και, τελικά, τη φίμωση όσων διαμαρτύρονταν για τη μη τήρηση της νομοθεσίας –όπως έγινε στην περίπτωση του ΤΕΤΡΑΠΟΔΟΛΟΓΕΙΝ (η ιστοσελίδα του οποίου έχει αποσυρθεί πλέον από το διαδίκτυο), αλλά και σε αρκετές ακόμα περιπτώσεις μεμονωμένων ατόμων. Αν αυτό δεν συνιστά λογοκρισία και παρεμπόδιση της ελεύθερης έκφρασης, τότε οι συγκεκριμένοι όροι έχουν χάσει πλήρως το νόημά τους.

Πολλοί από αυτούς που μεταφέρουν ζώα στο εξωτερικό ισχυρίζονται πως το κάνουν γιατί οι συνθήκες διαβίωσής τους στην Ελλάδα είναι άθλιες. Και, προκειμένου να τα σώσουν από τη βαρβαρότητα, παραβαίνουν την, κατά την άποψή τους «ανεφάρμοστη ισχύουσα νομοθεσία». Ελπίζουμε να μην βρεθούν αύριο κάποιοι, το ίδιο φιλεύσπλαχνοι, οι οποίοι θα αρπάζουν τα παιδιά των φαναριών, θα τα τσουβαλιάζουν σε κοντέινερ και θα τα στέλνουν για υιοθεσία στο εξωτερικό, προκειμένου να τα σώσουν από την κακομεταχείριση!

Πολλοί από αυτούς που μεταφέρουν ζώα στο εξωτερικό υποστηρίζουν πως οι συνθήκες στις Ευρωπαϊκές χώρες είναι «παραδεισένιες». Θυμίζουμε ότι αναφέρονται σε χώρες που εφαρμόζουν την ευθανασία στα κυνοκομεία τους, χώρες για τις οποίες υπάρχουν στοιχεία σχετικά με την κατασκευή και εμπορία γούνας από γάτες και σκύλους και έχουν προϊστορία, τόσο στην βαρβαρότητα κατά ζώων, όσο και στην χρησιμοποίησή τους σαν πειραματόζωα. Και να υπενθυμίσουμε πως ο ισχυρισμός της αδυναμίας χρησιμοποίησης αδέσποτων για πειραματικούς σκοπούς δεν ευσταθεί, τόσο σύμφωνα με σχετικό πόρισμα Ελλήνων κτηνιάτρων, όσο και με βάση τη λογική. Γιατί αδυνατούμε να αντιληφθούμε τη σημασία της γονιδιακής καθαρότητας, σε περιπτώσεις όπου οι δοκιμές αφορούν το τρίχωμα των ζώων (π.χ. σαμπουάν) ή όταν σπάνε τα κόκαλα των σκύλων σε πειράματα σχετικά με κατάγματα ή ακόμα και στις περιπτώσεις όπου τα ζώα χρησιμοποιούνται σε δοκιμές αποτελεσματικότητας όπλων.

Πολλοί από αυτούς που μεταφέρουν ζώα στο εξωτερικό αποδεικνύουν το γεγονός της υιοθεσίας τους από οικογένειες παρουσιάζοντας φωτογραφίες σκύλων σε εσωτερικούς χώρους σπιτιών. Να μας συγχωρέσουν την καχυποψία, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Μεμονωμένες φωτογραφίες σκύλων δεν αποδεικνύουν πως αυτά είναι τα ζώα που μεταφέρθηκαν εκτός Ελλάδος, ούτε αποδεικνύουν πως αυτά είναι όλα τα ζώα.
Μόνο η τήρηση των νομικών προϋποθέσεων μπορεί να εξασφαλίσει, σε κάποιο, έστω, περιορισμένο βαθμό τη μεταφορά των ζώων για υιοθεσία.

ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΙΛΟΖΩΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ:

-Να φροντίζουν για την απαρέγκλιτη τήρηση της νομοθεσίας σχετικά με την εξαγωγή ζώων από τη χώρα.
-Να φροντίζουν για τη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών επιβίωσης των αδέσποτων στην ίδια τους τη χώρα και να μην εξάγουν τα ζώα αφήνοντας αμετάβλητες τις συνθήκες επιβίωσής τους στην Ελλάδα. Η εξαγωγή ενός προβλήματος, κάθε άλλο παρά επιλύει το πρόβλημα.
-Να επενδύουν τους οικονομικούς τους πόρους στη δημιουργία συνθηκών περίθαλψης των αδέσποτων και όχι σε αναποτελεσματικές μηνύσεις.

ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ:

-Να καλύψει το νομικό κενό του ν. 3170/2003, προβλέποντας την τιμωρία όσων μεταφέρουν, παράνομα, αδέσποτα σε χώρες του εξωτερικού και εφαρμόζοντας επιτέλους τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό 998/2003 (βάσει του οποίου κατασχέθηκαν τα ζώα στην Ανκόνα και παραπέμφθηκαν οι παραβάτες στη Δικαιοσύνη).
-Να εντατικοποιήσει τους ελέγχους του στις εξόδους της χώρας, προκειμένου να αποτρέψει την παράνομη εξαγωγή αδέσποτων ζώων.
-Να βοηθήσει έμπρακτα τους Δήμους στις προσπάθειές τους για περισυλλογή, πιστοποίηση και απελευθέρωση των αδέσποτων ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον.

Asleep at the wheel..

2007-11-27T23:52:00.001+02:00

Όχι, δεν σε πειράζει που έχεις εβδομάδες να κοιμηθείς περισσότερες από πέντε ώρες συνεχόμενες.. Ούτε οι υπερωρίες μέχρι αργά, ή τα extras τα σαββατοκύριακα. Ούτε οι κατακρεουργημένες διακοπές το καλοκαίρι.. Ούτε τα τηλέφωνα και ο πανικός τις πιο ακατάλληλες ώρες.. Ούτε τα ταξίδια που θέλεις τόσο, αλλά δεν έχεις βρει ακόμη το χρόνο να κάνεις.. Ούτε το πηγμένο κεφάλι που κάποια στιγμή κατεβάζει ρολά και αδυνατεί να αρθρώσει δύο ολοκληρωμένες φράσεις στη σειρά. Ανάγκη κι επιλογή μαζί, όλα.. Δεν έχει σημασία, ίσα-ίσα που υπάρχουν φορές που το μικρόβιο της υπερέντασης σε γεμίζει ενέργεια.. Έτσι, γιατί νιώθεις πως αν σταθείς ακίνητος, παθητικός και απαθής, δεν θα καταφέρεις ποτέ τίποτα. Όχι για τους άλλους, για τον εαυτό σου. Γιατί κάνεις 5 βήματα μπροστά και παρόλο που σκοντάφτεις 10 με 15 φορές, βλέπεις άλλα 5 μικρά πραγματάκια, μικρά, αλλά όμορφα να έρχονται σε σένα απ’ το πουθενά.. Έτσι, επειδή προσπαθείς....
Άλλο πράγμα σε απογοητεύει. Η υστερία.. Όχι σαν αποτέλεσμα πόνου, αλλά λόγω έλλειψης συναισθηματικής νοημοσύνης.. Ξέρεις ποιους εννοώ. Εκείνους που ό,τι κι αν κάνεις, ό,τι κι αν πεις ή προσπαθήσεις να τους εξηγήσεις, είναι πολύ δύσκολο να ανακαλύψεις δίοδο στη λογική τους, γιατί η λέξη επικοινωνία είναι μάλλον άγνωστη γι'αυτούς. Είναι άνθρωποι ψυχροί, σκληροί, παράλογα απαιτητικοί και αμετάκλητοι, ακόμη κι όταν δεν έχουν ιδέα τι ακριβώς είναι αυτό που υπερασπίζονται με τόσο πάθος. Κυρίως από εγωισμό (..ή φόβο μήπως φανερωθεί η άγνοιά τους. Η αδυναμία τους..). Α, το κύριο χαρακτηριστικό τους.. Σπάνια θα τους δεις να χαμογελούν, γιατί η ψυχή τους είναι άδεια.. Δεν ξέρω αν έχουν διάρκεια οι άνθρωποι αυτοί, αλλά τους λυπάμαι.. Γιατί σε βάθος χρόνου, αυτό που μένει, είναι μόνο αυτό που αξίζει πραγματικά. Τι νόημα έχουν η ικανότητα και η γνώση, χωρίς τη σωστή νοοτροπία..; Είναι κάτι αντίστοιχο με την 'ομορφιά' και το περίβλημα.. Το μοναδικό, έχει γλυκό 'πρόσωπο', ανθρώπινο.. Δεν έχει ανάγκη να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Είναι αυτό που είναι, δεν αναλώνεται σε σπασμωδικές κινήσεις και υπερβολές, γι'αυτό ξεχωρίζει.. Καταλαβαίνεις τι θέλω να πω. Έχει χαρακτηριστικά που αγγίζουν την καρδιά σου.. Και σου δίνει ελπίδα..
__________________________
('Asleep at the wheel'/THE CINEMATICS)

Secret for a song..

2007-11-05T00:17:00.001+02:00

Θα είχαν περάσει μήνες, ίσως και χρόνος ολόκληρος. Είχε σταματήσει να μετράει, δεν είχε κανένα νόημα πια. Κουλουριασμένη σε μια γωνιά με τα μάτια καρφωμένα στο χρωματιστό ξύλινο ραβδάκι, περίμενε να ξημερώσει. Ήταν μάλλον αστείο, όμως δεν είχε καμία διάθεση να γελάσει. Αυτό το μικρό πραγματάκι είχε τη δύναμη να ικανοποιεί κάθε ευχή, να πραγματοποιεί τα αποκυήματα ακόμη και της πιο ζωηρής φαντασίας. Ειρωνεία. Μόνο για τους άλλους. Πάνω της δεν είχε καμία επίδραση, δεν ασκούσε καμία απολύτως μαγεία. Ούτε όμως και κάποιο από τα ξόρκια που από μικρή είχε μάθει να απαγγέλλει απ’ έξω κι ανακατωτά. Είχε ακολουθήσει κάθε συμβουλή, δοκίμασε κάθε γιατροσόφι που της υπέδειξαν. Λίγο καιρό πριν, η γερόντισσα του δάσους της είχε χαρίσει ένα μοναδικό φίλτρο. «-Σ' αυτό δεν μπορεί να αντισταθεί ούτε το πιο ανήμερο θεριό..» την καθησύχασε, «.. χρησιμοποίησέ το, όπως σου είπα, και θα με θυμηθείς..»
Θαρρείς και κάθε τι έμοιαζε μάταιο. Ξάπλωνε και τα μάτια της εξακολουθούσαν να ανοιγοκλείνουν το ίδιο γρήγορα, με την ίδια ακόρεστη ένταση, όσο και πριν. «- Μα, γιατί..;», αναρωτιόταν κάθε τόσο και το πρόσωπό της πλημμύριζε από υγρή χρυσόσκονη «- Νιώθω πάντα τόσο κουρασμένη κι όμως είναι αδύνατο να κοιμηθώ.. ..Ασφαλώς και είμαι άρρωστη, .. Οποιαδήποτε άλλη εξήγηση θα ήταν μόνο ανόητη…»
Κάθε που νύχτωνε, σήκωνε απογοητευμένη το κεφάλι προς το βαθύ σκοτεινό του ουρανού αόριστα αποζητώντας κάτι, ίσως μια ουρανοκατέβατη απάντηση, περιμένοντας το πρώτο φως της επόμενης ημέρας, και της επόμενης, και της άλλης, για να αφυπνίζεται από την εναλλαγή του χρόνου και να συνεχίζει, όπως έπρεπε, να χρησιμοποιεί το ραβδάκι της.
Κάποιο βράδυ, μη μπορώντας να εξηγήσει το λόγο που της φαινόταν διαφορετικό από τα προηγούμενα, τη σκέψη της διαπέρασε αστραπιαία κάτι που είχε λησμονήσει από καιρό. Συχνά σκαρφιζόταν στο μυαλό της ιστορίες. Στην εκπνοή μιας ανάσας, εκείνες, ελεύθερες, ξεδίπλωναν ένα χαλί από νότες, στο οποίο αφήνονταν να στροβιλίζονται, φροντίζοντας να πατάνε πάνω του όσο πιο ανεπαίσθητα γίνεται.. Καθισμένη σ’ ένα γιγάντιο μπλε τριαντάφυλλο, δοκίμασε να σιγοτραγουδήσει τις πρώτες, ασύνδετες ακόμα, εικόνες που της ήρθαν στο νου, όταν αισθάνθηκε ένα απαλό χάδι στην πλάτη. Γυρίζοντας ξαφνιασμένη, είδε τέσσερα περίεργα, μικροσκοπικά πλασματάκια μαζεμένα γύρω της να την κοιτούν. Ξωτικά..
«- Μας έστειλε ο πρίγκιπας..», αποκρίθηκαν όλα μαζί, «..έμαθε ότι υποφέρεις από ανίατες αϋπνίες.. Λέει πως ξέρει κάποιο μυστικό που ίσως σε βοηθήσει να γιατρευτείς.. Ήρθαμε να σε οδηγήσουμε στο κάστρο του.. Κανείς θνητός δεν μπορεί να προσκαλέσει μια μάγισσα, παρά μόνον αν εκείνη τραγουδήσει, κι αυτό ακριβώς έκανες απόψε εσύ..»
Η μαγισσούλα αναπήδησε ξαφνικά και μια κρυφή ελπίδα ξύπνησε μέσα της. «- Λες να ’ναι αυτό το γιατρικό..;» αναρωτήθηκε.
Τα αλλόκοτα ξωτικά τη συνόδευσαν στην άμαξά τους και κίνησαν για το κάστρο του πρίγκιπα.
Το κάστρο ήταν πελώριο κι επιβλητικό, πλαισιωμένο από πυκνούς θάμνους και παράξενα αναρριχόμενα φυτά. Καθε τόσο εκείνη σταματούσε και στεκόταν να το χαζεύει μαγεμένη. Τα ξωτικά τη σκουντούσαν ξανά και ξανά για να τα ακολουθήσει. Προσπερνώντας διαταγμένες αυστηρά πανομοιότυπες πόρτες, ανεβαίνοντας δαιδαλώδεις σκάλες και διασχίζοντας σταυρωτούς διαδρόμους, την οδήγησαν μπρος σε μία μεγάλη πόρτα, διαφορετική από όλες τις προηγούμενες. Είχαν το ίδιο μουντό ξύλινο χρώμα, ετούτη εδώ όμως ήταν γυάλινη.
«- Φτάσαμε, εδώ θα μείνεις. Είναι το δωμάτιο του πρίγκιπα..»
Ανοίγοντας την πόρτα δειλά αλλά όχι φοβισμένα, βρέθηκε σε ένα δωμάτιο που δεν είχε φανταστεί ποτέ, παράξενα μαγικό. Αστραφτερό, με μεγάλα παράθυρα κι ένα πουπουλένιο στρώμα με απαλά λευκά σεντόνια στη μέση. Πλησιάζοντας, ένιωσε ένα μεθυστικό άρωμα να αναδύεται από το μαξιλάρι και να την τυλίγει. Αισθάνθηκε μια γλυκιά κούραση και τα βλέφαρά της βάρυναν ξάφνου αβίαστα. Μια φωνή, χωρίς παρουσία, να της ψιθυρίζει «-.. Θα σε δω το πρωί. Όμως, όσο θα βρίσκεσαι εδώ, ακόμη κι όταν εγώ λείπω, αυτό το άρωμα θα σε συνοδεύει πάντα, θα σε κυκλώνει.. Θα ελευθερώνεται και θα σε ηρεμεί. Φτάνει να συνεχίσεις να τραγουδάς..» Η μαγισσούλα έγειρε στο στρώμα χαμογελώντας και αποκοιμήθηκε σχεδόν αμέσως..
_______________________

(‘Secret for a song’/MERCURY REV)

Bones..

2007-10-12T22:01:00.000+03:00

Διαδρομές και ταχύτητες εξωφρενικές. Για δυνατά στομάχια και γερά νεύρα. Χρόνος; Ελάχιστος, αλλά ο μόνος που έχεις. Σήμερα, ναι, σήμερα. Αν μπορείς και χθες, ακόμη καλύτερα. Όσα πρόλαβες, ό,τι σου ’μεινε, αν υπάρχει περιθώριο για κάτι ακόμα. Τώρα.. Αντοχές; Είχες τελικά.. Ίσως εξασφάλισες μερικά αποθέματα από την εξοικονόμηση οξυγόνου, όταν σταμάτησες να μιλάς πολύ. Εθελούσιες, αλλεπάλληλες πτώσεις, βαθιά, ως τον πάτο. Χωρίς δεμένα σχοινιά, χωρίς σωσίβιο. Ίσως έγινες καλύτερος κολυμβητής έτσι.. Ξύπνησες εξουθενωμένος, κομμάτια, δεν θυμόσουν αν κολύμπησες ως την ακτή ή σε ξέβρασε το κύμα.. Ήδη αισθάνεσαι καλύτερα. Ακριβώς επειδή δεν ξέρεις αν στην επόμενη βουτιά, θα καταφέρεις να ανέβεις στην επιφάνεια. Μάλλον δεν έχεις ιδέα αν θα ‘χεις την ευκαιρία για επόμενη βουτιά. Αύριο. Ό,τι δεν εξήγησες ποτέ ή ό,τι έχασες. Ό,τι δεν κυνήγησες ή ό,τι σου πήραν.. Όσα κατάφερες κι ό,τι σε πονάει. Σκέψου, εκείνα τα θραύσματα στο κεφάλι σου να διογκώνουν τα μηνίγγια σου κάθε φορά που πέφτεις για ύπνο. Μεταμόρφωσέ τα σε ανθρώπους, επιθυμίες, ανοησίες, τρέλες, στόχους, όνειρα..
Φαντάσου πως αύριο ξυπνάς και δεν υπάρχουν πια..

Στη Ν., που επιστρέφει πίσω στη ζωή μετά από σχεδόν ένα χρόνο..
Σε έναν υπέροχο δάσκαλο, που μου επιβεβαίωσε κάτι που για λίγο αμφισβήτησα.. Ότι το αληθινό χαμόγελο, σου επιστρέφεται πάντα..

__________________

('Bones'/ EDITORS)

Dream Sequence #1..

2007-09-28T22:50:00.000+03:00

Τα βλέφαρά της να παίζουν ασταμάτητα. Κλειστά, πάντα κλειστά..
«- My little dreamone, u Ο.k..?»
Το ίδιο όνειρο, ο ίδιος εθισμός. Ξανά και ξανά..
« - My little dreamone, u Ο.k…?»
Εγκλωβισμένη στον ασπρόμαυρο λαβύρινθο ενός ονειρικού πουθενά. Στο σκοτάδι..
« - My little dreamone, u Ο.k…?»
Παράξενες, βραχνές φωνές να την βυθίζουν σε μια γλυκιά παραίσθηση..
« - My little dreamone, u Ο.k…?»
Ζεστά, αόρατα χέρια να τη στροβιλίζουν στον μελαγχολικό ρυθμό μιας ισχυρής απουσίας..
« - My little dreamone, u Ο.k…?»
Τα βλέφαρά της να παίζουν ασταμάτητα. Κλειστά, πάντα κλειστά..
Ηθελημένα τυφλή για να αφουγκράζεται την ηχώ : «- My little dreamone, u Ο.k..?»

(Όταν άνοιγε τα βλέφαρα, η αγκαλιά δεν ακουγόταν πουθενά..)
____________________
('Dream Sequence #1'/ dEUS )

My little prince..

2007-09-18T22:15:00.000+03:00

' - A! μικρέ πρίγκιπα, κατάλαβα έτσι λίγο-λίγο τη μικρή μελαγχολική σου ζωή. Για πολύ καιρό δεν είχες άλλη διασκέδαση από το να χαίρεσαι τα υπέροχα χρώματα που σκόρπιζε βασιλεύοντας ο ήλιος. Έμαθα τούτη την καινούρια λεπτομέρεια το πρωί της τέταρτης μέρας, όταν μου είπες:

- Πολύ μου αρέσουν τα ηλιοβασιλέματα. Πάμε να δούμε ένα ηλιοβασίλεμα.. Μα πρέπει να περιμένουμε..

- Να περιμένουμε τι;

- Να περιμένουμε μέχρι να πέσει ο ήλιος.

Στην αρχή φάνηκες να ξαφνιάζεσαι κι ύστερα γέλασες με τον ίδιο σου τον εαυτό. Και μου είπες:

- Πάντα νομίζω πως είμαι στο σπίτι μου!

Πραγματικά, όταν είναι μεσημέρι στην Αμερική, στη Γαλλία, όλος ο κόσμος το ξέρει, ο ήλιος βασιλεύει. Δεν θα χρειαζόταν, παρά να μπορεί κανείς να πάει στη Γαλλία σ'ένα λεπτό για να χαρεί το ηλιοβασίλεμα. Δυστυχώς, όμως η Γαλλία είναι πάρα πολύ μακριά. Πάνω στον μικρό σου πλανήτη όμως, θα σου ήταν αρκετό να τραβήξεις την καρέκλα σου μερικά βήματα πιο πέρα. Και τότε θα'βλεπες το δειλινό κάθε φορά που θα το'θελες..

-Μια μέρα είδα τον ήλιο να βασιλεύει σαραντατρείς φορές!

Και λίγο μετά πρόσθεσε:

- Ξέρεις, .. όταν είναι κανείς έτσι λυπημένος, του αρέσουν τα ηλιοβασιλέματα..

- Τη μέρα που τα είδες σαραντατρείς φορές ήσουνα, λοιπόν, τόσο πολύ λυπημένος;

Μα ο μικρός πρίγκιπας δεν απάντησε..'

___________________________________

(από τον Μικρό Πρίγκιπα του Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ)

Do you like me..?

2007-09-12T20:30:00.001+03:00

- Δεν με κρατάνε άλλο τα πόδια μου.. Τρέμω..
- Φτάνουμε, έλα.. Θα την πέσουμε στο σταθμό και μόλις ξημερώσει, φύγαμε..
- Δεν είμαι εγώ αυτή που τραβολογάς τόσες ώρες.. Όχι μωρέ, δεν μπορεί να είμαι εγώ....
- Τότε κι η 'άλλη' μου κάνει.. Κρυώνεις;

- Όχι. Όχι ακόμα.. Φοβάμαι..
- Έλα ρε.. Τώρα..; Γιατί;
- Δεν ξέρω.. Απλά φοβάμαι..
- Μας τη βάρεσε και την κάνουμε.. Έτσι, γιατί κλείσαμε τα 18.. Δεν είναι από μόνο του αρκετό..;
- Δεν είναι αυτό.. Αύριο.. Θα εξακολουθείς να μ’ αγαπάς;
- Εξακολουθείς να με φοβάσαι..;
- Πάντα..
- Τότε γιατί ήρθες ως εδώ..;
- Μ' αρέσει που περπατάω δίπλα σου όλη μέρα.. Κι ας είμαι έτοιμη να σωριαστώ.. Πλησιάζουμε στο σταθμό. Δεν μου είπες τελικά.. Πού θα πάμε..;

_____________________

(Do you like me?/FUGAZI)

No man's land..

2007-08-28T18:21:00.001+03:00

Με υλικούς αυτουργούς. Με ηθικούς αυτουργούς. Με ευθυνόφοβους. Με ανίκανους. Με μικρόψυχους. Με απανθρακωμένα πτώματα. Με ξεριζωμένες ψυχές. Με κοράκια. Με παπαγάλους. Με πομπές. Με Μεσσίες. Με θεωρίες. Με συνωμοσίες. Με εξωγήινους. Με έπαρση. Χωρίς τέλος..

(Αυτό που με τρομάζει περισσότερο, είναι το αλτζχάιμερ την 'επόμενη μέρα'. Όλων μας..)

____________

'..Chaos a.d.

Army in siege

Total alarm

I'm sick of this

Inside the state

War is created

No mans land

Whats this shit?!..'

("Refuse/Resist" / SEPULTURA)

You just haven't earned it yet, baby..

2007-08-21T12:32:00.000+03:00

‘If you're wondering why..’ Τι να σου εξηγήσει κι ο Morrissey.. Λες και δεν το ξέρεις.. Αυτό που σε εκνευρίζει περισσότερο είναι οι στιγμές που θυμώνεις. Θυμώνεις τόσο πολύ, που νομίζεις πως θα σκάσεις. Φορτώνεις, φουσκώνεις, κοκκινίζεις και θέλεις να ουρλιάξεις, να σηκώσεις όλη τη γειτονιά στο πόδι. Δεν το’χεις κάνει ποτέ όμως, κι ούτε πρόκειται. Γιατί τα νεύρα σου ποτέ (μα ποτέ) δεν διαρκούν πολύ. Οι παρερμηνείες. Και η απορία που γίνεται παράπονο. Γιατί είναι τόσο δύσκολο να σε καταλάβει ο άλλος.. ' - Και γιατί να το κάνει; Στο χρωστάει..;' Αυτό ακριβώς. Δεν σου χρωστάει κανείς τίποτα. Εσύ χρωστάς. Με τον εαυτό σου τα βάζεις, όχι με τους άλλους. Ποτέ με τους άλλους. Μια χαρά είναι οι άλλοι. Ζεις στην καρακοσμάρα σου και περιμένεις ως δια μαγείας ο άλλος να την αποδεχτεί, να παρασυρθεί στην τροχιά της, ακόμη και να τη ζήσει. Πώς να κατανοήσει την αδυναμία ή τις δυνάμεις σου, όταν δεν έχει ιδέα..; (Και γιατί να τον νοιάζει να τις μάθει..) Θανάσιμο ελάττωμα η δυσλεξία. Μάλλον είναι απόρροια της μούφας ‘ό,τι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό’. Παραμύθια.. Άντε στον καθρέφτη τώρα για background vocals στον Moz, μπας και το χωνέψεις. ‘You just haven’t earned it yet, baby..’ Άντε μπράβο. Χαζούλα..

_______________________________________

('You just haven't earned it yet, baby' /THE SMITHS)

Blue..

2007-08-13T01:40:00.001+03:00

Λέξεις. Εκατοντάδες λέξεις. Μικρά γραμματάκια που στοιχίζονται μεταξύ τους, σχηματίζουν μέσα σου κύκλους και ζιγκ-ζαγκ, αλλεπάλληλα, ακατάπαυστα, κάθε στιγμή. Ακόμη κι όταν κοιμάσαι.. Φτάνουν στο στόμα σου, στα χείλη σου και μένουν εκεί. Δειλιάζουν.. Τι μπορεί να φοβάσαι περισσότερο από τον ίδιο σου τον εαυτό; Η καρδιά δεν οχυρώνεται, ούτε μπορείς να την κρατάς φιμωμένη για καιρό.. Έχει μεγαλύτερο στόμα και δύναμη από 50 ανθρώπους μαζί.. (Δεν σκέφτηκα να σου το πω αυτό, φίλη μου, είμαι σίγουρη ότι θα το ανακαλύψεις μόνη σου..) Είναι φορές που προτιμάς τη δική σου μοναξιά περισσότερο από οποιαδήποτε παρέα. Μπορείς να γελάσεις, να κλάψεις ή να πιεις περισσότερο, χωρίς να σ'απασχολεί πόσο αστεία θα φανείς.. Ακόμη και στα φιλαράκια που μπροστά τους μπορείς να είσαι ο εαυτός σου, χωρίς να ντρέπεσαι.. Κάτι τέτοια βράδια απόλυτης ησυχίας, ο μόνος που έχεις ανάγκη να τα πιείτε μαζί, είσαι εσύ.. Ζαλίζει το ποτό; Δεν ξέρω, δεν μου ’χει τύχει.. Συνήθως με βοηθάει να βλέπω και να σκέφτομαι πιο καθαρά.. Ελευθερώνω τις λέξεις μου κι όποιον πάρει ο χάρος.. Το μόνο που με συγκρατεί απ' το να γίνω επικίνδυνη (ή γελοία) είναι το στομάχι μου που γίνεται χάλια, γιατί μ'αρέσει ακόμα να ρισκάρω τα όριά μου.. Και αυτός ο κόμπος στο λαιμό..

Pioneer to the falls..

2007-08-05T01:47:00.000+03:00

Ο καπνός του τσιγάρου κάνει πάλι τα μάτια μου να δακρύζουν. Θαμπώνουν και δυσκολεύομαι να τα ανοίξω εντελώς. Τα τρίβω, χωρίς να με νοιάζει η μουντζούρα απ’τη μάσκαρα. Στηρίζομαι στα κάγκελα της βεράντας, χαζεύοντας την ερημιά που δικαιωματικά διεκδικεί η πόλη κάθε χρόνο τέτοια εποχή. Λες και συνειδητά αποφασίζει να πάρει υπνωτικά χάπια και να πέσει σε λήθαργο. Έχει τόση ησυχία.. (Μυστικό : είναι λιγότερο μοναχικά, αν σβήσεις όλα τα φώτα..) Κοιτάζω πάλι ψηλά, αναζητώντας για κάτι φωτεινό εκεί που το χέρι μου δεν φτάνει να αγγίξει. Παράξενος ο ουρανός απόψε. Έχει κάτι ηδονικά άρρωστο το χρώμα του.. Κάποιος κρυμμένος -ή πιωμένος- εκεί πίσω ίσως αποφάσισε να παίξει με τις μπογιές και να τις ανακατέψει όπως του κατέβει. Πιθανόν πάνω σε στιγμή αδυναμίας.. Μαύρο, μπλε, κόκκινο. Ξαφνικά το σώμα μου χάνει την έλξη της βαρύτητας και τα πόδια μου παύουν να πατούν στη γη. Φοβάμαι.. Διστάζω να ξαναπετάξω, γιατί το ύψος μου προκαλεί πάντα αθεράπευτο ίλιγγο. Κι όμως, κάτι τέτοιες στιγμές νιώθω να αποκτάω μαγικές δυνάμεις. Φτάνει μόνο να το θελήσω ή να το σκεφτώ. Βρίσκομαι πάλι να αιωρούμαι. Όχι πολύ, δυο-τρία εκατοστά από το έδαφος μόνο.. Μπροστά μου ανοίγεται μια μυστική είσοδος που μοιάζει να ‘χει ανοιχτεί στα μέτρα μου, για το δικό μου σωματότυπο, πως χωράει μόνον εμένα. Οδηγεί σε ένα μυαλό με αμέτρητες απολήξεις. Δεν μοιάζουν μεταξύ τους, κινούνται κι αλλάζουν συνεχώς σχήμα και χρώμα. Είναι όμως το ίδιο ταραγμένες. Σκέψεις.. Προσπαθώντας να τις αφουγκραστώ, ανεβαίνω στο μαγικό μου σκουπόξυλο και ταξιδεύω. Περνάω πάνω από τόπους φανταστικούς και εποχές μυθικές. Πολιτισμούς όπου κυβερνούν θρυλικές βασίλισσες.. Κάθε ματιά και μια αχόρταγη φωτογραφία.. Δεν αισθάνομαι την ανάγκη να προστατέψω το φιλμ μήπως καεί κι ας τσούζουν τα μάτια μου ακόμη. Δίπλα μου, ένα κουρασμένο αστέρι επιδίδεται σε μια θεαματική ελεύθερη πτώση. Δεν ξέρω αν η ευχή μου το πρόφτασε πριν σβήσει. Όμως θυμάμαι πως, λίγο αφότου προσγειώθηκα, άκουσα πως αύριο ίσως βρέξει..
_________________________

Show me the dirt pile

And I will pray that the soul can take..

('Pioneer to the falls' / INTERPOL)

Loaded..

2007-07-31T14:07:00.000+03:00

(Ξέρει) Τι Θέλει Να Πει Ο Ποιητής..

____________________________________

Banksy

Field : Stencil graffiti, art intervention.

Training : Street..

Echo tattoo..

2007-07-23T22:34:00.000+03:00

‘-Dansons’, tu dis.. Et moi je suis..’ Η βραχνή γαλλική προφορά του Sting γίνεται χαλί σε μια παλιά χορογραφία.. Πάει καιρός, λίγα θυμάμαι πια από κείνα τα βήματα. Από εκείνα τα χρόνια.. Τσαλακωμένη εικόνα. Κι όμως, ακόμη μαγική.. Καβαλιέροι και ντάμες, επαγγελματίες κυρίως, αλλά και ερασιτέχνες, υποτάσσονται στο σαγηνευτικό κάλεσμα μιας πίστας χορού. Άλλη εποχή, άλλη ζωή.. Σκαλίζω τα χάος του panic room με τα cd, προσπαθώντας να ανασύρω μερικές ακόμη μοναδικές μελωδίες.. Ποτέ δεν κατάφερα να βάλω μια τάξη σ’ αυτό το δωμάτιο, ίσως γιατί προτιμώ να αναζητώ στα τυφλά πράγματα αγαπημένα που δεν βλέπω.. Ίσως γιατί ενθουσιάζομαι, όταν ανακαλύπτω και αφουγκράζομαι από την αρχή κάτι που έχω χάσει για καιρό. Δικό μου.. Κοίτα να δεις τι ξέθαψα πάλι.. The Vines.. Helldorado.. The Kills.. Mudhoney.. Dubroviks.. Virgin Prunes.. Gene Loves Jezebel.. Νομίζω πως ο server έχει θυμώσει μαζί μου τελευταία, γιατί δεν μ’ αφήνει να ανεβάσω εκείνα που μου τρυπάνε το μυαλό. Και την ψυχή.. Evil Town.. Rock your soul.. Fried my little brains.. Here comes sickness.. Love is on the loose tonight.. Baby turns blue.. Motion of love.. Ελπίζω όχι για πολύ.. Αλλά και πάλι, ίσως δεν έχει και τόση σημασία. Τα αγαπημένα τραγούδια δεν πρόκειται να ξεκολλήσουν ποτέ από πάνω μου..

Walkaway..

2007-07-12T11:45:00.000+03:00

Ίσως ήταν που είχε μέρες να βγει έξω, να δει κόσμο. Γύρισε το κλειδί στην πόρτα δυο φορές και φόρεσε τα σκούρα γυαλιά του. Ζέστη, ανυπόφορη ζέστη και πολύ δυνατό φως. Δεν έπασχε ποτέ από ηλιοφοβία, αλλά αυτή τη στιγμή μόλις που μπορούσε να κοιτάξει μακρύτερα από 3-4 μέτρα μπροστά του. Έβαλε το χέρι στην κωλότσεπη να τσεκάρει πως το πακέτο του ήταν εκεί. Τελευταίο τσιγάρο, στάθηκε στην άκρη της πλατείας και το άναψε. Πιτσιρίκια με ποδήλατα, αδέσποτα και περαστικοί. Κάθισε στο πιο απόμερο παγκάκι και τους χάζευε. Μηχανικά, χωρίς να τους προσέχει.
« - Όποτε μπορείς, πάρε με..»
« - Συγγνώμη..»
« - Ανησυχώ.. Είσαι καλά; ..»
Τα τρία τελευταία της μηνύματα, από τα δεκάδες που φούλαραν τη μνήμη του κινητού του αμέσως μόλις το άνοιξε, 5 μέρες μετά. Ήταν σίγουρος ότι θα είχε πισωγυρίσματα το επόμενο διάστημα, όμως τώρα ένιωθε αποφασισμένος, δεν θα ‘ξανακυλούσε’.
Η εβδομάδα αποκλειστικότητας με τη μοναξιά του ήταν ιδανική για να σκεφτεί, να σκεφτεί πολύ. Να τα βάλει κάτω και να απελευθερώσει όσα δεν άφησαν να ξεκαθαρίσουν η διαίσθηση και η κρίση του τους προηγούμενους πέντε μήνες. Είχαν αρχίσει να βγάζουν νόημα πια όλα, να μπαίνουν σε σειρά. Δεν πήγαινε άλλο, δεν θα οδηγούσε πουθενά..
Όχι ότι έφταιγε εκείνη μόνο. Δεν της έριχνε ευθύνες, άλλωστε είχε βάλει κι ο ίδιος αρκετά βαθιά το χεράκι του. Δεν ταίριαζαν τα χνώτα τους, μωρέ, κι ας ένιωθαν ο ένας για τον άλλον, από μόνο του αυτό δεν έμοιαζε πια αρκετό.
Η καθημερινότητα, αυτή τους ‘χάλασε’. Ήταν, τουλάχιστον, συνετή η απόφαση να κάνουν πρόβα τζενεράλε, πριν τολμήσουν τη βουτιά (στο κενό) που τόσο ασφυκτικά εκείνη τον πίεζε όλη την προηγούμενη χρονιά. Όταν όλα ήταν ρόδινα, ο καθένας σπίτι του, μακριά και αγαπημένα. Παρορμητικός κι εκείνος (λιγότερο από κείνη, ευτυχώς) και τρελά ερωτευμένος μαζί της. Με τον ίδιο πόθο να κάνουν συνέχεια και τα πάντα μαζί..
Οι οιωνοί άρχισαν ήδη να εκδηλώνονται από τον πρώτο μήνα. Τσακωμοί (λεκτικοί πάντα), ήπιοι στην αρχή, με κατάληξη ανελέητες αμφίδρομες εκτοξεύσεις πυρών και όποιον πάρει ο χάρος. Υπήρχαν φορές που, όταν η ένταση γινόταν επικίνδυνα έκρυθμη, κανείς τους δεν θυμόταν πια την αρχική αφορμή της διένεξης. Αυτό τους οδηγούσε σχεδόν πάντα στο κρεβάτι, γεγονός λυτρωτικό (και βολικό), αφού το σεξ δεν έπαψε ποτέ να είναι το δυνατό τους σημείο. Ανακωχή. Μέχρι την επόμενη ύπουλη αφορμή, που θα φούντωνε τη σπίθα και θα ξεσπούσε σε άλλη μία πυρκαγιά.
Όταν εξασφάλισαν τη βεβαιότητα της παρουσίας του ‘άλλου’, της επιστροφής στην κοινή τους εστία ό,τι κι αν έκαναν κατά τη διάρκεια της ημέρας, άφησαν να πέσει το προσωπείο κάθε ‘καλής θέλησης’ και της (φυσιολογικής) προσποίησης του εργένη που αναιρεί η καθημερινή τριβή της συμβίωσης. Η εξοικείωση ανάμεσά τους εξελίχθηκε και ανέσυρε όλα τα 'μικρά και αληθινά' που σε πείθουν ότι ο άλλος κολλάει στην πραγματικότητά σου ή πως καλύτερα να πάρεις δρόμο, μιας και μοιάζετε τελικά όσο η μέρα με τη νύχτα..
Αυτό το δεύτερο ήταν η δική τους περίπτωση. Μικρές οι αμοιβαίες υποχωρήσεις, αφού ήταν κι οι δυο το ίδιο εγωιστές, οι συμπεριφορές και τα ξεσπάσματά τους θρασεία και αυταρχικά, σαν μικρών παιδιών. Ακόμη και στις μικρές αναλαμπές νηφαλιότητας να αναγνωρίσουν το ατομικό τους άδικο, τους ήταν δύσκολο να το παραδεχτούν φανερά.
Σχέση μάχιμη, ανταγωνιστική. Ζήλια; Όχι, δεν θα το έλεγε έτσι.. Πείσμα, πάθος να υποτάξει ο ένας τον άλλον, να τον προσηλυτίσει στο καλούπι του, να τον σύρει και να τον φυλακίσει στον δικό του κύκλο..
Διαφορετικοί. Στις δουλειές, στις παρέες, συχνά και στα γούστα. Τελικά, κυρίως, στη σκέψη. Θα ήταν άδικο να το παλέψουν, δεν άξιζε τον κόπο μόνο για τον έρωτα. Άλλωστε, οι καπνοί μετά από κάθε σύρραξη τους εξουθένωναν τόσο, ώστε έμοιαζε να κουράζει πια κι αυτός, έμενε μόνο να ξεθυμάνει.
«- Καλά είμαι, μην ανησυχείς.. Αύριο θα λείπω όλη μέρα. Έλα να πάρεις τα πράγματά σου όποτε θες. Τα λέμε..»
‘Sms παραδόθηκε’. Έκλεισε ξανά το κινητό και ανακουφισμένος συνέχισε το δρόμο του..
_________________________

('Walkaway'/CAST)

Favourite worst nightmare..

2007-07-03T22:31:00.000+03:00

Η τυχαία συνάντηση με τον παλιό ‘συνεργάτη’ εκείνο το βράδυ ήταν αρκετή για να ξυπνήσει τις παλιές μνήμες. Ακόμη και το σκηνικό στο μπαρ θύμιζε πολύ εκείνο το στέκι, τον προθάλαμο για την άλλη πλευρά, εκεί από όπου ξεκίνησαν όλα. ‘Πότε πέρασαν 8 χρόνια...’ Του φάνηκε λες κι ήταν χθες, αφού οι κλειδωμένες εικόνες από την προηγούμενη, σχεδόν ξεχασμένη, εποχή αναδύθηκαν ξαφνικά στην εξωτερική επιφάνεια του μυαλού του. Είχε καταφέρει να τις απωθήσει, όμως υπήρξαν νύχτες που ακατάστατα καρέ από το φιλμάκι εκείνης της ‘απαγορευμένης’ ζώνης στοίχειωναν τον ύπνο του και εξαφανίζονταν σχεδόν αμέσως μόλις άνοιγε τα βλέφαρά του, χαμένος, σαν να είχε ταξιδέψει κάπου που γνώριζε καλά, αλλά με τα μάτια δεμένα.
Μόλις είχε κλείσει τα 18 όταν μετακόμισε για σπουδές στην απομακρυσμένη επαρχιακή πόλη και ήδη θα ξεκινούσε την περιπλάνηση σε όσα θα του παρουσιάζονταν στη συνέχεια, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη, χωρίς αναστολές. Διψούσε για γνώση και εμπειρίες από μικρό παιδί. Γνώση για οτιδήποτε κέντριζε το μυαλό ή τις αισθήσεις του, εμπειρία για τα πάντα. Παρά την αρκετά έντονη ζωή του εκεί, τελείωσε τις σπουδές μέσα σε λογικά χρονικά πλαίσια, από όπου και συνέχισε με μεταπτυχιακά. Ο πρώτος κύκλος έκλεισε για εκείνον με επιτυχία και οι πόρτες για μια υποσχόμενη καριέρα είχαν ήδη αρχίσει να ανοίγουν. Η αίσθηση φυσικά, του ανικανοποίητου και μιας απροσδιόριστης έλλειψης δεν έπαψε στιγμή να κοχλάζει μέσα του. Να τον κρατά σε εγρήγορση, να τον στρέφει σε οδούς παράλληλης παράπλευρης αναζήτησης όποτε του δινόταν η ευκαιρία.
Κάπως έτσι ένιωθε και την περίοδο που το αποφάσισε. Ήταν μια επιλογή που έπρεπε να κάνει άμεσα, ήταν άλλωστε από εκείνες που συνήθως η επισταμένη περίσκεψη σε τρομοκρατεί, σε κάνει να θες να το βάλεις στα πόδια. Η εντυπωσιακή τύπισσα που τον προσέγγισε στο πάρτυ εκείνου του ιδιαίτερου μπαρ φαινόταν καλλιεργημένη και αρκετά ξύπνια. Μετά το τρίτο ποτό και αφού είχε πια διαλυθεί και το τελευταίο προσχηματικό σύννεφο απόστασης και τυπικότητας, τα χαρτιά άνοιξαν με μεγάλη ευκολία και χωρίς πολλές περιστροφές. ‘Είσαι γοητευτικός άνδρας, πολύ αρρενωπός.. Αλλά μάλλον θα στο λένε συχνά αυτό, έ..;’ Χαμογέλασε μόνο, χωρίς να της απαντήσει. ‘Φτάσαμε στο δια ταύτα..’ σκέφτηκε ‘..να δεις που αυτή τώρα θα μου την πέσει στα ίσια..’. Στα ίσια του την έπεσε, όχι όμως με τον τρόπο που φαντάστηκε. ‘Ξέρεις, θα μπορούσες να βγάλεις πολλά.. Με σωστό προγραμματισμό θα μπορούσες να κάνεις περιουσία.. Σπίτια, αυτοκίνητα, ό,τι μπορεί να ονειρεύτηκες.. Έτσι κι αλλιώς φαίνεσαι σπίρτο, εσένα ίσως σου πάρει πολύ λίγο χρόνο, δεν σημαίνει ότι θα χρειαστεί να το κάνεις για πάντα.. Κι εξυπακούεται βέβαια, ότι στο χέρι σου είναι να σταματήσεις όποτε γουστάρεις..’ Την κοιτούσε κοκκαλωμένος, χωρίς να μιλάει. Όση ώρα εκείνη αγόρευε, το μυαλό του έπαιρνε ταχείες ανάποδες στροφές, κι όμως, ακόμη δεν μπορούσε να είναι σίγουρος γι’ αυτό που με συγκρατημένη έκπληξη είχε αρχίσει να υποψιάζεται. ‘Είναι πολύ εύκολο..’, συνέχισε εκείνη με σταθερό τόνο αυτοπεποίθησης, ‘..οι κυρίες αυτές ανήκουν στην υψηλή κοινωνία, αρκετά εμφανίσιμες όλες, καλοστεκούμενες.. Και να σου πω κι ένα μυστικό; Οι περισσότερες, το μόνο που αποζητούν τελικά είναι η συντροφιά σου. Ξέρεις πόση μοναξιά κρύβεται πίσω από τη φανταχτερή ζωή τους..;’
Ήταν γεγονός πως η πρόταση τον γοήτευσε. Γι’ αυτό και είπε το ‘ναι’ σχεδόν αβίαστα. Τα χρήματα ήταν πραγματικά ένα ισχυρό κίνητρο, όμως τον συνεπήρε περισσότερο η προοπτική μιας διαφορετικής όψης ζωής, περιθωριοποιημένης και τρομακτικής. Και επικίνδυνης ίσως.
Δούλεψε έτσι για σχεδόν ένα χρόνο. Οι συνευρέσεις καθορίζονταν κατόπιν προσυμφωνημένων ραντεβού, 2 με 3 φορές την εβδομάδα περίπου. Τηλεγραφική ενημέρωση από το τηλέφωνο της ώρας και του τόπου συνάντησης. Συνήθως σε κάποιο μεγάλο ξενοδοχείο της πόλης ή στο εξοχικό της πελάτισσας. Η ταρίφα αρκετά υψηλή, πλαφόν σχεδόν στις περισσότερες περιπτώσεις. Και πάντα νύχτα. Μόνο νύχτα.
Δεν ήταν τόσο δύσκολα, ούτε τόσο άσχημα. Τουλάχιστον όχι όσο τα είχε σκιαγραφήσει στο μυαλό του πριν το βάπτισμα του πυρός. Με ανεπιτήδευτο στίγμα επαγγελματισμού, σαν να το έκανε χρόνια, ευγενής, τρυφερός και σκληρός ταυτόχρονα, τουλάχιστον την ώρα της πράξης, έτσι ακριβώς όπως εκείνες τον ονειρεύονταν. Δεν διαρκούσε πάντα πολύ, τις περισσότερες φορές 3 ή 4 ώρες, όμως δεν ήταν και λίγες οι περιπτώσεις που κάποια θα του ζητούσε να μείνει μαζί της όλη νύχτα, συχνά χωρίς να κάνουν τίποτα, απλά να μιλάνε ή να κοιμηθούν αγκαλιά. Δεν είχε τη διάθεση, περισσότερο γιατί με δυσκολία θα μπορούσε το επόμενο πρωί να αποδώσει στη δουλειά (όχι, τίποτε άλλο δεν άλλαξε στη ροή της υπόλοιπης ρουτίνας του), αλλά σε ελάχιστες το αρνήθηκε, γιατί η αμοιβή ανέβαινε πραγματικά πολύ.
Ήταν μόνος εκείνο το διάστημα κι έτσι του ήταν εύκολο να διατηρεί σε ισορροπία τις παράλληλες ζωές του. Υπήρχαν στιγμές που αισθανόταν μια σχετική αηδία όταν κοιταζόταν στον καθρέφτη, όμως δεν άφηνε στον εαυτό του το περιθώριο πιθανής επανεξέτασης της επιλογής του, κατά βάθος γιατί ήξερε πως όλο αυτό είχε προδιαγεγραμμένη ημερομηνία λήξης. Καθορισμένη από τον ίδιο.
Τότε γνώρισε την Α. Τον άνθρωπο που θα του άλλαζε –ξανά- τη ζωή. Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα κατάφερνε με τις κατάλληλες δικαιολογίες να εξηγεί με απόλυτη αληθοφάνεια την αδυναμία του να συναντηθούν, να περάσουν μαζί κάποιο βράδυ ή να απαντάει στα νυχτερινά της τηλεφωνήματα. Όταν την ερωτεύτηκε με το πάθος που δεν είχε νιώσει ξανά για καμία, αποφάσισε να τα παίξει όλα για όλα. Να της μιλήσει για την ιστορία από την αρχή, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε το δικό τους τέλος. Μόνο έτσι μπορούσε και ήθελε να είναι μαζί της. Αληθινός..
Προηγήθηκε μια φιλική συνάντηση με την τύπισσα του μπαρ. ‘Θα σταματήσω..’ της είπε αποφασιστικά. Εκείνη δεν έκανε τίποτα για να κρύψει την απογοήτευσή της, παρ’όλα αυτά δεν προσπάθησε να τον μεταπείσει. Εκείνος άλλωστε αποτέλεσε εξαίρεση στον κύκλο της, καθώς ήταν από αυτούς που δεν έχει νόημα, ούτε υπάρχει τρόπος να τους κοροϊδέψει –ή να τους διεκδικεί κανείς για πάντα.
Η αντίδραση της Α. ήταν αναπάντεχα πολιτισμένη, πέρα ίσως από κάθε πιθανή ελπίδα ή προσδοκία του. Προσηλωμένη στα χείλη του, δεν τον διέκοψε στιγμή, δεν μίλησε, δεν έκανε ερωτήσεις. Δέχτηκε με κατανόηση όσα άκουσε και με εμφανή ανακούφιση όταν τη διαβεβαίωσε ότι είχε πια σταματήσει. Αυτός θα ήταν άλλωστε και ο μόνος της όρος για να συνεχίσουν. Ήταν ίσως η μόνη από όσες είχε γνωρίσει που ένιωσε από την αρχή πως δεν θα του ‘χτυπούσε’ ποτέ ούτε θα έστρεφε δικά του κομμάτια εναντίον του. Η μόνη που τον καταλάβαινε, η μόνη που δεν θα τον μισούσε -τουλάχιστον όχι για το λόγο αυτόν- ό,τι κι αν γινόταν στο μέλλον μεταξύ τους. Μοναδική τους συμφωνία, να μην ξαναμιλήσουν γι’αυτό ποτέ..

Seduced..

2007-06-26T00:12:00.000+03:00

Ενα εμφυτο λογισμικο το οποιο ρυθμιζει τους κυκλους.
Ανοιξη-καλοκαιρι-φθινοπωρο-χειμωνας. Και παλι ανοιξη...
Ζωη-αναπτυξη-γηρας-θανατος. Και παλι ζωη...

Είχα σχεδόν πάψει να αναπνέω όπως παλιά.
Θα μπορούσα να το έχω παρατείνει περισσότερο, όμως δεν θα είχε νόημα, ο πόνος θα εξακολουθούσε να είναι το ίδιο αφόρητος.
Έπρεπε να το επισπεύσω.. Δεν άντεχα άλλο. Να θυμάμαι, να σκέφτομαι ή να νιώθω. Ήλπιζα πως θα τελειώσουν όλα γρήγορα..

Αποπτωση, ο προγραμματισμενος θανατος των κυτταρων.
Μια κοινοτητα με νομους και αρχες.
Θεωρητικα ολα ειναι αναστρεψιμα.
Αρκει να γινουν αργα και προσεκτικα.
Αυτη ειναι η δουλεια μου.

Ήξερα πως έτσι θα ξαναγεννηθώ. Θα λειτουργούσαν όλα από εκεί που σταμάτησαν. 'Η από την αρχή.. Υπήρχε άραγε τρόπος να το αποφύγω..; Να σταματήσω ή να σαμποτάρω τη μηχανή..; Έψαχνα απεγνωσμένα για μια λύση, όσο ακόμη μπορούσα. Όσο χρόνο μου απέμενε, πριν με χώσουν σ' εκείνον τον καταραμένο τομογράφο και με κάνουν 'καινούρια'..

Πιανω τον χρονο της και τον επιμηκυνω σαν ελαστικη μεμβρανη.
Βρισκω σημεια που εχει φθαρει, μικρες οπες οι οποιες χρειαζονται μπαλωμα
και τις διορθωνω.
Ετσι, οταν ξυπνησει ειναι σαν ενα βρεφος με επιλεκτικη μνημη.
Στο επομενο, εντελως πανομοιοτυπο σταδιο.

Η ίδια μανιακή σκέψη συνέχιζε να μου τρυπάει το μυαλό. Ο μοναδικός φίλος που μου είχε απομείνει, εκείνο το παλιό περίστροφο.. Το έσφιγγα πάνω μου δυνατά, μην το χάσω κι αυτό.. (Φυσικά και φοβόμουν. Σαν τον κατάδικο που τον οδηγούν στην κρεμάλα, μόνο που θύμα και θύτης τώρα, ήμουν μόνο εγώ..)

Μυριζει ομορφα.
Το δερμα της φαινεται να ιδρωνει.
Ειναι ομορφη.
Υποτιθεται οτι δε θα μπορουσα ποτε να νιωσω τις τρεις διαστασεις.
Θα ηταν πολυ λιγες και βαρετες.

Δεν κατάλαβα πώς ή πότε έγιναν όλα. Μόνη μου αγωνία, αν αυτή η γαμημένη σφαίρα είχε βρει το στόχο της.. Πλησίασα. Τα μάτια μου ανοιχτά, καρφωμένα στο κενό, παγωμένα.. Με πιο προσεχτική ματιά στο πλάι, είδα πως το τραύμα ήταν ευτυχώς διαμπερές..

Μπορω να βλεπω το προσωπο σου;
Ξεχναω πως ειναι.
Ελπιζω οτι οσο πιο πολυ το βλεπω τοσο περισσοτερο θα το θυμαμαι.

Δεν πρόσεξα πότε ήρθε. Δεν είχαν περάσει παρά λίγα λεπτά.. Τον παρακολουθούσα με περιφρόνηση, αλλά ούτε στάλα φόβο, όση ώρα του πήρε για να με 'μαζέψει'.. Δεν τον φοβόμουνα.. Για την ακρίβεια, δεν ένιωθα τίποτα απολύτως. Αλλά δεν φαντάστηκα στιγμή πως θα παρέβαινε πρωτόκολλο και κανόνες..

Μια μικρη παρακαμψη.
Παμε να περπατησουμε.
Δεν ξερω που βρισκομαστε.
Δικος σου ή δικος μου κοσμος.
Μ' αρεσει απλως που ειμαστε μαζι.

Το μόνο που ζητούσα ήταν να πατήσω πάνω στη δική μου κόλαση. Και τώρα αυτός .. Παραβιάζει το δρόμο μου και με σέρνει σ 'έναν τόπο που δεν έχω ξαναβρεθεί..
Σε κοιτάζω.. Ξέρεις κάτι; Τα έβλεπα όλα παραμορφωμένα. Πάντα.. Κι εσύ δεν μοιάζεις πια τόσο διαφορετικός. Δεν με πειράζει. Αλήθεια.. Πάντα ήθελα να γνωρίσω έναν άγγελο. Ή μήπως δαίμονα..; Μην μου αφήσεις το χέρι.. Όχι εδώ. Σε κρατάω..

'Hanna' by Zemotion

Seducing Under Control

Feed your head..

2007-06-14T13:13:00.000+03:00

Το αίμα στις φλέβες μου τελευταία έχει αποκτήσει αλλόκοτη απόχρωση.. Ο Μέρφυ με τσεκάρει κάπου-κάπου, μάλλον για να δοκιμάσει τα reflex μου.. Και λοιπόν? Αφού είπαμε, άλλαξαν τα πράγματα.. ‘Φαίνεσαι τόσο ήρεμη.. Πάω στοίχημα ότι δεν θυμώνεις ποτέ..’ Το κουβαλούσα χρόνια αυτό.. Βαθιές εισπνοές δηλητήριο και στον ώμο σακίδια με πέτρες.. Δεν θεωρούσα αληθινά κακό το επάγγελμα του αχθοφόρου τότε. Ίσα-ίσα, που το έβλεπα ως λειτούργημα, αφού έτσι μπορούσα να ‘ξεκουράζω’ τις πλάτες άλλων.. Στην πορεία έβαλα (λίγο) μυαλό και κατάλαβα ότι δεν ήταν τόσο το ‘βαρύ’, αυτό που με αρρώσταινε, όσο το ‘ανθυγιεινό’.. Οι ανθυγιεινές συναναστροφές με αρρωστημένα μυαλά σε αποστειρωμένα περιβάλλοντα.. Εκείνους με τη μεταπτυχιακή εκπαίδευση στο να ζητούν ακατάπαυστα και χωρίς μέτρο, αλλά playing dead όταν φτάνει η στιγμή που θα τους χρειαστείς ο ίδιος.. Εκεί που δυσανασχετούσες βουβά μέχρι χθες, σήμερα ‘δείχνεις πόρτα’ στα ‘υπέρβαρα’.. Γίνεσαι λιγότερο αρεστός έτσι, αλλά πρέπει να συνηθίσεις να ζεις μ’ αυτό.. Συνεχίζεις να σηκώνεις τα σακίδιά σου, μόνο όμως όσα επιλέγεις πια ο ίδιος πως μπορείς να αντέξεις.. Οι αναποδιές πάντα θα σε στέλνουν στο κρεβάτι (αδιάβαστο) όταν ο οργανισμός σου είναι εξασθενημένος, αλλά στην ανάρρωση θα σε κάνουν πιο υγιή από τους οχυρωμένους με αναβολικά.. Συνειρμοί και απορίες.. Δεν ξέρω τι νόημα βγάζω ή πόσες λύσεις θα καταφέρω να βρω ως το τέλος.. Εξακολουθώ να ατενίζω τον παραμυθένιο μου κόσμο κάπου εκεί έξω και να απλώνω το χέρι να τον αγγίξω.. Βηματίζω προς αυτή την κατεύθυνση.. Slowly but surely.. Ίσως στο τέρμα της ανακαλύψω μόνο ένα dead-end.. Φαντάζομαι, όμως, πως μόνο ένας τρόπος υπάρχει να το μάθω..

_______________________________________

When logic and proportion
Have fallen sloppy dead
And the White Knight is talking backwards
And the Red Queen's "off with her head!"
Remember what the dormouse said: "Feed your head.."
('White Rabbit/JEFFERSON AIRPLANE)

Miracle..

2007-06-04T23:48:00.000+03:00

Άγχος, στρες.. Ώρες που τα νεύρα σου γίνονται τσατάλια και γονατίζεις.. Αγγίζεις τα όριά σου, τα ξεπερνάς, κι ίσως δεν έχει πιο πέρα. Μπορεί να φταίει ο τρόπος που βαδίζεις ή η αδυναμία σου μερικές φορές να εκφραστείς.. Αλλιώς ξεκινάς κι αλλού καταλήγεις.. Άλλα θέλεις να πεις, άλλα σου βγαίνουν.. Ίσως να έχεις πρόβλημα δυσλεξίας, τελικά.. Κι όμως, φαίνεται πως έχεις χάρισμα στο να αρπάζεις μικρές, αλλά πολύτιμες στιγμές και να μπαλώνεις μ’ αυτές ό,τι έχει ξηλωθεί.. Ξανά και ξανά.. Τόσο επιδέξια, που οι κλωστές δεν φαίνονται καθόλου.. Δεν είναι και τόσο δύσκολο τελικά.. Να ζωγραφίζεις το δικό σου τοπίο και να μπαίνεις μέσα.. Νύχτα.. Βροχή.. Πανσέληνος.. Μελωδίες.. Καλοκαίρι..

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

2007-06-01T08:35:00.000+03:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Nightmares & Dreamscapes..

2007-05-21T12:10:00.000+03:00

Τι θα 'λεγες πως είναι ‘εύκολο’ τελικά..; Δεν περιμένεις απάντηση, την ήξερες από πάντα. Δύσκολα όλα.. Aκόμη κι εκείνα τα απλά, τα μικρά.. Είναι – ή μοιάζει να τα κάνουμε, το αποτέλεσμα ίσως αλλοιώνεται, αλλά δεν αλλάζει.. Μπορεί και να ‘ταν από την αρχή έτσι πλασμένος ο κόσμος.. Όλα γύρω σου σχεδιασμένα να τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα κι εσύ να πασχίζεις να μην ξεφύγεις από την τροχιά.. Εικόνες, σχήματα και ήχοι μπλέκονται το ένα μέσα στο άλλο, γίνονται μια ακαθόριστη μάζα, ένα μπερδεμένο κουβάρι που νομίζεις ότι βλέπεις την άκρη της κλωστής, αλλά δεν μπορείς να την φτάσεις. Τα χάνεις.. Μπορείς να θυμηθείς ποια κατεύθυνση είχε το τρένο, όταν προσπαθούσες να πηδήξεις στο τελευταίο του βαγόνι..; Εκείνο έτρεχε, έτρεχες κι εσύ ξωπίσω του, αλλά στο τέλος αναγκάστηκες να επιβραδύνεις. Μικρές οι αντοχές σου, λαχάνιασες.. Όνειρα-σφήνες να γλιστρούν πάνω σε ιδρωμένες πραγματικότητες και εφιάλτες χτισμένοι πίσω από φωνές που δεν βγαίνουν ποτέ. Σ’ ακούει μόνο η ψυχή σου.. Τι είναι ‘δικό σου’..; Τίποτα, αφού τίποτα δεν ανήκει σε κανέναν.. Στιγμές.. Μόνο το δικό τους ειδικό βάρος μπορείς να κουβαλάς πάνω σου. Κάποιες, για να μην χάνεις την επαφή με την πραγματικότητα, άλλες, επειδή πάντα θα ανασαίνουν μέσα σου. Σαν πολύτιμα φυλαχτά.. Κι εκεί που βλέπεις πως τα χέρια σου είναι ασθενικά και τρύπια, ανίκανα να χτίσουν άλλα κάστρα πάνω στην άμμο, φαντάζεσαι πως κάπου, σε μια μαγική παραλία, το κύμα ξεβράζει στα πόδια σου ένα παλιό σκουριασμένο λυχνάρι.. Το παίρνεις στα χέρια σου, το αγγίζεις δειλά και ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά σου ένα τζίνι.. ‘- Έχεις τρεις ευχές..’ σου λέει, έτοιμο να πραγματοποιήσει και την πιο ευφάνταστη επιθυμία σου.. ‘- Τρεις..;’ συλλογίζεσαι.. ‘- Ίσως χρειάζομαι μόνο μία….’

..Τι θα ευχόσουν, αλήθεια;

____________________________________________
(movie title ‘From the short stories of Stephen King’)

Paint it white..

2007-05-15T10:41:00.000+03:00

'..Οι πολεμιστές του φωτός συχνά αναρωτιούνται τι δουλειά έχουν εδώ. Πολλές φορές σκέφτονται πως η ζωή τους δεν έχει κανένα νόημα. Γι'αυτό είναι πολεμιστές του φωτός. Επειδή κάνουν λάθη. Επειδή αναρωτιούνται. Επειδή επιμένουν να αναζητούν ένα νόημα. Και στο τέλος θα το βρουν..'

___________________________________________
(από "Το εγχειρίδιο του πολεμιστή του φωτός", του Paulo Coelho)

L' odeur animale..

2007-05-07T21:38:00.000+03:00

Tο μόνο που την ένοιαζε ήταν να φύγει από κει το συντομότερο. Την είχε κυριεύσει πάλι αυτό το περίεργο συναίσθημα, το σχεδόν αγοραφοβικό. Χαιρέτισε βιαστικά 2-3 ανθρώπους και κατευθύνθηκε προς το parking. Έβαλε μπρος τη μηχανή και ξεκίνησε. Η μουσική στο τέρμα, οδηγούσε και σκεφτόταν πόσο εύκολα τα βαριόταν τελικά κάτι τέτοια. Τις ηλίθιες κοινωνικές επαφές, συχνά ακόμα και τις φιλικές, τις εξυπνάδες, τους τυπικούς συναισθηματισμούς, τα αστειάκια. Ντρεπόταν λίγο που, όση ώρα της μιλούσαν, εκείνη δεν είχε ακούσει λέξη.. Σαλταρισμένο μυαλό, γυρισμένο σε on the road mode .., ούτε κι εκείνη ήξερε για πού. Χάρηκε, βέβαια, που τη γλίτωσε για άλλη μια φορά με μια φτηνή, αλλά πετυχημένη δικαιολογία, απ'αυτές που πιάνουν πάντα. Δεν αισθανόταν ενοχές για ό,τι την έκανε να νιώθει άβολα και δεν έδινε δεκάρα αν θα την παρεξηγήσουν ή την περάσουν για ακοινώνητη. Το μόνο ίσως που είχε σημασία ήταν να μην βάλει τους άλλους στη διαδικασία ν’ ανησυχούν γι’ αυτήν. Όχι, δεν ήταν αναίσθητη, ούτε και κλαιγόταν εύκολα, έτσι αυτό δεν το ήθελε με τίποτα.. Δεν υπήρχε λόγος, έτσι κι αλλιώς, δεν είχε κάτι, ούτε αισθανόταν άσχημα. Αλλά ούτε και καλά. Απλώς δεν αισθανόταν τίποτα. Ένα κενό. Ούτε μικρό, ούτε μεγάλο. Κενό, σκέτο, αυτό αισθανόταν. Όχι ότι πέθαινε και ποτέ γι' αυτά που θεωρητικά αρέσουν στους περισσότερους, όσα σου ανεβάζουν τη διάθεση, σε κάνουν να περνάς καλά, να ξεδίνεις, έστω περιστασιακά. Τα κοινωνικά, τελοσπάντων. Ίσως επειδή τα είχε δοκιμάσει αρκετά και αυτά.. Ελάχιστα ήταν τα ξεχωριστά τότε, μετρημένα στα δάχτυλα όσα έχουν απομείνει τώρα.. 'Τι είναι αυτό που σε κάνει στ’ αλήθεια χαρούμενο..;' Λίγα πράγματα. Μικρά. Οπωσδήποτε απλά..

Η μετάβαση έξω από τα όρια της ‘πολιτισμένης’ πόλης, ανεπαίσθητη. Η ίδια η διαδρομή γεμάτη κενά μνήμης. ‘Είναι χάρισμα τελικά αυτό.. Να τοποθετείς εικόνες αδιάφορες σε ένα ψηλό ραφάκι στο κεφάλι σου, ώστε να αποφεύγεις να τις βλέπεις..’ Πόσα μπορούν να συγκριθούν με ένα τέτοιο θέαμα..; Σκοτάδι.. Ήσυχο και επιβλητικό. Απόλυτο.. Και τα αστέρια να τρεμοπαίζουν. Ασθενικά, αλλά τρυφερά.. Λιγοστό το φως.. (και ποιός άραγε θα ισχυριζόταν ότι χρειάζεσαι περισσότερα watt για να 'βλέπεις'..;) Πώς θα μπορούσες να πεταχτείς μέχρι τον παράδεισο, έστω με προδιαγεγραμμένη την επιστροφή..;' Ίσως με ένα μεταφορικό μέσο, αν αυτός βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα μακριά. Έξω από την παράνοια της προγραμματισμένης ροής ενός παγιωμένου τόπου και χρόνου. Κάποιες φορές πάλι, αν είσαι αρκετά ονειροπόλος -ή αρκετά τρελός-, ίσως τα καταφέρνεις και χωρίς αυτό. Κλείνεις τα μάτια και απλά ταξιδεύεις. Έστω για μια στιγμή.. Τα πολύτιμα δεν θα αναγκαστείς ποτέ να τα πληρώσεις. Ούτε να χωθείς σε στιβαγμένη λίστα αναμονής προκειμένου να τα αποκτήσεις.. Από ένα φίλτρο μόνο περνάνε. Τον πιο αλάνθαστο, τον πιο σοφό κριτή.. Όπως η ανέμελη βόλτα στη θάλασσα, ας πούμε. Την ψυχή σου..
___________________________
‘L’odeur animale’ / HOOVERPHONIC

(στο Blissάκι μου..)

Pleasant street..

2007-04-30T14:19:00.000+03:00

Δεν θυμάμαι αν στο έχω ξαναπεί αυτό.. Μερικές φορές μ’ αρέσει να στήνω τον εαυτό μου στον τοίχο και να τον ανακρίνω.. Στην αρχή τον περιεργάζομαι καχύποπτα, για λίγο μόνο, μέχρι να σπάσει ο πάγος, ώσπου παίρνω θάρρος και αρχίζω να τον κατσαδιάζω. Αλύπητα.. Ξέρεις, συνέχεια στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγω. Μεγάλωσα και μοιάζει να μην έχω μάθει τίποτα, λες και οι δρόμοι που ακολουθώ με γυρνάνε πάντα πίσω στην αφετηρία, στο μηδέν.. Κι ο χρόνος, κουρασμένος συνταξιδιώτης, ίσως δεν βρει ξανά το κουράγιο να κάτσει να μου τα μάθει απ’ την αρχή.. Φταίει ίσως αυτή η κακή συνήθεια, να σκέφτομαι συνέχεια. Κι ανάθεμα αν καταφέρνω ποτέ να βγάλω άκρη.. Ερασιτέχνης σε όλα.. Παραμένω..

Ξέρεις, βρέθηκα να περιπλανιέμαι πάλι σ’ ένα από κείνα τα μονοπάτια. Για ώρες.. Κάποια στιγμή, μούσκεμα στον ιδρώτα, έκανα μια στάση για να ξεκουραστώ.. Βγήκα πάλι απ’ το σώμα μου κι άρχισα να αιωρούμαι.. Δεν πρόλαβα να πάρω ανάσα και είδα πως τα πόδια μου ήταν τελείως γυμνά.. Θυμήθηκα πως είχα ξεχάσει τα σανδάλια στο ντουλάπι.. Συνέχισα να ανεβαίνω, όλο και πιο ψηλά, και κατά παράξενο τρόπο, δεν ένιωσα να φοβάμαι καθόλου.. Τα σχήματα φαίνονται καλύτερα από ψηλά.. 'Ερωτηματικό'.. Αυτό το σχήμα είχε το μονοπάτι.. Με υπνώτισε και πριν συνέλθω για να ξεκινήσω την αναζήτηση μιας απάντησης, έχασα την ισορροπία μου κι έπεσα.. Γι’ αυτό, μην απορείς αν καμιά φορά με βλέπεις θλιμμένη.. Είναι από τις μελανιές στα γόνατα, που όταν τις αγγίζω, πονάνε. Να σου πω και το πιο αστείο..; Καμία πτώση μέχρι τώρα δεν έχει αποβεί μοιραία.. Λες και μια αόρατη παρουσία εκεί έξω με προσέχει.. Μου απλώνει το χέρι και με σηκώνει.. Δεν τη βλέπω.. Ξέρω όμως ότι υπάρχει.. Σαν φύλακας-άγγελος.. Και χαμογελάω.. :)

__________________________

(αγαπημένο 'Pleasant Street'/ Tim Buckley)

Rescue..

2007-04-26T13:43:00.000+03:00

Τραγουδάμε για τη νίκη που δε γιορτάσαμε.

Για την ήττα που δεν υπογράψαμε.

Για τους φίλους που μας έδωσαν.

Τραγουδάμε για μας. Για το βίτσιο μας. Για το φάλτσο μας.

Αυτό εννοούν, όταν ακούτε να λένε,

"τους έμεινε μόνο η ροκιά"..

______________________________________

(από το "Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή" της Αλκυόνης Παπαδάκη)

Sand..

2007-04-23T21:51:00.000+03:00

Μέχρι που συμφώνησε κι ο 'αντίπαλος'. Να κάνετε ανακωχή, έστω προσωρινή.. Χαλάρωσε για λίγο και σταμάτα ν’ αναρωτιέσαι γιατί το βήμα σου είναι δυσκίνητο.. ‘- Ναι, αυτό το κάψιμο στα πόδια δεν μπορεί να είναι ψευδαίσθηση..’ Πάλι ψέμματα λες.. Δεν καίγονται μόνο τα άκρα σου.. Μου φαίνεται πως έχεις θαφτεί μέσα ολόκληρη. Μην ψάχνεις το πότε, κοιμόσουνα.. Σ’ έχει περιβάλλει όπως εκείνη η καλοκαιρινή αλμύρα, τότε που καταδύθηκες για να βρεις αυτό που γυαλίζει.. Παράξενο, δεν είναι; Τη νιώθεις αδιόρατα να σε τυλίγει, λες και την τραβάς πάνω σου σαν μαγνήτης.. Ίσως και να σε τραβάει εκείνη.. Έχει φτάσει στο στόμα σου και το ’χει φιμώσει. Γι’ αυτό δεν μπορείς να βγάλεις άχνα.. Και τώρα η στάθμη της ανεβαίνει, σου φράζει τις αναπνευστικές οδούς.. Μαγικά.. Αλήθεια, πώς ανέπνεες μέχρι τώρα..;

_______________________________________________

("At night when stars light up the sky

Oh, sir I dream my fire is high

Oh, taste these lips sir if you can

Wandering man, I call thee sand..")

Το αγαπημένο 'Sand' της Nancy Sinatra (/Lee Hazelwood) και με την υπέροχη φωνή της Holly Golightly..)

Rapid Eye Movement..

2007-04-17T13:30:00.000+03:00

Κάνεις κύκλους γύρω από την εστία τους. Τους παρακάμπτεις, αλλά δεν τους προσπερνάς. Καραδοκούν σε κάθε επόμενη γωνία. Μπροστά σου είναι. Αν δεν συναντηθείς με τους φόβους σου, δεν θα σ’ αφήσουν ήσυχο ποτέ..

Ιστορίες..

2007-04-12T19:41:00.000+03:00

΄Μερικά από τα κατώτερα ζώα έκαναν συνέδριο για να βρουν τελεσίδικη απάντηση στο απερίγραπτα σημαντικό ερώτημα "τι είναι ζωή;"

"Η ζωή", τσίριξε ο ποιητής, ανοιγοκλείνοντας τα μάτια και διπλώνοντας συγχρόνως τις μεμβράνες των φτερών του, "είναι.."

Επειδή όμως ο κλάδος του είχε ήδη ακουστεί πάρα πολλές φορές επί του θέματος, οι υπόλοιποι τον αποθάρρυναν να συνεχίσει.

"Η ζωή", είπε ο επιστήμονας, με φωνή πνιγμένη από τη σκόνη που σήκωνε καθώς έσκαβε, "είναι η αρμονική δράση ετερογενών πλην όμως σχετικών δυνάμεων, που τείνουν να λειτουργούν σύμφωνα με ορισμένους φυσικούς νόμους".

"Α!" κραύγασε άναρθρα ο εραστής. "Είναι η υπέρτατη ευτυχία να σμίγεις με τον αγαπημένο σου". Και τυλίγοντας την ουρά του σ' ένα κλαδί, ταλαντεύτηκε προς τον ουρανό μ'εναν σπασμό.

"Είναι η vita!" γρύλισε αποφθεγματικά ο λόγιος, σταματώντας για λίγο να μασά μια ρίζα.

"Είναι ένα αγκάθι", ογκάνισε ο πολεμιστής. "Είναι απόλαυση να το αφαιρείς!"

"Η ζωή, φίλοι μου", έκρωξε ο φιλόσοφος από την κουφάλα του δέντρου του, καθώς τα βλέφαρά του βάραιναν πάνω στα γατίσια μάτια του, "είναι μια αρρώστια. Όλοι εμείς είμαστε συμπτώματα".

"Πουφ!", αναφώνησε ο γιατρός, ξετυλίγοντας και κροταλίζοντας την ουρά του. "Τότε πώς γίνεται όταν εξαλείφουμε τα συμπτώματα να φεύγει η αρρώστια;"

"Και τι δεν θα 'δινα για να το μάθω αυτό", απάντησε ο φιλόσοφος ρεμβάζοντας. "Υποπτεύομαι όμως πως στις περισσότερες περιπτώσεις η φλεγμονή παραμένει, και γίνεται πιο έντονη".

Μπορείτε να βγάλετε το δικό σας ηθικό συμπέρασμα, ανάλογα με το είδος του ζώου στο οποίο ανήκετε.

___________________________________________________
(από τις 'Ιστορίες για αραχνιασμένα κρανία', του Ambrose Bierce - Εκδόσεις ΗΛΕΚΤΡΑ)

Προμηθέας..

2007-04-03T12:30:00.000+03:00

Πέταξε άτακτα μέσα στο σάκο όσα ρούχα βρήκε μπροστά του. Άφησε τα παράθυρα κλειστά, δεν τον ενδιέφερε ο καιρός έξω, θα ταξίδευε πάση θυσία. Η αλήθεια είναι πως τελευταία δεν υπήρχε κάτι να τον εξιτάρει ιδιαίτερα ή να τον νοιάζει απλά, αφού τα είχε γραμμένα όλα.
‘- Την πάτησα άσχημα..’, του είπε με σοβαρό ύφος εκείνο το βράδυ και ακόμα θυμόταν τις απεγνωσμένες της προσπάθειες να αποφύγει να τον κοιτάξει στα μάτια. Του είχε πετάξει μια αόριστη κουβέντα απ’το τηλέφωνο και παρόλο που ήταν αρκετά έξυπνος για να καταλάβει τη σημάδια της αποκόλλησης μήνες πριν, προτίμησε να το λουστεί από κοντά. Να του το πετάξει κατάμουτρα, να πονέσει, να τη μισήσει, να το χωνέψει. Τα ήξερε αυτά τα γαμημένα γυρίσματα της ζωής, τα έβλεπε να συμβαίνουν γύρω του σε συχνότητα ρουτίνας, όμως δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα έσκαγαν σαν νάρκη μπροστά του και θα του προκαλούσαν τέτοια ανεπανόρθωτη αναπηρία. Ήταν πάντα τόσο σίγουρος. Για τον εαυτό του, για εκείνη. Μάλλον αυτό ήταν το λάθος του..

Άνοιξε το ψυγείο κι έριξε βαριεστημένα ό,τι είχε απομείνει σε μια μεγάλη σακούλα σκουπιδιών. Σήκωσε το ακουστικό να σιγουρευτεί ότι δεν έδινε σήμα. Τα είχε τακτοποιήσει όλα ήδη από την τελευταία του μέρα στο γραφείο, δεκαπέντε ημέρες μετά τη δήλωση της παραίτησης. Είχε βάλει πείσμα να τα ξεπετάξει εκείνη τη μέρα, να μην αφήσει εκκρεμότητες. Την εξόφληση των λογαριασμών, τη διακοπή σύνδεσης του κινητού, όλα.
Ήταν τελικά η ‘μισή του ζωή’ που ένιωσε να ξεψυχά μέσα του ή μήπως το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι την έχασε από κάποιον άλλο; Ήταν αρκετά εγωιστής για να παραδεχτεί την ήττα του, αλλά είχε καταντήσει πια βίωμα η επαναλαμβανόμενη αίσθηση να ξεσκίζονται τα σωθικά του, στο τέλος κάθε ναρκωτικής σαρκικής ηδονής, όταν έμενε μόνος. 'Πετούσε' για λίγο, όσο διαρκούσε δηλαδή η επούλωση της πληγής, και μετά έπεφτε πάλι σε βαθιά μελαγχολία, καθώς διαπίστωνε ότι είχε καταφέρει να κερδίσει μερικά ακόμη έξτρα εκατοστά κενό.
‘- Δεν βαριέσαι..’, σκέφτηκε και στο κεφάλι του γύριζε πάλι σαν εφιάλτης εκείνο το καταραμένο στιχάκι, ‘.. Red eyes and tears no more for you, my love, I fear..’,‘- .. κακό σκυλί ψόφο δεν έχει...’. Την έβρισκε στ’αλήθεια να το κάνει αυτό. Πήγαινε και στεκόταν μπροστά στον καθρέφτη, καλλιεργούσε μια θεατρική φάτσα αυτολύπησης κι έπειτα ξεσπούσε σε ένα αυταρχικό παιδικό κλάμμα, για να έρθει πάλι στα ίσια του.
Υπήρχε άραγε τρόπος να το έχει προβλέψει; Να το αποτρέψει..;
Δεν ήταν και πολλά τελικά αυτά που τον κρατούσαν κολλημένο εκεί όλα αυτά τα χρόνια. Συχνά αναρωτιόταν πώς θα ήταν η ζωή του σήμερα, αν μετά τις σπουδές, δεν ξεμυαλιζόταν από τους ρυθμούς της πρωτεύουσας κι επέστρεφε πίσω, στο νησί. Δεν θα την είχε γνωρίσει, αυτό ήταν το μόνο σίγουρο. Το προτιμούσε; Στην αρχή έμοιαζαν όλα ιδανικά. Ίσως και να ήταν.
Θυμήθηκε τα ηλίθια πανομοιότυπα μηνύματά της, σχεδόν μέρα παρά μέρα ‘- Πες μου ότι είσαι καλά..’ Του πήρε λίγο καιρό να συνειδητοποιήσει πόση πλάκα είχε τελικά αυτό. Εκνευριζόταν τόσο, που στο τέλος ξενέρωνε και τα κέφια του έπαιρναν αμέσως την ανιούσα.

Είχε περάσει λιγότερο από χρόνος από το τελευταίο του ταξίδι εκεί. Αγγαρεία μέχρι πρότινος για να μην γκρινιάζουν τα γερόντια του, κι αυτή ήταν ίσως η πρώτη φορά που ένιωθε τόση νοσταλγία για τον τόπο του. Ήθελε να πάψει να περιπλανιέται έτσι άσκοπα στην πλαστή έρημο που είχε κατασκευάσει η ξεροκέφαλη μιζέρια του. Ήταν καιρός να δοκιμάσει τις αντοχές του, να ρισκάρει τα αντανακλαστικά του, όσα τελοσπάντων είχε την υποψία ότι του είχαν απομείνει. Είχε ίσως κι εδώ κάποιες ευκαιρίες ακόμη, δεν το αμφισβητούσε. Δεν ήταν όμως σε θέση να τις αρπάξει όσο άφηνε τα στοιχειά μιας ξεθωριασμένης ‘μαγικής εικόνας’ να κρατούν τον απόλυτο έλεγχο της στασιμότητάς του στον πυθμένα ενός απροσδιόριστου πουθενά.
Άδειασε..
Το είχε στ'αλήθεια ανάγκη αυτό το διάλειμμα. Ίσως μετά από καιρό να έβρισκε τα κότσια να σπάσει τις αλυσίδες και να σκοτώσει τον αετό. Να φαντασιωθεί καινούρια ταξίδια.

Κατά βάθος το ήξερε ότι μπορούσε..

Πάθος..

2007-03-30T09:45:00.000+03:00

'Κορίτσι Στο Δάσος Φθινόπωρο'

'..Και μοναδικός μου στόχος στη ζωή είναι να ζωγραφίζω και να σχεδιάζω, όσο περισσότερο και όσο καλύτερα μπορώ. Έπειτα, στο τέλος της ζωής μου, ελπίζω να φύγω κοιτάζοντας πίσω μου με αγάπη και τύψεις γεμάτες στοργή, σκεπτόμενος " Ω, τι θα μπορούσα να είχα ζωγραφίσει ακόμη!"..'

(30 Μαρτίου 1853, γενέθλιο Βίνσεντ Βαν Γκογκ)

Dismantle me..

2007-03-26T11:22:00.000+03:00

Λες και πλανάται κάτι στην ατμόσφαιρα που έχει δηλητηριάσει το οξυγόνο. Καρμπόν μηχανικές κι ανέκφραστες φάτσες γύρω σου. (Κι η δική σου συχνά. 'Όμοιος - ομοίω..') Τέλειες πορσελάνινες μάσκες, που νομίζεις ότι αν κάνουν τον παραμικρό μορφασμό, θα ραγίσουν και θα σπάσουν. Πόσο ‘απρεπές’ είναι τελικά το να μπορείς να φανερώνεις αυτό που στ’ αλήθεια είσαι.. «- Έτσι μας μάθανε», θα μου πεις και θα ’χεις δίκιο. Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες. Τόλμησε να δείξεις αδυναμίες κι ελαττώματα, κάνε το λάθος να ξεράσεις μερικά ‘θέλω’ and you’re screwed.. Φόρεσε χωρίς φόβο (και σίγουρα καθόλου πάθος) το αποδεκτό προσωπείο του 'ισχυρού' και 'αδιάφορου' και βγάζε το, αν γουστάρεις, όταν κλείνεσαι στο μοναχικό σου καβούκι (..μόνο τότε όμως, ε;;). Μερικές φορές το προσωπείο μοιάζει να μην μπορεί να ξεκολλήσει από πάνω σου. Λες και είναι ραμμένο στη σάρκα σου με χοντρή κλωστή. Λες και γεννήθηκες ελαττωματικός και είναι αυτονόητο πως μόνο μια ‘πλαστική χειρουργική επέμβαση’ μπορεί να καλύψει το έκτρωμα που αναπνέει από πίσω. Παύεις να γελάς, να κλαις, να θυμώνεις, να ουρλιάζεις. Ίσως να φταίει κι αυτός ο αδυσώπητος χρόνος που βιάζεται τόσο. Αλλά, είναι που η έλλειψη των 'ειδών πολυτελείας' συχνά οδηγεί σε (κατ)αναγκαστική λήθη..
(Πόσο κοστίζει άραγε ένα χαμόγελο........;)

Breathe..

2007-03-19T11:20:00.000+02:00

Τίποτε δεν μπορεί να την παραμορφώσει. Ποτέ.. Νομίζω ότι το ήξερα από πάντα. Όταν ακόμη εκείνη ύφαινε τον ιστό της γύρω από τον κόσμο μου, ένιωθα κιόλας πως θα βρεθώ τόσο άρρηκτα δεμένη μαζί της, που καμία δύναμη να μην μπορεί να με σύρει έξω από τα σύνορά της.. Παρακολουθούσα το νήμα της να με τυλίγει τόσο σφιχτά, ώσπου κάποτε έπαψε να ξεχωρίζει απ΄ το δέρμα μου, έγινε ένα μαζί του.. Πρέπει να εισχώρησε βαθιά στις φλέβες μου σχεδόν αμέσως, γιατί πάει καιρός τώρα, που, όταν ματώνω, έχω την ψευδαίσθηση ότι οι κηλίδες που στάζει στο μυαλό μου αλλάζουν συνέχεια χρώματα. Ίδια μ'εκείνα τα άτσαλα ζωγραφισμένα στην ψυχή μου.. Οι άμμετρες μελωδίες που έχουν κατασκευάσει αυτές τις ιδιότυπα εναρμονισμένες ιστορίες μέσα μου. Somewhere over the rainbow.. Way up high.. There's a land that I heard of.. Once in a lullaby.. Παραμύθια. Παλιά, καινούρια, δεν έχει σημασία.. Η λεπτή, σχεδόν αδιόρατη, γραμμή που με μετατοπίζει ακατάπαυστα από την πραγματικότητα στην φαντασία. Και το αντίστροφο.. Κάποιες φορές, προσπαθώ να φανταστώ τι ρυθμό θα είχαν οι αναπνοές μου, αν δεν γινόταν εκείνη ο αιώνιος δεσμώτης της αιχμαλωσίας μου. Αν έβλεπα μέσα από λιγότερο παρορμητικό και ονειροπαρμένο πρίσμα. Όχι, δεν θα την έσβηνα.. Κι ας με ματαιώνει και με απορρίπτει εκείνη μερικές φορές.. Το πιο λυτρωτικό μαρτύριο, ακόμη και τότε. Είναι που τα ξόρκια της με στοιχειώνουν. Για λίγο ή για πάντα.. Μόνο έτσι όμως μπορώ να βγάζω εκείνα τα σκονισμένα σανδάλια από το ντουλάπι και να πετάω.. Ελευθερία χωρίς όρια. Χωρίς όρους.. Περιπλανιέμαι στον πυρήνα της, ξανά και ξανά, κάθε φορά, και είναι κάτι τέτοιες μοναδικές στιγμές που, αλήθεια, αισθάνομαι σαν την Ντόροθυ, έστω και χωρίς τον Τενεκεδάνθρωπο, το Σκιάχτρο ή το Λιοντάρι δίπλα μου..

Ο ερημίτης

2007-03-15T11:44:00.000+02:00

Σηκώθηκε από το παλιό τριμμένο στρώμα, τρεκλίζοντας σχεδόν. Άναψε μόνο ένα κερί. Τις τελευταίες νύχτες προτιμούσε να κάθεται στο σκοτάδι, να βυθίζεται στις σκέψεις του και να κολυμπάει μέσα τους. Χαιρόταν στ'αλήθεια που μπορούσε να ακούει τόσο καθαρά τον ήχο πάνω στο τζάμι. Σιγοέβρεχε. Πήγε στο μπάνιο κι άνοιξε τη βρύση. Αστείο, όμως εκείνο το παλιό σαπούνι γλυκερίνης του έφερε συνειρμικά στο μυαλό εικόνες από το στρατό. Θυμήθηκε τα υγρά κρύα βράδια στη σκοπιά, όταν παγωμένος στεκόταν σε στάση ημιανάτασης και κοιτούσε συνεχώς το ρολόι, αγωνιώντας για την ώρα που θα μπορέσει επιτέλους να ξεκουράσει το ταλαιπωρημένο του σώμα. Κάθε λεπτό που περνούσε τότε, ήταν κι ένα μικρό βήμα πιο κοντά στην ελευθερία του. Δεν σκεφτόταν το ίδιο εκείνη την εποχή, αλλά τώρα τη νοσταλγούσε πραγματικά. Άλλη ζωή.. Τυλίχθηκε στην ξεφτισμένη κουβέρτα και κάθισε στην άκρη του κρεβατιού. Στρίβοντας καπνό στο τελευταίο τσαλακωμένο χαρτάκι, σήκωσε το κεφάλι στην φαγωμένη από τους τερμίτες ξύλινη οροφή. Παρατήρησε πόσο παλιά ήταν όλα σ’αυτό το σπίτι. Όπως αισθανόταν κι ο ίδιος. Του άρεσε όμως.. Η απομόνωση, η ησυχία, τα σκορπισμένα βιβλία γύρω του. Άναψε ακόμη ένα κερί δίπλα του και άνοιξε το ‘Σχέσεις Στοργής’ στη σελίδα που το είχε αφήσει. Όταν επέστρεφε στον πολιτισμό, θα ήθελε να δει για δεύτερη φορά το ‘Προπατορικό Αμάρτημα’. Είχε καιρό όμως μέχρι τότε. Θα απολάμβανε τη μοναξιά του όσο περισσότερο μπορούσε..

________________________________________________

Ευχαριστώ τον padrazo που με δυσκόλεψε (ειδικά με το 'προπατορικός' - το εκτιμώ -:p) και στέλνω τους neropistolero, under control, tradescadia, deuced, bliss και maika στο φυλάκιο να περάσουν μερικές ευχάριστες & παραγωγικές ώρες σκοπιάς (κινητά - mp3 κατάσχονται εκ των προτέρων) συντροφιά με τις λέξεις

υδράργυρος, νοθεία, εξανεμίζω, παράκαμψη, συρματόπλεγμα

(έτσι, για να μην κάθεστε :p)

Benighted..

2007-03-11T00:08:00.000+02:00

Είχαν δώσει ραντεβού στο παλιό λιμάνι του νησιού, όπως την πρώτη φορά. Σε όλο το ταξίδι με το καράβι, προσπαθούσε να θυμηθεί πόσος καιρός είχε περάσει από την τελευταία φορά που τον είχε δει στο φως της ημέρας. Τα χαρακτηριστικά του. 'Είναι όμορφος', θα σου έλεγε αν την ρωτούσες, κι ας μην είχε ιδέα πώς θα τον περιέγραφε με σχετική έστω ακρίβεια τη συγκεκριμένη στιγμή. Καμία λεπτομέρεια, αλλά και τίποτε άλλο δεν μπορούσε να έχει την παραμικρή σημασία, τουλάχιστον όχι για τις επόμενες ώρες.

Είχε φτάσει πρώτη. Εκείνος θα έφτανε λίγες ώρες αργότερα με το επόμενο καράβι. Ανυπομονούσε να τον δει, ίσως περισσότερο κι από την εφηβική αγωνία που ένιωθε πριν από κάθε πολύτιμο βράδυ που περνούσε μαζί του. Ήταν από τις λίγες φορές που θα τον έβλεπε πραγματικά διαφορετικά. Το άγγιγμά του τις νύχτες ήταν ό,τι πιο όμορφα αληθινό είχε νιώσει εδώ και καιρό και ίσως η χειραψία ή το φιλί στο μάγουλο σε λίγο να της προκαλούσαν το ίδιο ευχάριστο ρίγος.

Τον είδε από μακριά να αποβιβάζεται και στο μυαλό της σχηματίστηκαν στιγμιαία δεκάδες παράδοξα ιδανικές εικόνες. Ήθελε να τον αρπάξει και να τον φιλήσει δυνατά, να μην του αφήσει σταγόνα ανάσας. Αντάλλαξαν ένα πεταχτό φιλί κι εκείνος την έπιασε από τη μέση. Άρχισαν να περιφέρονται στα σοκάκια του νησιού, χωρίς συγκεκριμένη κατεύθυνση ή προορισμό. Δεν ήταν τίποτε προσχεδιασμένο, έτσι κι αλλιώς. Μόνον αυτός ο παράξενος τόπος συνάντησης.
Ο ήλιος έκαιγε τόσο, που της ήταν αδύνατον να σηκώσει το κεφάλι και να τον κοιτάξει στα μάτια. Ίσως και να δίσταζε, από φόβο μήπως αυτά τελικά την τυφλώσουν. Την θάμπωναν ήδη τις νύχτες που τα έβλεπε καθαρά.. Περιπλανήθηκαν για ώρες σε στέκια διάφορα, παλιά. Κάθονταν πάντα αντικριστά, όπου κι αν βρίσκονταν. Κοιτάζονταν και μιλούσαν, και, πού και πού εκείνη ξεσπούσε σε δυνατό νευρικό γέλιο που την έκανε να αισθάνεται άβολα για λίγο, όμως μπορούσε να αφήνεται όλο και πιο πολύ, αφού στο τέλος κατάφερνε να παρασύρει κι εκείνον. Εξακολουθούσε να κάθεται απέναντι, κι όμως, τόσο ασφυκτικά κοντά του, κι ίσως αυτό το ανεπιτήδευτα στημένο τους παιχνίδι να μεγάλωνε τόσο την εξάρτησή της. Να νυχτώσει και να βρεθεί πάλι μόνη μαζί του. Μικρά αγγίγματα και βιαστικά φιλιά στο λαιμό. Δεν ήταν που υπήρχε κόσμος τριγύρω. Ήταν που το παρόν τους ξεχείλιζε τώρα από άλλες απτές εικόνες κι έκανε εκείνες τις κρυφές επιθυμίες, βασανιστικά γοητευτικές, ακριβώς γιατί δεν θα πραγματώνονταν εκείνη την ώρα.
Οι δείκτες των ρολογιών κινήθηκαν ανεπαίσθητα γρήγορα, που, αν δεν ερχόταν το γκαρσόνι να τους ζητήσει να πληρώσουν, θα δυσκολεύονταν να πιστέψουν πως ο ήλιος είχε σβήσει πια για τα καλά. Σηκώθηκαν να φύγουν. Μερικές ακόμη στιγμές περιπλάνησης σ’ εκείνα τα σκοτεινά δρομάκια, πριν πάρουν το τελευταίο καράβι της επιστροφής. Πιασμένοι χέρι-χέρι, περπατούσαν χαμογελώντας ανέμελα, κι εκείνη ήθελε τώρα να τον κοιτάξει στα μάτια και να μείνει καρφωμένη μέσα τους. Η θερμοκρασία είχε πέσει αισθητά και τα μπλεγμένα τους χέρια είχαν παγώσει. Έστριψαν στο τελευταίο απόμερο στενό πριν το λιμάνι κι εκείνος σταμάτησε ξαφνικά, την τράβηξε δυνατά πάνω του και τα χείλη τους κόλλησαν σε μια απίθανα σκοτεινή στιγμή που έμοιαζε ότι θα διαρκούσε για πάντα. Σχεδόν ίσως όσο θα μπορούσε να διαρκέσει και η μοναδικά υπέροχη κρυμμένη τους νύχτα..

Come into this night

Here we'll be gone
So far away
From our weak and crumbling lives
Come into this night
When days are done
Lost and astray
In what's vanished from your eyes..

(‘Benighted’/OPETH)

Ο ακροβάτης..

2007-03-05T21:32:00.000+02:00

Ίδιες κινήσεις. Η ίδια σκηνή, σε επανάληψη. Βάδιζε μέχρι το χείλος του γκρεμού, κοιτούσε το χάος που απλωνόταν κάτω απ’ τα πόδια του, ζαλιζόταν και υποχωρούσε. Ο κίνδυνος που καθρεφτιζόταν στα μάτια του επιδεικτικά θρασύς, έκανε το φόβο του μη αναστρέψιμο. Πάλευε απεγνωσμένα να βρει άλλη λύση, μία παράπλευρη ίσως οδό. Ξεγελούσε μόνο τον εαυτό του, παρέτεινε το αναπόφευκτο. Μόνη εναλλακτική, να επιστρέψει πίσω. Άστοχη.. Του είχε πάρει αρκετό χρόνο να φτάσει ως εδώ, αν γύριζε, θα ήταν σαν να ματαίωνε όλη του την προσπάθεια. Το ταξίδι του.. Αυτό το λεπτό τεντωμένο σχοινί, η μόνη του διέξοδος. Ή το τέλος του. Πώς θα ισορροπούσε πάνω του για να περάσει απέναντι; Το σώμα του δεν ήταν ποτέ σταθερό στ'αλήθεια. Άλλωστε τα ύψη του προκαλούσαν ίλιγγο από παιδί.. Δεν μίλησε ποτέ σε κανέναν γι’ αυτό. Ούτε για τις υπόλοιπες φοβίες του. Όλοι θεωρούσαν πως διαθέτει απίστευτη δύναμη. A real fighter.. Το είχε πιστέψει ακόμη κι ο ίδιος. Και τώρα που βρέθηκε εντελώς μόνος, άνοιξε εκείνο το μικρό κουτάκι που είχε ξεχάσει μέσα του κλειδωμένο από καιρό. Αντιμέτωπος ξαφνικά με κομμάτια που νόμιζε ότι δεν θα ενώσει ποτέ. Εκείνος κι οι φόβοι του.. Η τελευταία του, ίσως, ευκαιρία να αποδείξει ότι δεν είναι δειλός. Το χρωστούσε μόνο σε έναν. Πήρε μια βαθιά ανάσα και, χωρίς να ρίξει τη παραμικρή ματιά πίσω του, πάτησε πάνω στο σκοινί..

Dreamcatcher..

2007-02-27T23:18:00.000+02:00

Πρέπει να κολυμπούσα για ώρες, γιατί θυμάμαι να άκουσα τον ήλιο να βγάζει επιθανάτιο ρόγχο και να σβήνει. Και λίγο μετά να παίρνει σχήμα εμβρύου και να γίνεται παιδί. Έφτασα στην ακτή και υποψιάζομαι ότι κοιμήθηκα για άλλες δυο γέννες. Ταραγμένος ύπνος. Διαδοχικά ασπρόμαυρα καρέ και φωνές ακατάπαυστες, ουρλιαχτά σχεδόν. Ξύπνησα. Δεν θυμόμουν να έχω ξαναβρεθεί εκεί, αλλά στα μηνίγγια μου στριφογύριζε κάτι αρκετά γνώριμο. Deja-vu.. Ούτε τα πόδια μου ένιωθα, πρέπει να είχαν παραλύσει, αν και εκείνα κατάφεραν τελικά να με στηρίξουν. Είχε τόση ησυχία, που ο ήχος κάθε ανάσας μου με τρόμαζε κάθε τόσο. Το μέρος έμοιαζε με τροπικό νησί, μόνο που δεν είδα φοινικόδεντρα πουθενά. Περπάτησα και θαρρείς πως το κεφάλι μου είχε ολότελα αδειάσει. Ακολουθούσα το σώμα μου αδιαμαρτύρητα, διαισθανόμουν ότι θα με καθοδηγήσει σωστά. Σε κάθε μου βήμα, ο ορίζοντας έμοιαζε να εκτείνεται μπροστά μου ολοένα και πιο μακριά. Ατέρμονος και το πιθανότερο χωρίς καν αρχή. Το μάτια μου ήταν ακόμη κόκκινα από την αλμύρα της θάλασσας, που μόλις και κατάφερνα να τα κρατήσω ανοιχτά για λιγότερο από δευτερόλεπτο. Συνέχισα να προχωράω, με μια ανεξήγητη ανυπομονησία για ό,τι δεν φανταζόμουν ότι θα πρόβαλε από μόνο του μπροστά μου, χωρίς να χρειαστεί να το ανακαλύψω. Θυμάμαι πως άκουσα φωνές. Έμοιαζαν με εκείνες που είχαν εισβάλλει νωρίτερα στον ύπνο μου. Πουθενά δεν φαινόταν ψυχή. Έγειρα προσεκτικά από τη μια πλευρά να τις αφουγκραστώ και τις ένιωθα να με χαϊδεύουν κοροϊδευτικά απ’ την άλλη. Σε όποια κατεύθυνση κι αν γυρνούσα. Σαν πιόνι που κάποιος τοποθέτησε στο παιχνίδι του και το κινούσε όπως ήθελε αυτός. Οι συνεχόμενοι κύκλοι γύρω απ’ τον εαυτό μου με ζάλισαν. Ξάπλωσα στην άμμο κι έσφιξα τα μάτια τόσο δυνατά, που πόνεσα πάλι. Συγκεντρώθηκα σε μία μόνο αίσθηση. Αφέθηκα να νιώθω μέσα μου τις φωνές. Χωρίς να μιλάω, χωρίς να τις κυνηγάω. Μέχρι που άνοιξα τα μάτια στο άκουσμα του επόμενου ρόγχου και ξεκίνησα την αναζήτηση από την αρχή..

Θάρρος ή αλήθεια..;

2007-02-25T20:21:00.000+02:00

'5' μικρά προσωπικά κρικάκια. Τα συμπληρώνω στην αλυσίδα που μου δάνεισαν οι Bliss, Τradescadia, Deuced και Atheofobos..

.. η μουσική είναι το μισό μου οξυγόνο

.. η Αθήνα με απωθεί και πολύ θα 'θελα να ρίξω μαύρη πέτρα πίσω μου κάποτε

.. δεν κρίνω τους άλλους (/..ίνα μην κριθώ, ίσως :)

.. είμαι παράξενη, παρορμητική και ξεροκέφαλη

.. τα μόνα μάτια που δεν μου έχουν πει ποτέ ψέμματα είναι παιδικά

(Βάζω την αλυσίδα χωρίς να την κουμπώσω σε κουτάκι και την στέλνω στους neropistolero, ptwsh, eparhiako saloni και axenbax .. :)

Μεταμόρφωση..

2007-02-20T22:05:00.000+02:00

Τον παρακολουθούσε. Ήταν απόλυτα σίγουρος, αν και δεν θα έκανε τίποτε για να αποκτήσει χειροπιαστές αποδείξεις. Σε κάθε του βήμα την αισθανόταν μια ανάσα πίσω του. Δεν γύρισε να κοιτάξει ούτε μια φορά. Είχαν περάσει αιώνες από την τελευταία φορά, αλλά δεν ήθελε να την ξαναδεί. Φοβόταν. Όχι εκείνη, τον εαυτό του. Του αρκούσε μόνο να νιώθει την παρουσία της. Ίσως όσο αρκούσε και σ’ εκείνη μόνο να τον ακολουθεί. Συχνά βρισκόταν να περιπλανιέται σε δρόμους που ήταν αδύνατο να θυμηθεί πώς έφτασε, παρέτεινε ατέλειωτα κάθε του διαδρομή, μόνο και μόνο για να βρίσκεται τόσο παράδοξα κοντά της. Οι μοναχικοί του περίπατοι. Μόνο σε αυτούς το μυαλό του γέμιζε παρουσίες. Μία παρουσία. Τη μοναδική που είχε ανάγκη, αυτή που δεν μπορούσε να έχει. Μπόρεσε να δει τον εαυτό του, γι' αυτό του ήταν πλέον τόσο εύκολο να περπατάει μόνος. Είχε πάψει να σπάει τους καθρέφτες. Έμαθε να τους αγαπάει τη στιγμή που το είδωλό του πήρε τη δική της μορφή. Τα μάτια του είχαν αλλάξει χρώμα, αφού πια έβλεπε μέσα από τα δικά της. Κάθε του κίνηση θα ήταν αθόρυβη, για να μην ταράξει τη μεταμόρφωση. Δεν θα γύριζε το κεφάλι στο δρόμο. Δεν θα άπλωνε το χέρι να αγγίξει τους καθρέφτες. Δεν θα την έψαχνε ποτέ. Για να μην την τρομάξει και φύγει από μέσα του..

Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος για να γεννηθείτε..

2007-02-15T14:52:00.000+02:00

Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος
για να γεννηθείτε
αν δεν σας νοιάζει που η ευτυχία
δεν είναι πάντα
και τόσο διασκεδαστική
αν δεν σας νοιάζει μια δόση κόλασης
που και που
όταν όλα πάνε καλά
γιατί ακόμα και στον παράδεισο
δεν τραγουδούν
όλη την ώρα

Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος
για να γεννηθείτε
αν δεν σας νοιάζει που μερικοί άνθρωποι πεθαίνουν
όλη την ώρα
ή έστω απλώς λιμοκτονούν
κάποιες ώρες
στο κάτω κάτω δεν πειράζει
αφού δεν είστε εσείς

Α, ο κόσμος είναι ωραίο μέρος
για να γεννηθείτε
αν δεν σας πολυνοιάζουν
λίγα ψόφια μυαλά
στις ψηλότερες θέσεις
ή μια δυο βόμβες
που και που
στα ανεστραμμένα σας πρόσωπα
ή άλλες τέτοιες απρέπειες
απ’ τις οποίες μαστίζεται η κοινωνία μας
με τους διακεκριμένους άνδρες της
και τους κληρικούς της
και τους λοιπούς αστυφύλακες
και τις διάφορες φυλετικές διακρίσεις της
και τις κοινοβουλευτικές ανακρίσεις της
και τις άλλες δυσκοιλιότητες
που η τρελή μας σάρκα
θα κληρονομήσει

Ναι ο κόσμος είναι το καλύτερο μέρος
για ένα σωρό πράγματα όπως το να κάνεις κουταμάρες
και να κάνεις έρωτα
και να είσαι λυπημένος
και να τραγουδάς φτηνά τραγούδια και να έχεις εμπνεύσεις

_______________________________________________________
('Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος για να γεννηθείτε'/ΛΩΡΕΝΣ ΦΕΡΛΙΝΓΚΕΤΤΙ)
(μετάφραση: Ρούμπη Θεοφανοπούλου)

Echo beach..

2007-02-11T11:55:00.000+02:00

Ξυπνάς μ’ αυτήν την παράξενη αίσθηση. Δεν θυμάσαι τι ονειρεύτηκες, δεν θα κράτησε παρά λίγα δευτερόλεπτα. Η γεύση στο στόμα σου, αυτή είναι που δεν ξεπλένεται με τίποτα. Ο ευσεβής πόθος να φύγεις μακριά. Λες και οι εποχές έχουν μπερδευτεί. Μάλλον επειδή έχεις την ηλίθια έπαρση ότι μπορείς να τις εξουσιάζεις. (You wish..) Εικόνες ανάκατες. Και η παλέτα με τα χρώματα, πάλι λειψή. Δεν σε νοιάζει να έχεις τίποτε μαζί σου, τίποτε επάνω σου. Εκτός ίσως από τα κομμάτια σου. Αρκεί να δραπετεύσεις. (Έστω για μια στιγμή..) Δεν ξέρω αν τελικά φταίει αυτή η πόλη που σαμποτάρει την κάθε εποχή και τη δείχνει άσχημη. Που σε κάνει να θες να το βάλεις στα πόδια. Είναι που μερικές φορές, το μόνο που σκέφτεσαι, είναι να ξεφύγεις απ' τον εαυτό σου..

___________________________

('Echo beach'/MARTHA & THE MUFFINS)

Down by the water..

2007-02-08T16:38:00.000+02:00

Κοίταξέ με..
Είμαι εγώ..
Θυμάσαι τότε που πνίγηκα..; Το ήθελα.. Ο βυθός με καλούσε.. Έπρεπε να προλάβω.. Ένιωσα μια όμορφη ζαλάδα και αποκοιμήθηκα.. Ήθελα να καταδυθώ..

Ζούσα στην επιφάνεια.. Όσο είχε κύμα.. Πολύς καιρός.. Και τότε εκείνη η φωνή με μάγεψε.. Δεν ξέρω αν στ'αλήθεια με φώναζε κανείς.. Είναι που σ'εψαχνα λάθος.. Σ'αναζητούσα πάντα αλλού..

Κατέβηκα όσο πιο βαθιά μπορούσα.. Δεν προσπάθησα καν.. Η φωνή.. Αυτή με οδηγούσε.. Ψιθύρισε στην ψυχή μου και την τράβηξε μέσα.. (Δεν ήθελα να τη σταματήσω, καταλαβαίνεις..;) Ήταν αργά για να γυρίσω πίσω..

Ήταν τότε που σ'άκουσα.. Για πρώτη φορά.. Σταμάτησες ξαφνικά το χρόνο.. Έβγαλες τα ρούχα σου και ήρθες να με βρεις.. Δίστασες.. Μαγεύτηκες κι εσύ..

Είχες κρατήσει ακόμη οξυγόνο στα πνευμόνια σου.. Με πήρες στην αγκαλιά σου κι άρχισες να με τραβάς επάνω.. Δεν μπορούσα να ανοίξω τα μάτια μου, αλλά είδα τα πάντα.. Ταξίδι χωρίς γυρισμό.. Μ'έβγαλες έξω κι ο χρόνος άρχισε πάλι να κυλά.. Από κει που τον άφησες.. Σαν να μην σταμάτησε ποτέ..

(Με) θυμάσαι..;

______________________
Drowning with Under Control

Infrared..

2007-02-05T13:33:00.000+02:00

Έρπεις, αλλά συνεχίζεις να σκαρφαλώνεις.. «Πόσο εύκολα μπορείς τελικά να πετάξεις..;» αναρωτιέσαι. Δεν πρόκειται να κάνεις ούτε μισό βήμα. Αρκεί να κόψεις τον ομφάλιο λώρο και απελευθερώνεσαι.. Αιωρείσαι.. Αισθάνεσαι πιο ασφαλής, όταν οι φτέρνες σου δεν πατάνε στο έδαφος.. Σε πιάνει ίλιγγος, αλλά ελπίζεις να ανέβεις ακόμη πιο ψηλά.. Βλέπεις καλύτερα στο σκοτάδι.. Ανώδυνος τοκετός.. Χωρίς πόνο.. Μόνο με κλάμα.. Για να πάρεις ανάσα.. Έστω για μια στιγμή.. Εύκολο.. Απλά κλείσε τα μάτια..

Στην Ν.

2007-01-31T19:08:00.000+02:00

Κουράστηκες.. Ούτε η ίδια δεν είχες καταλάβει πόσο. Το έβλεπα στα μάτια σου. Προσπάθησα να σε προειδοποιήσω. Ήθελες, το ξέρω, αλλά δεν μπορούσες να μ’ ακούσεις. Μετανιώνω που δεν σου φώναξα πιο δυνατά. Ακόμη κι οι δυνατοί έχουν το δικαίωμα να λυγίζουν, ξέρεις.. Το ένιωσα αυτό, μου ξέσκισε την καρδιά εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Όταν τα φορτία σου σε ακινητοποίησαν και σε σώριασαν κάτω, έτσι ξαφνικά.. Αλλά έτσι είναι οι ύπουλοι εχθροί. Αγνοείς την ύπαρξή τους, μέχρι που σου την πέφτουν πισώπλατα, όταν δεν το περιμένεις (και είναι το τελευταίο που μπορείς να αντέξεις..) Σ' έστειλαν, φιλενάδα. Αδιάβαστη.. Μόνο για λίγο όμως, ε..; Κατάφερες να τους αιφνιδιάσεις και να ξανασηκωθείς. Μόνη σου, όπως έκανες πάντα. Και στο εξής θα είναι πολλά περισσότερα από μια μάχη αυτά που θα'χεις κερδίσει. Γιατί πιστεύω ότι τώρα κατάλαβες πως δεν γίνεται μόνο να 'δίνουμε'.. Πρέπει και να 'παίρνουμε' καμιά φορά.. Αρκεί να μάθουμε να 'ζητάμε'..

(Άλλωστε, μην νομίζεις, και ο ‘πόλεμος’ δεν είναι παρά ένας ακόμη μύθος. Στο κεφάλι μας..)

____________________________

Στον πιο δυνατό άνθρωπο που ξέρω

(..και σταμάτα να κλαις κάθε φορά που με βλέπεις..

εξαιτίας σου εγώ θα χαμογελάω πιο πολύ.. :)

Login..

2007-01-26T12:36:00.000+02:00

Ανακάθεσαι και χωρίς δεύτερη σκέψη πατάς το pause..

(..ήδη αρχίζεις να αισθάνεσαι καλύτερα..)
Αν είσαι αρκετά τολμηρός, κάνεις ένα delete στο 'πριν'..

(..προαιρετικά, κανείς δεν θα σε υποχρεώσει..)
Το ‘μετά’ το αφήνεις για την ώρα..

(..δεν ξέρεις καν αν υπάρχει..)

Ξέρεις πόσες στιγμές κρύβει το 'τώρα'..;

Life's what you make it..

2007-01-24T00:52:00.000+02:00

Στάθηκε σε ένα απόμερο σημείο και περίμενε. Είχε γίνει μούσκεμα από τον ιδρώτα, ήδη από την ώρα που μπήκε στο μετρό. Από φόβο και αγωνία. Ήταν η πρώτη φορά που θα το έκανε και, παρόλο που της είχαν κάνει γερό ψηστήρι για να την πείσουν ότι δεν χρειάζεται προηγούμενη εμπειρία για να τα πάει καλά, ένιωθε ξαφνικά πόσο λάθος ήταν. Όλα. Από την αρχή. Γονάτισε στο πεζούλι κι άναψε τσιγάρο για να χαλαρώσει. Εκείνος είχε καθυστερήσει. Όχι τόσο, ώστε να ανησυχήσει σοβαρά, αλλά τα δέκα λεπτά της φαίνονταν ώρες. Κάποιοι περαστικοί περνούσαν κάπου-κάπου από μπροστά της κι εκείνη έσκυβε βιαστικά το κεφάλι για να αποφύγει να διασταυρωθεί οποιοδήποτε βλέμμα με το δικό της. Χάζευε τα κυκλάκια-καρικατούρες που σχημάτιζε ο καπνός και κάθε τόσο έριχνε αγχωμένες ματιές στο κινητό. Δεν άντεχε την αναμονή, σκέφτηκε να σηκωθεί και να φύγει. Ένα κοφτό χτύπημα στην πλάτη ήταν αρκετό για να την επαναφέρει πίσω στην πραγματικότητα. Στο απροσδιόριστο παρόν, που μέσα της μάλλον ήξερε καλά ότι δεν έπρεπε ποτέ να έχει φτάσει. Όχι έτσι. ‘Σόρρυ, ρε, σ’ έστησα..;’ ‘Δεν πειράζει.. Αρκεί που ήρθες..’ Εκείνη έβαλε το χέρι στην τσάντα. Εκείνος στην τσέπη. Η συναλλαγή έπρεπε να γίνει γρήγορα και χωρίς πολλά-πολλά. Μετά θα χωρίζονταν αμέσως και θα τραβούσε ο καθένας το δρόμο του, σαν να μην συνέβη τίποτα. Τη στιγμή της ανταλλαγής με ό,τι πιο πολύτιμο είχε ανάγκη ο ένας απ'τον άλλο, αιφνιδιάζονται. Ασφάλεια. ‘Τι έχουμε εδώ, ρε κολλεγιόπαιδα..; Για πάμε μια βόλτα…’ Αμέσως επόμενη, η κίνηση-τιμωρία, τόσο ειρωνικά προβλέψιμη, τόσο απίστευτα ταπεινωτική. Τα χέρια πίσω, χειροπέδες. Μέρα μεσημέρι, στο κέντρο της πόλης. Μακριά από τις σκιές, ενώπιον ανθρώπων, τυφλωμένοι από το φως. Ποτέ πριν δεν είχε αισθανθεί μεγαλύτερη ντροπή. Ποτέ δεν είχε νιώσει τόσο ανόητη.. Όχι γιατί 'οι άλλοι' την κοιτούσαν με απέχθεια ή -ακόμη χειρότερα- με λύπηση, αλλά γιατί τόσο απρόσμενα τη χτύπησε η κεραμίδα που θα την ξυπνούσε από τον εδώ και καιρό λήθαργο που της απαγόρευε να αισθάνεται οτιδήποτε όμορφο για τον εαυτό της. Που της υπαγόρευε να τον μισεί..

'Μην ανησυχείς..' της είπε ο ένας από τους 'συνοδούς, '..Θα φέρω την τσάντα πίσω, στα χέρια σου..', '..Για να μην φαίνονται οι χειροπέδες.........'

Στην Ε.

..που πρόλαβε να ξυπνήσει από έναν κακό εφιάλτη, πριν πέσει σε χειμερία νάρκη..

_________________________________

('Life's what you make it'/TALK-TALK)

Vertical horizon..

2007-01-19T08:19:00.000+02:00

'- Πόσους κύκλους μπορείς να κάνεις..;' Δεν ήξερα.. Ήθελα όμως να μάθω. Να δω τις αντοχές μου. Μέχρι να ζαλιστώ και να μην με νοιάζει πια. Έφυγα σαν τον κλέφτη.. Να προλάβω την εκπνοή αυτού του δακρυσμένου μαύρου που με κάνει τόσο απόλυτα αδύναμη να αντισταθώ.. Σε αυτό ή σε οτιδήποτε.. Να περπατάω και η υγρασία στο κόκκαλο να με κάνει σχεδόν τόσο χαρούμενη, όσο και οι κραυγαλέες φωνές που έχουν κάνει πια μόνιμη κατάληψη στα αυτιά μου, ακόμη κι όταν δεν φοράω ακουστικά.. Χαμογελάω.. Κατάφερα να κρυφτώ πριν ξημερώσει.. Και τώρα κοιτάζω έξω απ'το παράθυρο το φως και δεν έχω κανένα λόγο να φοβάμαι..

Swamped..

2007-01-16T11:31:00.000+02:00

Τα πόδια σου σέρνονται.. Η καρδιά σου έχει αρρυθμίες, αλλά δεν σταματάς.. Το μυαλό σου φταίει.. Πάλι. Τα χημικά του είναι υπερτροφικά, γι’ αυτό και εξαναγκάζεσαι να κάνεις μερικά βήματα ακόμη.. Άλλα μπροστά, άλλα πίσω.. Μπερδεύεσαι, παραπατάς.. Δεν είχες ποτέ καλό προσανατολισμό όμως, έτσι κι αλλιώς.. Ας είναι.. Σκέψου ότι μπορεί να σκοντάφτεις και ηθελημένα. Για να σε τραβήξουν απ’ τα μαλλιά, σαν τον πνιγμένο, και να σε σηκώσουν.. Αλήθεια, θυμάσαι εκείνο το ρυθμό..; ‘Αργά.. Αργά.. Γρήγορα-γρήγορα-Αργά..’ Για πάμε πάλι..

_____________________

('Swamped'/LACUNA COIL)

2 minutes to midnight..

2007-01-11T12:46:00.000+02:00

… Δεν γύρισε το κεφάλι ούτε για μια στιγμή.. Είχε απόλυτη συναίσθηση του τι είχε κάνει, κι ας είχε ξενερώσει.. Δεν θα το μετάνιωνε, θα μπορούσε ακόμη και να προσκαλέσει τον εαυτό του σε μια νηφάλια μονομαχία, προκειμένου να τον εκφοβίσει.. Να τον αποτρέψει.. Διαφορετικά, θα ήταν σαν να απαξίωνε τα ίδια του τα θραύσματα. Αυτά που έσκαγαν μπροστά του χιλιάδες μικρά κομματάκια, κάθε φορά που ήταν εν βρασμώ. Κάθε φορά που λύγιζε και χανόταν.. Ήθελε, την επόμενη φορά που θα είχε τα κότσια να ανοίξει τα βλέφαρα, ο εφιάλτης να μην είναι πια εκεί. Σαν να μην του είχε δώσει τίποτα και ποτέ πνοή.. Γι’ αυτό τα έκανε όλα. Οι αλχημείες του ήταν καλά μελετημένες.. Τίποτα δεν έμεινε όρθιο, τίποτα δεν θα ήταν ξανά όπως πριν.. Ευτυχώς.. Μπορούσε ακόμα να αφουγκραστεί κάποιες λιγοστές βαριές ανάσες κάτω από τα συντρίμμια, όμως μέσα του ήξερε πως δεν θα περνούσε πολλή ώρα μέχρι να σωπάσουν κι αυτές.. Οριστικά..

'Kill for gain or shoot to maim

But we don't need a reason..'

_________________________

('2 minutes to midnight'/ IRON MAIDEN

movie photo: 'STAY')

Transparent

2007-01-05T11:58:00.000+02:00

Ο κανονας ειναι απλος.
Το θηλυκο ειναι παντα κοκκινο, το αρσενικο μπλε.
Για ο,τι συνεβη, ευθυνεται η φυση.

Περπατησε αναμεσα στη γιορτη. Για πρωτη φορα στη ζωη του αναμεσα σε πληθος, χωρις να ντρεπεται.

Περπάτησε ανάμεσα στη γιορτή. Είχε σκαρφιστεί κάθε πειστική δικαιολογία για να το αποφύγει. Δεν είχε καμία διάθεση να πάει, δεν ήθελε.. Τελευταία στιγμή άλλαξε γνώμη. Έτσι ξαφνικα. Για πρώτη φορά εδώ και καιρό. Και τίποτα μέσα της δεν μπορούσε να εξηγήσει το ‘γιατί’..

Συνηθως οταν βρισκοταν αναμεσα σε κοσμο, οχυρωνοταν, επιανε μια θεση απο την πρωτη στιγμη και αισθανοταν ασφαλης μονο εκει.

Συνήθως, όταν βρισκόταν ανάμεσα σε κόσμο, αισθανόταν μια απροσδιόριστη αδιαθεσία. Ίδρωνε, το στομάχι της δενόταν κόμπο, ένιωθε έτοιμη να καταρρεύσει. Στεκόταν σε μια γωνιά, τουλάχιστον ορατή, ώστε να γίνει τυπικά αισθητή η παρουσία της και μετά να μπορέσει να το σκάσει. Να σωθεί..

Τωρα ομως ηταν διαφορετικα. Κατι εψαχνε.

Τώρα όμως ήταν διαφορετικά. Λες κι εκεί υπήρχε κάτι που δεν είχε. Και που ήθελε απεγνωσμένα..

'Η μαλλον κατι ακολουθουσε. Κατι που δεν μπορουσε να διακρινει προς το παρον.

Θα το αναζητούσε. Αυτό που δεν μπορούσε να καταλάβει..

Ενιωθε ευφορια κι ας μην ειχε πιει κατι.

Ένιωθε μια ανεξήγητη ευφορία. Παράξενο. Τα χείλη της δεν είχαν αγγίξει ακόμη ούτε γουλιά..

Ηταν σαν ενα παιχνιδι.

Είχε την αίσθηση ότι ήταν παίκτρια σε ένα παιχνίδι χωρίς κανόνες. Ή η βασική ηρωίδα ενός ανείπωτου παραμυθιού..

Ενιωθε την παρουσια της χωρις ομως να μπορει να προσδιορισει τη θεση της.

Ένιωθε την παρουσία του. Κι ας μην μπορούσε να προσδιορίσει τη θέση του. Ας μην τον ήξερε καν..

Εβρισκε μονο τα σημαδια της επειτα απο αρκετο χρονο.

Ναρκωμένη από μια εθιστική ουσία στο μυαλό της. Έτσι ένιωθε. Περπατούσε και κάθε της βήμα έμοιαζε να πατά πάνω στα δικά του χνάρια. Λες και κάθε φορά τον έχανε μόνο για μια στιγμή..

Ακολουθουσε παντα μετα απο λιγα δευτερολεπτα.

Ακολουθούσε σαν υπνωτισμένη αυτό που το μυαλό της αδυνατούσε να συλλάβει. Δεν θα τα παρατούσε. Όχι μέχρι να το βρει..

Ετσι, ενιωθε το αγγιγμα της στην κουρτινα, το περπατημα της στις σκαλες, το αναιτιο ριγος που προκαλουσε στους υπολοιπους καλεσμενους.

Λες και όλες της οι αισθήσεις του είχαν ήδη παραδοθεί. Χωρίς όρους. Η καρδιά της πήγαινε να σπάσει. Ανέβηκε τις σκάλες και άρχισε να περιπλανιέται στο διάδρομο. Ήξερε ότι ήταν κάπου εκεί, κοντά της. Άνοιξε φοβισμένα τις πόρτες μία-μία. Μπήκε σε κάθε δωμάτιο. Δεν άγγιξε τίποτα, όμως όλα της φαίνονταν τόσο οικεία. Λες κι εκείνος είχε στοιχειώσει κάθε γωνιά του σπιτιού. Τον ένιωθε. Το άγγιγμά του στο σώμα της. Την ανάσα του στο πρόσωπό της. Το φιλί του στα χείλη της..

Τίποτα δεν έμοιαζε να βγάζει νόημα. Όχι με τη λογική. Ένιωθε να τρελαίνεται. Δεν μπορούσε να τον δει. Δεν μπορούσε να τον βρει.. Η ώρα είχε περάσει. Οι καλεσμένοι είχαν ήδη αρχίσει να φεύγουν. Ετοιμάστηκε κι εκείνη. Λίγα λεπτά ακόμη. Έμεινε τελευταία.. Προχώρησε προς την πόρτα. Ήταν έτοιμη να βάλει τα κλάμματα. Ανυπομονούσε να βγει έξω, να μείνει μόνη. Ήθελε να ουρλιάξει. Αισθάνθηκε το ίδιο άγγιγμα στο χέρι. Μηχανικά έστρεψε το κεφάλι χαμηλά. Απλά για να μπορέσει να γελάσει με τον εαυτό της. Με τις παραισθήσεις της..

Κι όμως. Τα δάχτυλα πάνω στα δικά της ήταν διάφανα. Γύρισε με τρομαγμένο πόθο, γι’αυτό που δεν μπορούσε να πιστέψει. Γι’αυτό που ήταν αδύνατο να υπάρχει. Ήταν αυτός. Το άλλο της μισό…

________________________
(colour mate: Under Control)

Knock me out..

2007-01-02T13:42:00.000+02:00

- Έλα μαζί μου..
- Πού πάμε..;
- (…………)
- Δεν θα μου πεις..;
- Όχι.. Θα σου κλείσω τα μάτια μόνο.. Μην φοβηθείς..
- Δεν φοβάμαι... Απλά είμαι περίεργη..
- Δώσε μου το χέρι σου..
- (………..)
- Θα σε ταξιδέψω τώρα.. Πολύ μακριά..
- Μ’ αρέσουν τα ταξίδια… Πόσο μακριά..;
- … όσο θέλεις εσύ…
- Για πόσο καιρό..;
- …εσύ θα το αποφασίσεις..
- Δεν θα ανοίξω καθόλου τα μάτια..;
- Όχι.. Και σε λίγο θα σου δέσω και τα χέρια..
- Θα με αιχμαλωτίσεις..;
- Θα σε ελευθερώσω.. Απαγορεύονται οι αισθήσεις σ’ αυτό το ταξίδι.. Δεν θα δεις τίποτα.. Δεν θα αγγίξεις τίποτα.. Θα νιώθεις μόνο..
- .. κι αν χαθώ στη διαδρομή..;
- Τότε θα'χεις ανακαλύψει τον προορισμό σου.. Και δεν θα χρειαστεί να ξαναγυρίσεις πίσω.. Ποτέ..

Καλ(ύτερ)η χρονιά..

2006-12-29T23:39:00.000+02:00

'Φαντάσου μια πόλη όπου τα γκράφιτι δεν είναι παράνομα, μια πόλη όπου όλοι μπορούν να ζωγραφίζουν όπου τους κάνει κέφι. Μια πόλη που κάθε δρόμος της είναι καλυμμένος από εκατομμύρια χρώματα και μικρές φράσεις. Όπου η αναμονή σε μια στάση λεωφορείου δεν είναι ποτέ βαρετή. Μια πόλη που μοιάζει με πάρτι στο οποίο είναι προσκεκλημένοι οι πάντες, όχι μόνο οι μεσίτες και οι ληστοβαρόνοι των μεγάλων επιχειρήσεων. Φαντάσου μια τέτοια πόλη και μην ακουμπάς πια στον τοίχο - είναι φρεσκοβαμμένος..'

('Bansky - Ραδιενεργά γκράφιτι - Wall and Piece'. Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.)

Blue Christmas..

2006-12-22T15:27:00.000+02:00

"Before he came down here, it never snowed.
And afterwards, it did.
If he weren't up there now, I don't think it would be snowing.
Sometimes you can still catch me dancing in it..."

Στα παιδικά όνειρα τα Χριστούγεννα έχουν λευκό φόντο..

Καλές γιορτές σε όλους.. Έστω και με άλλα χρώματα..

_________________

('Blue Christmas'/ ELVIS )

Natural one..

2006-12-18T10:22:00.000+02:00

Μου φάνηκε πως σε είδα.. Είχες μπερδευτεί μέσα στο πλήθος.. Είχες κάτι διαφορετικό πάνω σου.. Φωτεινό.. Τρόμαξα.. Περπατούσες και κάθε τόσο κοίταζες δεξιά κι αριστερά.. Δεν έδειχνες να βιάζεσαι, ήταν εύκολο να σ’ ακολουθήσω.. Ήρεμη, σαν να μην σ'ένοιαζε πού πας ή πού θα βρεθείς.. Σταμάτησες στη μέση του δρόμου.. Γύρισες και με κοίταξες.. Τα πάντα γύρω μας ακινητοποιήθηκαν.. Υπήρχε οξυγόνο μόνο για μας τις δυο.. Ζήλεψα.. Τη σταθερή σου ανάσα.. Το χαμόγελό σου.. Εκεί, στη μέση του πουθενά, ήρθες και μ'έπιασες απ' το χέρι.. Σ' ένιωσα ξαφνικά.. Το μέσα σου έγινε δικό μου.. Είδα τη χειροπέδα στα χέρια μας.. Κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται να σε φοβάμαι πια.. Ούτε εσύ εμένα.. Άσπρο, μαύρο.. Φως και σκοτάδι.. Τόσο διαφορετικές και τόσο ίδιες.. Είμαι Εσύ.. Και είσαι Εγώ..

____________________________

('Natural One'/ FOLK IMPLOSION - playlist)

Χαμογέλα..

2006-12-14T10:38:00.000+02:00

Έπιασα να το ξαναδιαβάζω για δεύτερη φορά. Κάποια πράγματα σε κάνουν να χαμογελάς τόσο αβίαστα.. «Χωρίς Φτερά, Πάτσι, Παρενέργειες – Woody Allen. Όλα τα γραπτά του.» Χαζογελούσα για τρίτη συνεχόμενη ημέρα στο τρένο και με την άκρη του ματιού, για πρώτη φορά στη μακροχρόνια οδυνηρή μου εμπειρία ως ψυχαναγκασμένη χρήστρια των ΜΜΜ, συνέλαβα διπλανούς μου συνεπιβάτες να με κοιτάζουν και να χαμογελάνε. Δεν ξέρω, ίσως η θετική αύρα, προκαλεί θετική αύρα. Δράση και αντίδραση. Όχι πάντα. Ίσως όταν είναι αυθόρμητη..

Έκλεισα το βιβλίο λίγο πριν κατέβω..:

«ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΝ: Η θεωρία της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Γιατί μερικοί άνθρωποι αποκαλούνται «συπαθέστατα άτομα» και γιατί υπάρχουν άλλοι που το μόνο που θέλεις είναι να τους τσιμπάς. Υπάρχει άραγε διχασμός ανάμεσα στο μυαλό και στο σώμα, κι αν υπάρχει, ποιο απ’τα δύο είναι καλύτερο να’χει κανείς; Αναλύονται η επιθετικότης και η εξέγερσις. (Σε φοιτητές που ενδιαφέρονται ειδικά γι’αυτούς τους τομείς της ψυχολογίας συνινστάται να διαλέξουν ένα από τα ακόλουθα μαθήματα της Χειμερινής Περιόδου: Εισαγωγή εις την Επιθετικότητα. Μέση Επιθετικότης. Προχωρημένο Μίσος. Θεωρητικαί Βάσεις της Απέχθειας.) Εξετάζεται σε έκτακτα μαθήματα η ευσυνειδησία σε αντιπαράθεση με την ασυνειδησία και δίδονται πολλές χρήσιμες συμβουλές για το πώς να παραμείνει κανείς ενσυνείδητος.»
("ΠΑΤΣΙ", Εαρινά Προγράμματα, Θερινή Περίοδος.)

Πλησιάζει μεσημέρι κι εγώ εξακολουθώ να χαζογελάω. Ο Woody συνεχίζει να φλυαρεί κάνοντας ταυτόχρονα αστείες γκριμάτσες. Απαντάω σε όλα τα τηλέφωνα που χτυπάνε σαν τρελά από νωρίς. Έχω πιει ήδη δύο καφέδες και πάω για τον τρίτο. Για πρώτη φορά ανάψα όλα μαζί τα αρωματικά κεριά που μαζεύω τα τελευταία χρόνια, ως antivirus για τα νεφελώματα από τον καπνό που είναι αναπόσπαστο ντεκόρ του (κατά τα άλλα) καθωσπρέπει γραφείου μου. Σήμερα τα άναψα από πείσμα. Για να διατηρήσω αυτή τη χαζοχαρούμενη διάθεση μέχρι το τέλος της ημέρας.. Σε καλό μου..:)

The weeping song..

2006-12-12T10:40:00.000+02:00

Σχεδόν ξεχάστηκα.. Παραλίγο να χάσω τη στάση μου.. Υπνωτίστηκα από τις υγρές στάλες στα τζάμια.. Λοξοδρόμησα.. Όχι, δεν είχα καμία απολύτως διάθεση να έρθω για δουλειά σήμερα.. Είναι αυτό το δακρυσμένο γκρι που μεταμόρφωσε πάλι την εικόνα αυτής της πόλης.. Την έκανε λίγο πιο ευαίσθητη.. Χα.. Όμορφη.. Περιπλανήθηκα στα δρομάκια γύρω από το κέντρο.. Πολύ-πολύ αργά.. Στάθηκα σε μια γωνιά κι έκλεισα την ομπρέλα.. Ταξίδεψα.. Έμεινα να χαζεύω βιτρίνες και σκυθρωπούς περαστικούς, χωρίς να καταλαβαίνω ακριβώς τι κοιτάζω.. Βιαστικές διαδρομές του μυαλού γύρω από πυρακτωμένα ξύλα που η υγρή λύτρωση δίνει τέλος στο μαρτύριό τους.. Παραπλανήθηκα..

Γίνεται να βρέχει συνέχεια..;
_______________________________

..Go son, go down to the water

And see the women weeping there

Then go up into the mountains

The men, they are weeping too

Father, why are all the women weeping?

They all are weeping for their men

Then why are all the men there weeping?

They are weeping back at them..

('The weeping song'/NICK CAVE -playlist)

Synesthesia..

2006-12-11T09:54:00.000+02:00

Πλάνο θαμπό.. Φώτα δειλά, σαν αστέρια που τρεμοπαίζουν, έτοιμα να σβήσουν.. Οφθαλμαπάτες.. Φιγούρες-σκιές, που αν κάνεις να τις αγγίξεις, διαλύονται σαν τον καπνό της νικοτίνης.. Κινήσεις ακαθόριστες, χωρίς ρυθμό.. Μελωδίες που στάζουν ολόκληρο μπουκάλι άρωμα για να ξεγελάσουν τις φωνές.. Τραγουδάς δυνατά.. ' In a manner of speaking I just want to say That I could never forget the way You told me everything By saying nothing..' Γεύση γλυκόπικρη.. Σαδιστικά σαγηνευτική.. Παραγγέλνεις 'άλλο ένα απ'το ίδιο'.. Για να μουτζουρώσεις κάτι απ'την εικόνα τους.. Βλέπεις καλύτερα τώρα..;

___________________________________

(..υπέροχο 'Synesthesia'/PORCUPINE TREE - playlist:)

Metal in anger..

2006-12-08T14:19:00.000+02:00

Έτσι, χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Επειδή ψάχνω ευκαιρία να ξεσπάσω..

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:
Γροθιά..

..σε ό,τι με θυμώνει/ με τσιτώνει/ με πληγώνει/ με γονατίζει/ με αποσυντονίζει..

(Για κάθε ενδεχόμενο, θα το γράψω τιμωρία 100 φορές......)

(Κι επειδή η διάθεση από χθες το βράδυ είναι σχετικά μεταλλική..: Chop Suey/SYSTEM OF A DOWN, Red/KING CRIMSON, Animal I have become/THREE DAYS' GRACE, The hand that feeds/NINE INCH NAILS, Tainted love/MARYLIN MANSON, Symphony of destruction/MEGADETH, I fucking hate you/ GODSMACK, Them bones/ALICE IN CHAINS, These things/SHE WANTS REVENGE, Aces high/IRON MAIDEN, Smells like teen spirit/NIRVANA, No more mister nice guy/ALICE COOPER, Go with the flow/QUEENS OF THE STONE AGE, Thoughtless/KORN.. -playlist-:)

Shadow on the sun..

2006-12-05T13:27:00.000+02:00

Εντάξει. Κάποια πράγματα είναι μάλλον αναμενόμενα σε χώρους που έχεις interaction με αρκετό κόσμο. Εκεί που έχεις όχι ένα, αλλά πολλά αφεντικά πάνω από το κεφάλι σου. Εκεί είσαι προετοιμασμένος να τα λουστείς όλα. Απαιτήσεις που φτάνουν στα όρια της παράνοιας, αγριάδες, ασυνεννοησία, σεξουαλική παρενόχληση. Η επίδειξη δύναμης –και η προσπάθεια επιβολής αυτής- από τον ισχυρό. Είναι στο χέρι σου τι στάση θα κρατήσεις, πώς θα αντιδράσεις, με ποιόν τρόπο θα αντιμετωπίζεις ανάλογα περιστατικά για να είναι ο μισός χρόνος απ'τη ζωή σου με τα λιγότερα δυνατόν σύννεφα.. Μια αναπόφευκτη σύγχρονη πραγματικότητα όλα αυτά, δυστυχώς..
Πώς αντιμετωπίζεις όμως απρόβλεπτη μεταστροφή συμπεριφοράς απέναντί σου από ανθρώπους που μέχρι χθες θεωρούσες στενούς συνεργάτες (και μόνο); Συναδέλφους που μετά από αρκετά χρόνια παράλληλης υπηρεσιακής δραστηριότητας (έχετε βγάλει μαζί ‘το φίδι απ’ την τρύπα’ σε κάθε δύσκαμπτη κακουχία) και η σχέση σας, φυσιολογικά, έχει περάσει πια σε επίπεδο καθαρής φιλίας. (Νομίζεις..) Έχετε κράξει τα στραβά σας, έχετε αλληλοβριστεί (με την άνεση της κοινής σας τριβής), έχετε ανταλλάξει πολύτιμη βοήθεια σε περιόδους προσωπικών κρίσεων, γενικότερα έχετε φάει μαζί ψωμί κι αλάτι.
Ξαφνικά, αρχίζεις να πιάνεις στον αέρα σηματάκια ανάρμοστης συμπεριφοράς. Δεν δίνεις σημασία από την αρχή, το γυρνάς στο χαβαλέ, το αντιπαρέρχεσαι. Τα σηματάκια εντείνονται, αρχίζουν να γίνονται ασφυκτικά σύννεφα καπνού, μέχρι που καταλήγουν σε ευθεία ανήθικη πρόταση. Εξοργίζεσαι, νιώθεις τη γη κάτω από τα πόδια σου να σείεται.. Εξοργίζεσαι, ναι.. αλλά κυρίως στεναχωριέσαι.. Συνειδητοποιείς ότι μάλλον πρέπει να αναθεωρήσεις την άποψή σου περί απόλυτης εμπιστοσύνης στους ανθρώπους γύρω σου. (Μήπως και το 'αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου'..;) Ειδικά εκείνους που έβαζες το χέρι στη φωτιά ότι σε βλέπουν μόνο σαν ‘φίλο’ (ποτέ σαν ‘φύλο), χαζούλα..
Καλά οι άλλοι.. Εκείνους ήξερες πάντα πώς να τους βάλεις στη θέση τους.. Αλλά.. '-Κι εσύ, τέκνον Βρούτε..;’ Να σε βρίσω, να σε χαστουκίσω, να σου κόψω την καλημέρα...; (Σε) Λυπάμαι..

______________________________

('Shadow on the sun'/AUDIOSLAVE - playlist)

Time of the season..

2006-12-04T08:55:00.000+02:00

Μία από εκείνες τις στιγμές.. Που αισθάνεσαι ότι το σώμα σου μπορεί να ακινητοποιήσει έννοιες συμβατικές.. Όπως το χρόνο.. Έτσι, επειδή το ευχήθηκες.. Το κεφάλι σου ξεβράζει ένα-ένα ενθύμια.. Ξεμακραίνει, απομονώνεται.. Ανακαλύπτει μικρές ανάσες και τις συνθέτει από την αρχή.. Διογκώνεται.. Εικόνες που φλερτάρουν μία και μόνο εποχή του χρόνου.. Ο εγκέφαλος υπακούει αδιαμαρτύρητα και σκιαγραφεί ένα low-budget σκηνικό.. Κέρινες φιγούρες που αναδύουν την έντονη αύρα συνεύρεσης άγγελου με δαίμονα.. Ανάκατες ουσίες, νοθευμένες με σκισμένα πεντάγραμμα.. Όνειρα από ξύλο που καίγονται και γεννούν πυρακτωμένα αερικά.. Στη μέση, όμηροι οι κεντρικοί ήρωες.. Καυτές σάρκες που καταβροχθίζουν αχόρταγα η μία την άλλη.. Μέχρι να φτάσουν στον στόχο.. Να πετάξουν το τελευταίο σπίρτο στις καρδιές..

Πλάνα τραβηγμένα ερασιτεχνικά.. Στο παρελθόν.. 'Η στο μέλλον................

Καλό Χειμώνα..

_____________________________

('Time of the Season'/THE ZOMBIES - playlist)

Χρονομηχανές..

2006-11-30T20:16:00.000+02:00

Συνταγή για δράκο βραστό : Πρώτον, βρείτε έναν δράκο..

(Ματ Βίσερ, 'Λορεντζιανές Σκουληκότρυπες')

Where I end and you begin..

2006-11-27T01:30:00.000+02:00

Έμμονη ιδέα σε όλη τη διαδρομή.. Ήταν τυχερός που δεν τον σταμάτησε η τροχαία.. Δεν πρόσεξε κανένα φανάρι.. Αυτή την ώρα, μόνο πράσινα θα μπορούσαν να είναι.. Μόνο γι'αυτόν.. Του στοίχισε περισσότερο από όσο πίστευε τελικά.. Που δεν είπαν ‘αντίο’.. Αν και είχαν συμφωνήσει πως θα ήταν καλύτερα έτσι.. Λιγότερο οδυνηρό.. Εκείνη η νύχτα ήταν όπως ακριβώς και όλες οι προηγούμενες.. Άγρυπνη, ατέλειωτη.. Χωρίστηκαν τελείως φυσικά, σαν να επρόκειτο να περάσουν μαζί και την επόμενη..
Είχε ιδρώσει, φοβόταν ότι δεν θα πρόφταινε.. Να την δει για τελευταία φορά, να την αγγίξει.. Να πείσει τον εαυτό του ότι έκαναν το σωστό. Όχι, δεν το πίστευε και τόσο, πια..
Πλησίαζε.. Αυτό το μισάωρο της ταχύτητας του φάνηκε σαν το μεγαλύτερο ταξίδι που είχε κάνει ποτέ.. Αιώνας..
Παράτησε βιαστικά τη μηχανή κι έτρεξε στις αναχωρήσεις εξωτερικού. Τα μάτια του αναζήτησαν με αγωνία την πτήση της στα monitor.. Είχαν ήδη μεταφερθεί στην αίθουσα επιβίβασης.. Μια δικαιολογία στην ασφάλεια και μπήκε εύκολα.. Την είδε αμέσως. Στεκόταν πίσω από το τζάμι με γυρισμένη την πλάτη.. Την πλησίασε αθόρυβα και της έκλεισε απαλά τα μάτια. ‘- Δεν θα σ’ αφήσω να φύγεις..’, της ψιθύρισε στο αυτί. Εκείνη γύρισε και τον αγκάλιασε.. ‘- Ποτέ δεν ήθελα να φύγω...’

Άνοιξε τα μάτια δυσανασχετώντας.. Δεν ήθελε.. Καμία μέρα δεν θα είχε τόσο πολύ φως, όσο το όνειρό του.. Δίκαιη τιμωρία.. Η σκηνή δεν θα έφευγε ποτέ από το μυαλό του.. Γιατί δεν συνέβη ποτέ..

___________________________________
(‘Where I end and you begin’/RADIOHEAD –playlist)

Still ill..

2006-11-25T01:40:00.000+02:00

'..If your god bestows protection upon you

And if the USA doesn't bomb you

I believe I will see you somewhere safe

Looking to the camera, messing around

And pulling faces..'

("I will see you in far-off places")

____________________________

..άντε να δούμε ποιός θα μας μαζεύει μετά, Moz.. :)

Dirty boots..

2006-11-22T23:25:00.000+02:00

Έσκυψε να σκουπίσει το αίμα που κυλούσε στα πόδια της.. Όχι, ετούτος ο τόπος δεν ήταν από γεννησιμιού του προικισμένος με τσουκνίδες.. Τις κληρονόμησε αργότερα, τότε που έπεσε εκείνη η φοβερή επιδημία.. Νόσησε βαριά, κινδύνεψε να αφανιστεί.. Τη γλίτωσε φτηνά τελικά, μόνο με παραμόρφωση στα χαρακτηριστικά του.. Αλλοιώθηκε, ασχήμυνε.. Αλλά πάνε χρόνια από τότε.. Πολύ πριν εκείνη γεννηθεί.. Τράβηξε τα αγκάθια απ’ τις πληγές.. Αυτό κι αν πόνεσε.. Και το αίμα ποτάμι.. Γονάτισε στο μοναδικό σημείο χωρίς εχθρική βλάστηση τριγύρω.. Θα έμενε μέχρι να νυχτώσει.. Θα είχε, έτσι, λίγο χρόνο για να ανακτήσει δυνάμεις.. Να καταστρώσει ένα σχέδιο απόδρασης από τον ακανθώδη πλανήτη.. Στο κεφάλι της άρχισαν να στήνονται μακέτες.. Περίτεχνα ευρηματικές, παραδόξως.. Ιδέα της ίσως, αλλά δεν ήταν απλά μια εικόνα.. Σαν να τις άκουγε.. Λες κι ένα κομμάτι από μέσα της επαναστάτησε και διεκδίκησε δική του υπόσταση.. Αφουγκράστηκε με προσοχή.. Ήταν οι σκέψεις που σχημάτισε η ίδια.. Αρθρώνονταν όμως από άλλα χείλη.. Με άλλη φωνή.. Άρχισε να αναζητά ένα σημάδι ζωής, κάτι.. Ερημιά.. Κι όμως διαισθάνθηκε στ’ αλήθεια μια παρουσία γνώριμη.. Να βρίσκεται άραγε κάποιος άλλος εξόριστος κάπου κοντά..; Σύμμαχος κι αυτός στην απόδραση..; ‘Η μήπως δεν είναι όλα πάρα ακόμη ένα παράξενο παιχνίδι του μυαλού της..;

_________________________

'Dirty boots'/ SONIC YOUTH (playlist)

Σινεμά, 'Ο Παράδεισος'..

2006-11-21T08:15:00.000+02:00

Ζωή, 'H Κόλαση' (με σκαστά ταξίδια αναψυχής στον 'Παράδεισο')..

'A smash of glass and a rumble of boots - An electric train and a ripped up phone booth - Paint splattered walls and the cry of a tomcat - Lights going out and a kick in the balls.. - That's Entertainment..'

______________________________

'That's entertainment'/THE JAM (playlist)

Soul kitchen..

2006-11-19T15:28:00.000+02:00

Γύρισα το διακόπτη στο δυνατό και τα έβαλα στο φούρνο. Όλα μαζί, μεμιάς.. Να πάρουν ομοιόμορφο χρώμα, να ψηθούν ταυτόχρονα.. Βυθίστηκα στον καναπέ κι αποκοιμήθηκα αμέσως.. Αναθυμιάσεις ήρθαν να διακόψουν λήθαργο και όνειρα.. Έτρεξα μέσα μόνο για να πείσω τα μάτια μου γι' αυτό που ήξερα ήδη.. Που δεν φοβήθηκα ποτέ.. Καμμένα όλα.. Και να σκεφτείς ότι νόμιζα πως είμαι καλή μαγείρισσα.. Φλόγες παντού.. Η ατμόσφαιρα αποπνικτική.. Πήρα τον πυροσβεστήρα και προσπάθησα να τις σβήσω.. Άνοιξα τα παράθυρα να μπει αέρας, να μπορέσω να αναπνεύσω.. Mια ανάσα μόνο, κι αυτή με δυσκολία.. Λες και η φωτιά προκάλεσε ανεπανόρθωτη ζημιά και στα πνευμόνια μου.. Γέμισαν καπνό, δεν έμεινε στάλα οξυγόνο.. Στάθηκα παράμερα να χαζεύω κόκκινα και μπλε αποκαΐδια.. Καρδιάς, ψυχής, μυαλού.. Λίγες μικρές φλογίτσες εδώ κι εκεί, να θυμίζουν ότι κάποτε υπήρξαν.. Άραγε θα κρυώνω λιγότερο, όταν σβήσουν κι αυτές..;

______________________

('Soul kitchen'/THE DOORS)

Mind tricks..

2006-11-16T20:25:00.000+02:00

Περίεργα παιχνίδια.. Εκεί στο βάθος, πολύ μέσα.. Λες κι έχει στηθεί ολόκληρη συνωμοσία για να τρελαθείς.. Άπειρες κατασκευές, η μία πάνω στην άλλη.. Καμιά δεν ολοκληρώνεται, στη μέση όλες.. Εργάζεται υπογείως και παράνομα.. Ανεξέλεγκτος, έτσι για να σου σπάσει τον τσαμπουκά.. Να σε τσακίσει.. Νομίζεις ότι έχεις τη δύναμη να του επιβληθείς, ίσως και να τον υποτάξεις.. Δεν καταλαβαίνει μία.. Κυκλοθυμικός, ανατρεπτικός, κακομαθημένος..

Μάλλον εσύ δεν καταλαβαίνεις.. Πιθανώς η νοημοσύνη σου να μην είναι και τόσο υψηλή.. Αν σου'κοβε περισσότερο, θα έβλεπες καθαρά τις ομοιότητες.. Σαν την καρδιά είναι κι ο νους.. Δεν τιθασεύεται..

One of those days..

2006-11-14T21:04:00.000+02:00

Στο τέλος μιας δύσκολης μέρας στο γραφείο.. Κουβαλώντας φορτία ημερών.. Άγχος, υπερένταση, μαραθώνια meetings και interactions με crashing bores.. Τίποτα πρωτότυπο.. Είναι που τελευταία αισθάνομαι κουρασμένη σχεδόν μόνιμα.. Ακόμη και η μέχρι πρότινος (τύποις) challenging δουλειά μου, σαν να έχει κάνει κι αυτή τον κύκλο της.. Δεν έχω πια τις ίδιες αντοχές, την ίδια όρεξη.. Όχι όπως παλιά.. Μόνη επιτέλους.. 5.30 περίπου το απόγευμα.. Σβήνω σχεδόν όλα τα φώτα, πετάω το σακάκι πάνω στο γραφείο και βυθίζομαι στην καρέκλα μου.. Πατάω στο media player ό,τι και νωρίς το πρωί, πριν την επιδρομή των βαρβάρων.. Babes in Toyland..:(‘..I live between lines.. They come unglued in time.. I live between lines unglued..’) Στα διπλανά γραφεία κανείς.. Δυναμώνω την ένταση, βάζω στην κούπα μου όσες σταγόνες καφέ απέμειναν και ανάβω τσιγάρο.. Απίστευτα απολαυστική η νικοτίνη ‘μετά’.. Αφότου ήσουν υποχρεωμένος να κάνεις χωρίς αυτήν για κάποιες ώρες.. Σηκώνομαι να κλείσω τα παράθυρα.. Νύχτα πια.. Προσέχω για πρώτη φορά πως τα γύρω μαγαζιά έχουν στολίσει τις βιτρίνες τους.. Faux έλατα και φανταχτερά λαμπιόνια.. Τα vibes μου ανεβοκατεβαίνουν.. Συχνά σκέφτομαι πως θα προτιμούσα να εργάζομαι μετά τη δύση του ήλιου.. Just to be in the (right) mood.. Κλείνω τον υπολογιστή και το τελευταίο φως.. Κλειδώνω, φεύγω.. Μία σκέψη.. Να επιστρέψω σπίτι και να ξεφορτωθώ το συντομότερο το ηλίθιο μαύρο κοστούμι και τα μαρτυρικά ψηλά τακούνια.. Να ντυθώ πάλι ο ‘εαυτός μου’..

Έτσι απλά..

2006-11-13T11:32:00.000+02:00

..επειδή η ελπίδα και τα όνειρα δεν θα βγουν ποτέ σε πλειστηριασμό..

'If the sun refused to shine, I would still be loving you

When mountains crumble to the sea, there will still be you and me

Kind woman, I give you my all, Kind woman, nothing more

Little drops of rain whisper of the pain, tears of loves lost in the days gone by

My love is strong, with you there is no wrong, together we shall go until we die

My, my, my..

An inspiration is what you are to me, inspiration, look... see

And so today, my world it smiles, your hand in mine, we walk the miles

Thanks to you it will be done, for you to me are the only one

Happiness, no more be sad, happiness....I'm glad

If the sun refused to shine, I would still be loving you

When mountains crumble to the sea, there will still be you and me..'
________________________________________

('Thank you'/LED ZEPPELIN-playlist.. αφιερωμένο στον αγαπημένο ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΣΚΟΠΕΥΤΗ που μου το θύμισε.. Thank you..:)

Εικονική ομοιότητα..

2006-11-11T21:30:00.000+02:00

Κάποια παιχνίδια σε συναρπάζουν από την πρώτη στιγμή.. Μοιάζουν αθώα και προκλητικά μαζί.. Αποφασίζεις να παίξεις.. Δεν ξέρεις τους κανόνες, δεν σε νοιάζουν.. Υποθέτεις ότι θα τους καθορίσεις εσύ.. Παθιάζεσαι.. Όλο και πιο πολύ.. Δεν σε νοιάζει η έκβαση.. Κάπου μέσα σου ελπίζεις ότι θα είσαι ο νικητής.. Στην πορεία, καταλαβαίνεις ότι το ίδιο το παιχνίδι κατασκευάζει τους κανόνες.. Ίσως ακόμα-ακόμα και αυτόν που στο τέλος θα τα πάρει όλα.. Εξακολουθεί να μην σ’ ενδιαφέρει.. Σε μαγνητίζει, σε βυθίζει στη δίνη του.. Μέχρι που λήγει κι ο νικητής δεν είσαι εσύ.. Συνειδητοποιείς γιατί έχασες.. Δεν το είδες ποτέ σαν παιχνίδι..

__________________________________________________

(.. ακούγοντας Queens of the Stone Age/'In my head' -playlist)

Fallen souls..

2006-11-09T10:44:00.000+02:00

Pray.. I don't know if it's sacred or not

You say that we can fall apart at anytime

Breathe for the whole world...we can't fight

They starve for the love...that we supply

Feed from their eyes, dream you're alive and feel.. feel..

The beast flies tonight and the world he describes suffer...suffer..

Afraid.. I don't know, if we're heading for a fall

You jump into the front to say you're apart of it all

Feed from their eyes, dream you're alive and feel.. feel..

The beast flies tonight and the world he describes suffer...suffer..

If we feed from their eyes, dream we're alive to feel..

The beast flies tonight, the world he describes suffer...suffer..

THESE are the fallen souls..

('Fallen souls'/OURS -playlist-)

___________________________________________

Αφιερωμένο..

..στις Ψυχές που Τολμούν και Ονειρεύονται.. Σε Πείσμα των Καιρών.. Και των Ανθρώπων..

..γιατί Πετούν Ελεύθερες.. Ψηλά.. Και δεν Πρόκειται να Πέσουν.. Ποτέ..

Thru the glass..

2006-11-07T23:29:00.000+02:00

Το σώμα σου τρέμει.. Πονάς πολύ.. Άνοιξες όλα τα ντουλάπια.. Και μετά άδειασες τα συρτάρια ένα-ένα.. Βρήκες διάφορα.. Τα δοκίμασες.. Κανένα δεν σ’ έπιασε κι εξακολουθείς να πονάς.. Και τώρα ο οργανισμός σου αντιδρά, θέλει να τα αποβάλλει.. Δυσανεξία σε όλα.. Εκτός από το μόνο που δεν κατάφερες να βρεις.. Το παυσίπονο της καρδιάς..

'I wanna lose control, look down, scream out loud...'

_____________________________

('Thru the glass'/THIRTEEN SENSES -playlist)

Second skin..

2006-11-06T11:59:00.000+02:00

Κλειδώθηκε στο δωμάτιο με τις ξεθωριασμένες κόκκινες κουρτίνες.. Το ξεχασμένο.. Θα είναι το τελευταίο που θα σκεφτεί κανείς να την αναζητήσει.. Από τα δάχτυλα των ποδιών μέχρι το κεφάλι, άρχισε να ξεφλουδίζει σχολαστικά τη σάρκα της.. Το παραμικρό κομμάτι θα μπορούσε να την προδώσει.. Πήρε στα χέρια της την άλλη, την πολύτιμη.. Με απαλές κινήσεις και λαχτάρα τη φόρεσε.. Κοιτάχτηκε διστακτικά στον καθρέφτη.. Απίστευτη μεταμόρφωση..
Άνοιξε δειλά την πόρτα κι έριξε μια κλεφτή ματιά έξω.. Κανείς.. Βγήκε στο διάδρομο κι άρχισε να τρέχει προς την έξοδο.. Έκοψε το βήμα της ξαφνικά.. Χαμογέλασε.. ‘Ποιος θα δώσει σημασία σ' ένα κοριτσάκι..’

- Νίκο, ευχαριστώ για την ιδέα..:

_________________________________________

'One cold damp evening

The world stood still

I watched as I held my breath

A silhouette I thought I knew came through

And someone spoke to me

Whispered in my ear

'- This fantasy's for you'

Fantasies are "in" this year..'

(..aγαπημένο 'Second Skin'/THE CHAMELEONS-playlist)

Fall apart..

2006-11-04T18:48:00.000+02:00

Έκλεισα τα μάτια για πολύ λίγο.. Ένιωσα να αποχωρίζομαι κάτι.. Να αλαφραίνω.. Η ψυχή μου.. Έριξε υπνωτικό στο σώμα μου και γλίστρησε έξω αθόρυβα.. Βρέθηκε να περιπλανιέται σε έναν τόπο παράξενο.. Σαν παιδική ζωγραφιά, χρωματιστό.. Είδε τις ασθενικές της παλάμες να αναβλύζουν πηχτή υγρή μπογιά.. Κόκκινη στην αρχή.. Μέσα σ'ένα λεπτό είχε κλέψει όλα τα χρώματα της ίριδας.. Ώσπου έγινε μπλε.. Μαγική εικόνα.. Κάπου στο βάθος να ακούγεται μουσική.. Μελωδική και ξέφρενη μαζί.. Άυλες φιγούρες να λικνίζονται στο ρυθμό της.. Πέταξε και βρέθηκε εκεί, μαζί τους.. Σε μια ονειρεμένη γιορτή.. Χωρίς να της δώσουν σημασία, έκαναν στην άκρη και της παραχώρησαν μια θέση στην πίστα.. Κι ένας μαγεμένος καβαλιέρος της άπλωσε το χέρι, προσκαλώντας την σ' έναν ατέλειωτο χορό..

Ξαφνικά αισθάνθηκα τη μπογιά στα μάτια μου... Να τα παρενοχλεί, να τα πονάει.. Έβαλα το χέρι να την αγγίξω, να δω τι χρώμα είχε κλέψει αυτή τη φορά.. Στάλες νερού μόνο, διάφανες.. Δώρο από την ψυχή μου.. Λίγο αφότου επέστρεψε από τη γιορτή, με λιωμένα τα παπούτσια από το χορό ..
‘And if I wake from Dreams

Shall I fall in Pastures
Will I Wake the Darkness
Shall we Torch the Earth?
And if I wake from Dreams
Shall we find the Emptiness
And break the Silence
That will stop our Hearts?
And if I wake from Dreams
Shall we cry Together
For their Howling Εchoes
And restart the Night..?’
____________________________
('Fall apart'/DEATH IN JUNE -playlist
movie photo: BIG FISH /Tim Burton)

Untitled..

2006-11-02T10:23:00.000+02:00

Ψάχνεις τις τσέπες σου με αγωνία.. Εκεί είναι.. Όλα, εκτός.. Κάτι λείπει.. Το πιο πολύτιμο.. Ο μίτος.. Σκέψου.. Δεν μπορεί να τον έχασες.. Τον κουβαλούσες στ'αλήθεια..; Ξέχασες κιόλας.. Αφού δεν εμφανίστηκες ποτέ στο ραντεβού με την Αριάδνη.. Και τώρα ακούς την ανάσα του.. Όλο και πιο κοντά.. Ζυγώνει.. Ακόμη κι αν φανείς τυχερός και τον σκοτώσεις, πώς θα βγεις από κει..; Δεν έχει νόημα να του φέρεις αντίσταση.. Παραδόσου, λοιπόν.. Αμαχητί..

______________________

('Untitled'/ INTERPOL -playlist)

Η PJ Harvey αφηγείται..

2006-10-31T10:48:00.000+02:00

He got lucky one time

Hitting with the girl in room '509'

She turned her back on him facing the frame

Said, "- Listen Joe, dont you come here again.."

White sun scattered all over the sea

He could think of nothing, but her name 'Elise'

God is the sweat running down his back

The water soaked her blonde hair black

Its a perfect day, Elise

He got burned by the sun

His face so pale and his hands so worn

Let himself in room '509'

Said a prayer and cried

Its a perfect day, Elise..

_________________________________

('A Perfect Day, Elise' /alb. 'IS THIS DESIRE?', 1998

...από τα καλύτερά της, πιστεύω - playlist)

Teardrop..

2006-10-30T13:04:00.000+02:00

Πάλι γι'αυτήν μιλάω, το ξέρω..
Σου ψιθυρίζει.. Ακούς;
Άπλωσε το χέρι να σου χαϊδέψει την ψυχή.. Τι νιώθεις;
Είναι εκεί.. Ακόμα..
Μην ανοίξεις το παράθυρο.. Μέσα σου κοίτα..
__________________________
'..Teardrop on the fire
Feathers on my breath..'
(Teardrop/MASSIVE ATTACK -playlist-)

Peace of mind..

2006-10-28T20:56:00.000+03:00

Μερικές φορές το έχεις τόση ανάγκη.. Να τρυπώσεις κάτω από τα σκεπάσματα και να χαθείς στην αγκαλιά του.. Να πάψεις να σκέφτεσαι, έστω για λίγο..

"- Γιατί είσαι θυμωμένος μαζί μου, Μορφέα..;"

It's only after dark..

2006-10-25T23:06:00.000+03:00

Κρύφτηκε πίσω από το ερειπωμένο κτίριο.. Το κορμί της έτρεμε από τους σπασμούς.. Από την πείνα.. ‘Δεν μπορεί να πέρασε κιόλας ένας αιώνας από την προηγούμενη φορά..' Παρατηρούσε εξονυχιστικά τους περαστικούς.. Κάθε υποψήφιο θύμα.. ‘Αυτός με τη μαύρη καμπαρτίνα μοιάζει νέος και υγιής..’ Τον παρακολουθούσε να πλησιάζει ανυποψίαστος προς την κρυψώνα της.. Να στρίβει τη γωνία.. Η ευκαιρία της.. Τον άρπαξε και τον ακινητοποίησε μεμιάς.. Ετοιμάστηκε να βυθίσει τα δόντια της στο λαιμό του.. Να τον κατασπαράξει.. ‘Δεν θέλω να ζήσω όπως εσύ.. Αιώνια...’, την ικέτεψε έντρομος.. Εκείνη ξαφνικά σταμάτησε.. Αν και πεινούσε ακόμα.. Περισσότερο από ποτέ.. Τον ελευθέρωσε βιαστικά και πέταξε μακριά.. Στην πιο ψηλή κορυφή της πόλης.. ‘Ούτε εγώ θέλω να ζω έτσι.. Χωρίς θάνατο.. Χωρίς τέλος.. Για πάντα..’. Στάθηκε να χαζεύει τις πρώτες χρυσαφιές αχτίδες να την πλησιάζουν δειλά-δειλά από το βάθος του ορίζοντα.. Σαν υπνωτισμένη.. Ήταν υπέροχο που έβλεπε την αυγή για πρώτη φορά.. Και τελευταία..

____________________________________________________________

('After Dark'/TITO & TARANTULA, από το OST /'From Dusk till Dawn' του Q.Tarantino.. playlist)

In Fear of Fear..

2006-10-24T13:43:00.000+03:00

Το παρακολουθούσε από μακριά, πολύ μακριά.. Από απόσταση μιας ζωής, θαρρείς.. Το φοβήθηκε από την πρώτη φορά που το αντίκρυσε.. Θεόρατο και σκοτεινό.. Επιβλητικό.. Δεν έπαψε ποτέ να του προκαλεί αγωνία και τρόμο.. Δέος ενδόμυχα.. Αποφάσισε να το διακινδυνεύσει.. Να πλησιάσει όσο πιο κοντά γίνεται, να προσπαθήσει να δει.. Ακόμη κι αν επρόκειτο για κάποια μυστήρια σατανική και αδηφάγα δύναμη, που θα τον κατασπάραζε.. Μόνο έτσι θα κατάφερνε να ηρεμήσει.. Ίσως ακόμη και να μπορούσε να κοιμηθεί χωρίς φως, έστω για μια νύχτα..
Δεν σκέφτηκε να πάρει προμήθειες μαζί του.. Δεν ήταν σίγουρος ότι θα κατάφερνε να φτάσει, έτσι κι αλλιώς.. Ούτε αν θα ξαναγύριζε ποτέ πίσω.. Άρχισε να περπατάει.. Δεν τον ένοιαζε η διαδρομή.. Οι παγίδες ή τα εμπόδια που θα συναντούσε.. Έπρεπε πάση θυσία να φτάσει.. Σ’ αυτό.. Το θεόρατο και σκοτεινό που είχε φυλακίσει τον ήλιο.. Ο ίδιος δεν τον είχε δει ποτέ, αλλά του είχαν διηγηθεί διάφορες ιστορίες.. ‘Όταν ήταν ελεύθερος, του είχαν πει, ‘ήταν ο πιο ισχυρός άρχοντας σ' ετούτο τον κόσμο..’ Άνοιξε το βήμα του.. Αγωνιούσε να φτάσει.. Το συντομότερο δυνατόν.. Ήταν κοντά πια, το ένιωθε.. Άρχισε να διακρίνει καθαρότερα.. Συγκεχυμένα όλα.. Ανακούφιση και απογοήτευση μαζί.. Ούτε τέρας, ούτε κάποια ανεξήγητη υπερφυσική δύναμη.. Ένα τεράστιο άψυχο, πέτρινο, γκρι τείχος.. Αυτό ήταν μόνο.. Απλωνόταν παντού, σαν να ήταν το τέρμα του ορίζοντα.. ‘Και τώρα..; Κρύβεται, άραγε, πίσω του στ’ αλήθεια αυτό που ονομάζουν ‘ ήλιο’;..' Προσπάθησε να σκαρφαλώσει.. Έπεφτε ξανά και ξανά.. Πήρε μια πέτρα απ’ το χώμα και άρχισε να το χτυπάει με δύναμη, με μανία.. Μάταια.. Έπεσε στο έδαφος εξαντλημένος.. ‘Δεν πρόκειται να καταφέρω τίποτε..’ σκέφτηκε.. Έκλεισε τα μάτια και άρχισε να κατευθύνει τις σκέψεις του.. Στο μουντό τοπίο.. Να φαντάζεται πώς θα μπορούσε να μοιάζει ο ήλιος.. Θα ήταν τόσο γαλήνιο, αν πέθαινε τούτη δω τη στιγμή.. Στ’ αλήθεια..
Άνοιξε τα μάτια, όταν άκουσε φωνές.. Παιδικές, σαν τη δική του.. Μικρά πλασματάκια με την ίδια αγωνία στα μάτια, όπως ο ίδιος.. ‘Κι εσύ για το θεόρατο και σκοτεινό ήρθες, έτσι;.. Κι εμείς..’ Πετάχτηκε πάνω ξυπνώντας ξαφνικά από το όνειρο.. Ή τον εφιάλτη.. ‘Αν βάλετε ένα χεράκι, ίσως μπορέσουμε να σκαρφαλώσουμε.. Ή να σκάψουμε το τείχος και να περάσουμε από την άλλη..’

‘Look to yourself

Climb over the wall
And see behind
That you're not so small
Then you won't blame fear
When competing 's too much
As you fall on your back
As you fail to touch..’
________________________
('In Fear of Fear'/BAUHAUS)

Breakfast at Tiffany's..

2006-10-23T10:36:00.000+03:00

'The diamonds you gave me

Still sparkle like diamonds

Things that you made for me glow

Turn into ambers

Is all I remember

And all that you left had to go ..'

Ταινίες που σου προκαλούν το ίδιο χαμόγελο, όπως την πρώτη φορά..

Σκηνές τόσο ζωντανές, σαν να ξεπήδησαν από το κινηματογραφικό πανί πριν μια στιγμή..

Νότες - μπαλαρίνες, που μόλις δραπέτευσαν από το πεντάγραμμο και χορεύουν μεθυσμένες..

Καλημέρα & καλή εβδομάδα..:)

('On the Fire'/HOLLY GOLLIGHTLY)